Η Ιταλία έκανε το αδιανόητο: μετέτρεψε μια ναυτική ανάπτυξη σε πράξη πολιτικού κύρους. Έστειλε φρεγάτες για φωτογράφιση, για να επιδείξει ενώπιον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης μια εικόνα ανθρωπιστικής δέσμευσης, αλλά με την πρώτη επαφή με την απειλή του Ισραήλ ανακοίνωσε ότι θα αποσυρθεί 150 ναυτικά μίλια από τη Γάζα, στη μέση της ανοιχτής θάλασσας, ενώ ο διεθνής στολίσκος εξακολουθεί να πλέει σε διεθνή ύδατα. Αυτή η αποχώρηση δεν είναι ουδετερότητα ούτε σύνεση: είναι ενεργή συνενοχή με τη βία. Το να εγκαταλείψει κανείς 45 χώρες, με πενήντα σκάφη και εκατοντάδες άοπλους πολίτες ακτιβιστές που μεταφέρουν τρόφιμα, φάρμακα και προμήθειες, είναι μια πράξη προδοσίας που μετατρέπει την υποτιθέμενη σύνεση σε ηθική και νομική συναυτουργία. Δεν πρόκειται για συνηθισμένη επιχείρηση: ο Παγκόσμιος Στόλος Sumud είναι σήμερα η μεγαλύτερη πρωτοβουλία πολιτών αλληλεγγύης στη Μεσόγειο, που υποστηρίζεται από το ένα τρίτο της ανθρωπότητας. Είναι μια ειρηνική, άοπλη νηοπομπή, που ασκεί ένα νόμιμο δικαίωμα ελεύθερης ναυσιπλοΐας σε διεθνή ύδατα, προστατευόμενη από το Δίκαιο της Θάλασσας και το ανθρωπιστικό δίκαιο. Κι όμως, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κάνουν στην άκρη από «φόβο» αντιποίνων από ένα κράτος μέλος των Ηνωμένων Εθνών: το Ισραήλ. Φοβούνται την έκρηξη ενός κράτους που έχει ανακοινώσει ανοιχτά ότι θα βυθίσει τα πλοία, θα απαγάγει και θα φυλακίσει τους ακτιβιστές. Η Ιταλία και η Ισπανία το γνωρίζουν αυτό, αλλά επιλέγουν να αποσυρθούν ακόμη και πριν ολοκληρωθεί το έγκλημα, αφήνοντας τους πολίτες χωρίς επίσημους μάρτυρες, χωρίς στρατιωτική προστασία και χωρίς καν την καταγραφή των όσων συμβαίνουν. Αυτή η δειλία, υπό αυτές τις συνθήκες, ονομάζεται συνενοχή. Η Τζόρτζια Μελόνι μιλάει για «σύνεση» και για «αποφυγή αποσταθεροποίησης». Ο υπουργός της Κροσέτο έχει μάλιστα δηλώσει ότι αναμένει την αναχαίτιση των πλοίων του στολίσκου και τη σύλληψη των ακτιβιστών. Αυτά τα λόγια δεν είναι ολισθήματα, είναι ομολογίες: η Ιταλία όχι μόνο κάνει στην άκρη, αλλά προβλέπει και ομαλοποιεί τα εγκλήματα που γνωρίζει ότι θα συμβούν. Στον νομικό τομέα, η υπολογισμένη παράλειψη ενός κράτους που έχει ήδη αναλάβει καθήκον προστασίας αναπτύσσοντας πολεμικά πλοία μπορεί να θεωρηθεί συνενοχή σε διεθνή εγκλήματα. Και στον πολιτικό τομέα, σημαίνει επιλογή ποιον θα προστατεύσει και ποιον θα εγκαταλείψει: προστασία της διπλωματικής πρόσοψης, εγκατάλειψη των λαών και των αμάχων που αγωνίζονται για τη ζωή στη Γάζα. Αυτό που οι Μελόνι και Κροσέτο παρουσιάζουν ως ευαισθησία είναι, στην πραγματικότητα, μια πράξη που αντιβαίνει κατά μέτωπο στο διεθνές δίκαιο: η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας κατοχυρώνει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας σε διεθνή ύδατα. το Εγχειρίδιο του Σαν Ρέμο ορίζει ότι ακόμη και σε περίπτωση αποκλεισμού δεν μπορεί να επιτεθεί σε μια ανθρωπιστική νηοπομπή. και το Καταστατικό της Ρώμης χαρακτηρίζει ως έγκλημα πολέμου την επίθεση σε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας πολιτών. Η Ιταλία, αποσύροντας σκόπιμα και ενθαρρύνοντας το Ισραήλ να αναχαιτίσει και να φυλακίσει, γίνεται συνένοχη σε ένα έγκλημα που δεν έχει ακόμη συμβεί, αλλά του οποίου την ολοκλήρωση προβλέπει και επιτρέπει. Η Ισπανία διατρέχει τον ίδιο κίνδυνο να επαναλάβει αυτή τη φάρσα: στέλνοντας πλοία στη Μεσόγειο για να καθαρίσει την εικόνα της, για να δώσει την εντύπωση δέσμευσης, μόνο και μόνο για να τα αποσύρει την κρίσιμη στιγμή. Ο πρόεδρος και ο βασιλιάς, απόντες την αποφασιστική ώρα, μετέτρεψαν τις ομιλίες τους για τη Γάζα σε μουσειακά κομμάτια: λόγια χωρίς σάρκα και οστά, χωρίς συνέπειες. Αν τα πλοία τους ακολουθήσουν το ιταλικό σενάριο, η ιστορία θα τους καταγράψει για αυτό που είναι: σιωπηλοί συνεργοί στη γενοκτονία, μάρτυρες που φεύγουν πριν γραφτεί η αποφασιστική σκηνή. Αυτό δεν είναι ούτε υπερβολή ούτε ρητορική: αυτές τις ώρες οι ακτιβιστές είναι ειρηνικοί και άοπλοι, και τα νερά στα οποία πλέουν είναι ακόμα διεθνή. Δεν έχουν ακόμη αγγίξει τα παλαιστινιακά χωρικά ύδατα. Κι όμως, αφήνονται στην τύχη τους ενώπιον ενός κράτους που βομβαρδίζει, σκοτώνει και πολιορκεί ατιμώρητα. Η υποχώρηση της Ευρώπης πριν καν δει τις απαγωγές και τις επιθέσεις είναι το πιο βάναυσο μέτρο αυτής της εγκατάλειψης: μια πολιτική πράξη που παραδίδει τη σκηνή στην ατιμωρησία και σβήνει τους μάρτυρες. Η ιστορία θα κρίνει αυστηρά αυτήν την απόφαση. Η εγκατάλειψη του Παγκόσμιου Στόλου Sumud δεν είναι ατύχημα, είναι ένα συνειδητό έγκλημα παράλειψης: η Ιταλία, η Ισπανία και η Ευρώπη που παραμένει σιωπηλή γίνονται έτσι ενεργοί συνεργοί του Ισραήλ. Σήμερα, η δειλία ντύνεται ως διπλωματία, και ο λογισμός της σταθερότητας μεταφράζεται σε εγκατάλειψη της ζωής. Και ενώ τα πλοία συνεχίζουν την πορεία τους προς τη Γάζα, η θάλασσα γίνεται ένας καθρέφτης: αντανακλώντας την αξιοπρέπεια όσων επιμένουν να φέρουν βοήθεια και αποκαλύπτοντας την ηθική δυστυχία όσων, από τα κυβερνητικά τους παλάτια, επιλέγουν να λιποτακτήσουν στο όνομα της σύνεσης.
ΠΗΓΗ: https://www.pressenza.com/2025/09/abandonment-as-complicity-italy-and-europe-betray-the-global-sumud-flotilla-and-turn-their-backs-on-humanity/
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
