«ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ» - Το διόρθωσε ο Γεραπετρίτης...

Όταν ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας αισθάνεται την ανάγκη να διευκρινίσει πως είναι Έλληνας και αγαπά την πατρίδα του, επειδή προηγουμένως δήλωσε πως είναι «φιλέλληνας», τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό, είναι πολιτικό και βαθιά ανησυχητικό.

Όχι επειδή ένας λεκτικός ατοπισμός αρκεί για να κριθεί η αποτελεσματικότητα ενός υπουργού, αλλά επειδή συμπυκνώνει το πνεύμα προχειρότητας και αμηχανίας που χαρακτηρίζει τη συνολική εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης.

Η υπόθεση της Λιβύης – μια πυροσβεστική ρητορική

Την ώρα που ο κ. Γεραπετρίτης ετοιμαζόταν να επισκεφθεί την Τρίπολη και τη Βεγγάζη, το λιβυκό Υπουργείο Εξωτερικών προέβη σε δημόσια διαμαρτυρία για τις ελληνικές ανακοινώσεις περί διεθνούς διαγωνισμού έρευνας υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης, επικαλούμενο, ούτε λίγο ούτε πολύ, το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Και όμως, αντί η κυβέρνηση να απαντήσει με θεσμική πυγμή και σοβαρό διπλωματικό σχεδιασμό, παρακολουθούμε τον υπουργό να δηλώνει ότι «περιμένουμε αντιδράσεις» όταν «ασκούμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο πεδίο».

Αν αυτό είναι το νέο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή να δημιουργούμε κρίσεις για να τις διαχειριζόμαστε εκ των υστέρων με πανηγυρικές ρητορικές περί “σεβασμού” και “σταθερότητας”, τότε η χώρα βρίσκεται σε ιδιαίτερα επικίνδυνο μονοπάτι.

Η αντίφαση ως επίσημη στρατηγική

Ο ίδιος ο υπουργός δηλώνει, σχεδόν σε απολογητικό τόνο, ότι η Ελλάδα και ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα, και θέλει διάλογο με τη Λιβύη. Μα πώς μπορεί να σταθεί σοβαρά ο διάλογος όταν οι λιβυκές αρχές καταγγέλλουν την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με αναφορές στο παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο; Πώς γίνεται να θεωρούμε δεδομένο ότι «δεν έχουμε ανοικτά μέτωπα», όταν μόλις λίγα εικοσιτετράωρα πριν, η Λιβύη κατηγορούσε την Ελλάδα για παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων;

Η ρητορική της κυβέρνησης, ότι απολαμβάνουμε «τον απόλυτο σεβασμό» των διεθνών παικτών, έρχεται σε πλήρη αντίφαση με την πραγματικότητα των διπλωματικών διαβημάτων, των περιφερειακών εντάσεων και της γεωπολιτικής περιθωριοποίησης που καταγράφεται ακόμη και στις εκθέσεις στρατηγικής εταίρων μας.

Η Ελλάδα δεν είναι πειραματόζωο για πολιτικές υπεκφυγές

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι χώρος δοκιμών, λεκτικών παρεξηγήσεων και σπασμωδικών αντιδράσεων. Χρειάζεται βάθος, συνέχεια, θεσμική σοβαρότητα και σταθερότητα. Όταν ένας υπουργός μετατρέπει την αναμενόμενη αντίδραση τρίτων κρατών σε πολιτικό επιχείρημα, απλώς δηλώνει αδυναμία διαχείρισης. Και όταν η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη «μη ύπαρξη ανοικτών μετώπων», την ώρα που η Λιβύη επαναφέρει στη διπλωματική ατζέντα το μνημόνιο με την Τουρκία, δεν μιλάμε για υπερβολή, μιλάμε για αυταπάτη.

Αν κάτι προκύπτει ξεκάθαρα από αυτή την υπόθεση, είναι ότι η χώρα χρειάζεται στιβαρή, ρεαλιστική και προνοητική εξωτερική πολιτική, όχι μια διαρκή εναλλαγή ανάμεσα στο άγχος της διάψευσης και την έπαρση του αυτοθαυμασμού. Οι καιροί δεν συγχωρούν τις ελαφρότητες. Και η Ελλάδα δεν έχει πια την πολυτέλεια να διορθώνει τις κυβερνητικές της δηλώσεις…