Ελένη Προκοπίου: Από τον χορό στην κορυφή του ελληνικού κινηματογράφου – Η καριέρα, οι 23 ταινίες και η απόφαση να αποσυρθεί

Η Ελένη Προκοπίου, μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω της μια ξεχωριστή διαδρομή που ξεκίνησε από τον χορό και έφτασε μέχρι την πρωταγωνιστική παρουσία στη μεγάλη οθόνη.

Από το 1960 έως το 1972 συμμετείχε σε 23 ταινίες, συνεργάστηκε με σημαντικούς ηθοποιούς και δημιουργούς της εποχής και ξεχώρισε για τη χάρη, την εκφραστικότητα και τη χαρακτηριστική παρουσία της μπροστά στην κάμερα.

Παρά την επιτυχία της, η καλλιτεχνική καριέρα δεν αποτέλεσε ποτέ αυτοσκοπό για την ίδια. Σε σχετικά νεαρή ηλικία επέλεξε να αποσυρθεί από τα φώτα της δημοσιότητας και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.

Από έξι ετών στον κόσμο του χορού

Η σχέση της Ελένης Προκοπίου με τον χορό ξεκίνησε όταν ήταν μόλις έξι ετών.

Φοίτησε στη σχολή χορού της Λουκίας Σακελλαρίου-Κωτσοπούλου, όπου υπήρξε συμμαθήτρια με τη Μάρθα Καραγιάννη. Οι δύο τους συμμετείχαν από μικρή ηλικία σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Σε ηλικία μόλις 14 ετών έκανε το πρώτο επαγγελματικό της βήμα στο θέατρο, ως χορεύτρια και παρτενέρ του Δημήτρη Ιβάνωφ, στην επιθεώρηση «Έξω οι Άγγλοι» στο θέατρο Ολύμπια Πειραιώς.

Ήταν η αρχή μιας καλλιτεχνικής διαδρομής που θα την οδηγούσε σύντομα στις σημαντικότερες θεατρικές σκηνές της εποχής.

Το χορευτικό δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό

Η Προκοπίου εξελίχθηκε γρήγορα σε μία από τις γνωστές χορεύτριες της εποχής.

Στο θέατρο Ακροπόλ συνεργάστηκε με τον Μανώλη Καστρινό, ο οποίος τη συνδύασε χορευτικά με τον Βαγγέλη Σειληνό. Έτσι δημιουργήθηκε ένα από τα χαρακτηριστικά χορευτικά δίδυμα εκείνης της περιόδου.

Οι δύο τους συνεργάστηκαν σε πολλές επιθεωρήσεις, ενώ ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η συμμετοχή τους στην «Όμορφη Πόλη», σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη και με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

Η Ελένη Προκοπίου είχε πλέον αρχίσει να αποκτά τη δική της θέση στον καλλιτεχνικό χώρο.

Από τον χορό στη μεγάλη οθόνη

Το κινηματογραφικό της ξεκίνημα έγινε το 1960, με την ταινία «Ραντεβού της Κυριακής».

Στα πρώτα της βήματα εμφανίστηκε κυρίως ως χορεύτρια, όμως σύντομα άρχισε να αναδεικνύει και τις υποκριτικές της δυνατότητες.

Το 1963 συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου, μια ταινία που γνώρισε διεθνή αναγνώριση και αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στην πορεία της.

Ακολούθησαν συμμετοχές σε ταινίες όπως «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης», όπου υποδύθηκε την πριγκίπισσα Γκιουλινάρ, «Το Πρόσωπο της Ημέρας» και «Και οι… 14 Ήταν Υπέροχοι».

Η χορεύτρια είχε πλέον αρχίσει να μετατρέπεται σε ηθοποιό με σταθερή παρουσία στη μεγάλη οθόνη.

Η συνεργασία με τη Φίνος Φιλμ

Το 1966 αποτέλεσε χρονιά-σταθμό στην καριέρα της.

Η συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ ξεκίνησε με το «Ραντεβού στον Αέρα», το μιούζικαλ του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου οι υποκριτικές και χορευτικές της ικανότητες συνδυάστηκαν με χαρακτηριστικό τρόπο.

Μόνο μέσα στην ίδια χρονιά συμμετείχε ακόμη στις ταινίες «Παράνομοι Πόθοι», «Οι Κυρίες της Αυλής», «Πέντε Χιλιάδες Ψέμματα», «Το Συρτάκι της Αμαρτίας» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος».

Η Ελένη Προκοπίου είχε πλέον περάσει στην πρώτη γραμμή.

Η κίνησή της, η εκφραστικότητά της και η παρουσία της μπροστά στην κάμερα την έκαναν να ξεχωρίζει, ενώ στη διάρκεια της πορείας της συνεργάστηκε με σημαντικά ονόματα του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

23 ταινίες σε 12 χρόνια

Από το 1960 έως το 1972, η Ελένη Προκοπίου συμμετείχε συνολικά σε 23 ταινίες.

Η φιλμογραφία της περιλάμβανε κωμωδίες, μιούζικαλ αλλά και δραματικές παραγωγές. Συνεργάστηκε με ηθοποιούς όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Νίκος Ρίζος, ο Αλέκος Τζανετάκος και ο Σωτήρης Μουστάκας, ενώ συχνά είχε ως κινηματογραφικό παρτενέρ τον Γιώργο Πάντζα.

Ανάμεσα στις ταινίες στις οποίες συμμετείχε ήταν ο «Γαμπρός μου ο Προικοθήρας», το «Μίνι Φούστα και Καράτε», ο «Μπούφος», ο «Σταύρος είναι Πονηρός» και ο «Παραγιός μου ο Ραλίστας».

Το «Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας» και η αποχώρηση

Η τελευταία κινηματογραφική εμφάνιση της Ελένης Προκοπίου ήρθε το 1972, στο «Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», σε παραγωγή της Φίνος Φιλμ.

Η ίδια ταινία αποτέλεσε και το κύκνειο άσμα της στη μεγάλη οθόνη.

Λίγο νωρίτερα είχε ολοκληρώσει και τη θεατρική της διαδρομή. Η τελευταία θεατρική παράσταση στην οποία συμμετείχε ήταν το «Κοροϊδάκι της Πριγκιπέσσας», που ανέβηκε το 1971 στο θέατρο Μετροπόλιταν, σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 παντρεύτηκε τον επιχειρηματία Αντώνη Συρίγο και απέκτησαν μία κόρη, την Ειρήνη.

Τότε πήρε την απόφαση να αποσυρθεί από την ενεργό καλλιτεχνική δράση και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της.

Μια καριέρα που δεν ξεχάστηκε

Η Ελένη Προκοπίου δεν ακολούθησε τον δρόμο πολλών συναδέλφων της που παρέμειναν για δεκαετίες μπροστά στις κάμερες. Επέλεξε μια διαφορετική ζωή, μακριά από τη δημοσιότητα.

Ωστόσο, η παρουσία της στις ταινίες της εποχής παρέμεινε ζωντανή στη μνήμη του κοινού. Η ίδια συνδέθηκε με τον χορό, τα μιούζικαλ και τον ελληνικό κινηματογράφο μιας ολόκληρης εποχής.

Το 2006, ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για τη συνολική προσφορά της, μαζί με άλλες σημαντικές προσωπικότητες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου.

Η Ελένη Προκοπίου έφυγε έχοντας αφήσει πίσω της μια διαδρομή που, αν και διήρκεσε μόλις 12 χρόνια στη μεγάλη οθόνη, περιλάμβανε 23 ταινίες και συνεργασίες που έμειναν στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου.

Από τη σκηνή του χορού μέχρι τη μεγάλη οθόνη και από την επιτυχία στην απόφαση να αποσυρθεί, η πορεία της αποτελεί ένα ξεχωριστό κεφάλαιο της κινηματογραφικής Ελλάδας.