Ένα νούμερο-μαμούθ 2,2 δισεκατομμυρίων ευρώ, κομμένο και ραμμένο για τα πρωτοσέλιδα, έριξε στο τραπέζι της ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυξήσεις, επιδόματα, φοροελαφρύνσεις, δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, οικογένειες, αγρότες, ελεύθεροι επαγγελματίες, ένα επικοινωνιακό «πακέτο για όλους» σχεδιασμένο να χαϊδέψει κάθε αυτί. Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που χαλάει τη φιέστα: άλλο «ανακοινώνω» και άλλο «πληρώνω». Όταν δίπλα στα δισεκατομμύρια βάλεις τις ημερομηνίες, το «μεγάλο πακέτο» αποκαλύπτεται ως ένα καλοστημένο πολιτικό γραμμάτιο με ημερομηνία λήξης… μετά τις κάλπες.
Το 2026 είναι το έτος της μεγάλης «φούσκας», καθώς τα 2,2 δισ. ευρώ δεν μπαίνουν αύριο στην τσέπη κανενός. Πρόκειται απλώς για έναν λογιστικό αθροιστή παρεμβάσεων που απλώνονται στον χρόνο. Το 2027 είναι η χρονιά των εκλογών και η χρονιά που η κυβέρνηση αποφασίζει ξαφνικά να θυμηθεί την κοινωνία. Όσο για το 2028, είναι το έτος του «ζήσε μαύρε μου», καθώς ο στόχος για κατώτατο μισθό 1.000 ευρώ τοποθετείται μετά τις κάλπες. Η κυβέρνηση δεν ζητά απλά ψήφο για όσα έκανε, αλλά προκαταβολή για όσα υπόσχεται να κάνει αν επανεκλεγεί.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι ακούνε τώρα για «ετήσια ενίσχυση». Εργαζόμενοι που από το 2013 στερούνται 13ο και 14ο μισθό, καλούνται να χειροκροτήσουν για μερικά εκατοντάρικα. Ας μην κοροϊδευόμαστε: άλλο η θεσμική επιστροφή των Δώρων —που στον ιδιωτικό τομέα παραμένουν υποχρεωτικά— και άλλο ένα φιλοδώρημα πριν τις κάλπες. Το 2013 κόπηκαν τα Δώρα και από το 2019 έως το 2025 μεσολαβούν επτά χρόνια διακυβέρνησης ΝΔ με απόλυτη σιγή. Το 2026 ξαφνικά ανοίγει η κάνουλα των εξαγγελιών, επειδή το 2027 έρχονται οι κάλπες.
Επτά χρόνια «δημοσιονομικής προσαρμογής» και ο «κοινωνικός αέρας» ανακαλύπτεται βολικά στην τελική ευθεία για τις εκλογές. Το ίδιο ακριβώς τροπάριο ισχύει και για τους συνταξιούχους. Μετά από χρόνια εξοντωτικής ακρίβειας στο σούπερ μάρκετ, στην ενέργεια και στα ενοίκια, τους πετούν ένα ψίχουλο μερικών εκατοντάδων ευρώ και το παρουσιάζουν ως οικονομική σωτηρία. Ο εργαζόμενος που βλέπει τον μισθό του να εξανεμίζεται το πρώτο δεκαήμερο δικαιούται να ρωτήσει: το χιλιάρικο του 2028 πώς ακριβώς πληρώνει το σούπερ μάρκετ και το ρεύμα του 2026; Δεν το πληρώνει.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν ανέλαβε χθες, κυβερνά από το 2019. Αν τα μέτρα αυτά ήταν αναγκαίες λύσεις, γιατί δεν εφαρμόστηκαν στα επτά χρόνια που προηγήθηκαν; Η ΔΕΘ τελειώνει, τα φώτα σβήνουν, αλλά οι λογαριασμοί συνεχίζουν να έρχονται κάθε μήνα. Και ανάμεσα στο «θα πάρεις» και στο «πήρες», υπάρχει μια τεράστια απόσταση που δεν καλύπτεται από καμία προεκλογική ομιλία.
«Ψίχουλα» σήμερα, «παράδεισος» το 2030
Την ώρα που τα νοικοκυριά γονατίζουν από τους έμμεσους φόρους και τον πληθωρισμό, ο πρωθυπουργός μοίρασε υποσχέσεις για το… μέλλον.
Υποσχέθηκε μισθούς 1.800 ευρώ και ανάπτυξη σε βάθος τετραετίας, ξεχνώντας ότι οι πολίτες καλούνται να επιβιώσουν σήμερα.
Ακόμη και τα μέτρα που παρουσιάστηκαν ως «παροχές», όπως η μερική αναπροσαρμογή των τεκμηρίων στους ελεύθερους επαγγελματίες ή το «επίδομα Χριστουγέννων» στους δημοσίους υπαλλήλους, δεν είναι παρά σταγόνα στον ωκεανό της ακρίβειας — μια προσπάθεια να εξαγοραστεί η δυσαρέσκεια των κοινωνικών ομάδων που η ίδια η κυβέρνηση φτωχοποίησε. Μάλιστα, το γεγονός ότι πολλές από αυτές τις εξαγγελίες μετατίθενται για το 2027 αποδεικνύει τον καθαρά προεκλογικό και επικοινωνιακό τους χαρακτήρα.
Το «αφήγημα» που δεν πείθει πλέον κανέναν
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να επιτεθεί στην αντιπολίτευση, ανασύροντας φτηνά επικοινωνιακά τρικ και στίχους τραγουδιών, σε μια προσπάθεια να αποσπάσει την προσοχή από τα δικά του αδιέξοδα. Ωστόσο, η πραγματικότητα τον προσπερνά: η «Ελλάδα του 2026» που περιέγραψε δεν έχει καμία σχέση με τη βαριά πραγματικότητα που βιώνει η πλειοψηφία των πολιτών.
Η φετινή ΔΕΘ δεν ήταν η αφετηρία μιας νέας τετραετίας, όπως ήθελε να την παρουσιάσει το Μαξίμου. Ήταν η επιβεβαίωση ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε αποδρομή, ποντάροντας την επιβίωσή της στον εκφοβισμό των πολιτών και σε υπόσχεση παροχών που ελάχιστη σχέση έχουν με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Στο τέλος της ημέρας, η διακυβέρνηση δεν κρίνεται στα χειροκροτήματα του Βελλιδείου, αλλά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Όταν μια κυβέρνηση ζητά από τον πολίτη να ζήσει το 2026 με τις υποσχέσεις του 2028, δεν ασκεί οικονομική πολιτική· στήνει ενέχυρο πάνω στην επιβίωσή του. Μόνο που η κοροϊδία έχει κοντά ποδάρια και οι πολίτες δεν πρόκειται να εξαγοράσουν το μέλλον τους με τα ψίχουλα που τους επιστρέφουν από τους δικούς τους κόπους. Η κάλπη πλησιάζει και εκεί ο λογαριασμός δεν θα κοπεί σε δόσεις, αλλά θα εξοφληθεί μια και καλή!
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
