Έκκληση ή SOS;

Όταν ένα σχολείο στο εξωτερικό φτάνει στα όρια της κατάρρευσης – και κανείς δεν ακούει

Στο Ελληνικό Σχολείο Βουκουρεστίου «Αθηνά» δεν μιλούν πια για προβλήματα. Μιλούν για εκτροχιασμό.
Γονείς και εκπαιδευτικοί περιγράφουν μια καθημερινότητα που θυμίζει περισσότερο πεδίο ψυχολογικής φθοράς παρά χώρο μάθησης. Λέξεις όπως εκφοβισμός, απαξίωση, φόβος δεν είναι υπερβολές. Είναι η πραγματικότητα, λένε. Και η πραγματικότητα αυτή, όσο περνά ο χρόνος, σκληραίνει.

Η σχολική ζωή – θεμέλιο κάθε εκπαιδευτικής κοινότητας – μοιάζει να σαπίζει σιωπηλά. Οι καταγγελίες μιλούν για ένα σχολείο όπου οι άνθρωποι προσέχουν κάθε λέξη, κάθε κίνηση, μην τυχόν γίνουν στόχος. Όχι μαθητές· όχι δάσκαλοι· αλλά ολόκληρη κοινότητα. Η αγωνία περισσεύει. Η εμπιστοσύνη εξατμίζεται.

Και το χειρότερο;
Οι καταγγέλλοντες φοβούνται να πουν τα ονόματά τους.
Ποιο σχολικό περιβάλλον οδηγεί έναν γονέα να σιωπά; Ποια διοικητική πραγματικότητα κάνει έναν εκπαιδευτικό να σκέφτεται ότι η διαμαρτυρία είναι επικίνδυνη για τα παιδιά του;

Ασφάλεια μαθητών: από ερώτημα σε απειλή

Οι γονείς περιγράφουν ένα κτίριο που δεν εμπνέει ασφάλεια. Αντίθετα, τη διαβρώνει.
Μιλούν για πιθανό κίνδυνο σε περίπτωση φωτιάς ή σεισμού.
Μιλούν για ποδοπατήματα.
Μιλούν για εγκλωβισμούς.
Μιλούν για παιδιά.

Και ρωτάνε:
Σε ποιο σημείο θεωρούμε ότι το πρόβλημα είναι αρκετά σοβαρό για να παρέμβουμε;
Στην πρώτη καταγγελία;
Στο πρώτο τραύμα;
Στην πρώτη απώλεια;

Θεσμική σιωπή – ή συνειδητή αδράνεια;

Πρεσβεία, Προξενείο, Υπουργείο, Διευθύνσεις…
Όλοι ενημερώθηκαν, σύμφωνα με την επιστολή.
Κανείς, όπως υποστηρίζουν οι γονείς, δεν αναλαμβάνει.
Η υπόθεση πηγαίνει από γραφείο σε γραφείο, από πρωτόκολλο σε πρωτόκολλο, από «αρμόδιο» σε «αρμοδιότερο», σαν μπάλα που κανείς δεν θέλει να κρατήσει στα χέρια του.

Η εικόνα είναι ξεκάθαρη:
Ένα ελληνικό σχολείο στο εξωτερικό ζητά βοήθεια — και το κράτος ακούει με σιωπή.

Το ερώτημα είναι απλό — και καυστικό

📌 Πόσο κοστίζει η ασφάλεια ενός παιδιού για να θεωρηθεί προτεραιότητα;

Αν το σχολείο αυτό ήταν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στο Ηράκλειο — θα είχε ήδη γίνει παρέμβαση;
Ή μήπως η απόσταση, τα σύνορα και οι υποχρεώσεις στο εξωτερικό λειτουργούν ως «ασπίδα αδιαφορίας»;

Οι γονείς ζητούν ένα και μόνο πράγμα:

Παρέμβαση. Τώρα.
Όχι όταν είναι αργά.
Όχι όταν θα μιλάμε για «τι πήγε στραβά».

Η μπάλα βρίσκεται πλέον στα χέρια της Πολιτείας.
Εκείνης που δηλώνει πως υπερασπίζεται την ελληνόγλωσση εκπαίδευση.
Εκείνης που καλείται να αποδείξει ότι αυτό δεν είναι απλώς σύνθημα.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Πανελλήνιες Εξετάσεις 2026 . Ξεκίνησε η περίοδος υποβολής Αίτησης–Δήλωσης για συμμετοχή.

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Γονείς Εξοργισμένοι: «Ασφαλές σχολείο σημαίνει ασφαλή παιδιά» – Σοβαρές Καταγγελίες για το 62ο Δημοτικό Αθηνών