Όπως αναμενόταν, το θέατρο σκιών ολοκληρώθηκε. Η διαδικασία στην Επιτροπή ΔΕΚΟ της Βουλής πέρασε, και η θητεία του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος ανανεώνεται για ακόμη έξι χρόνια. Το κοντέρ πλέον γράφει το ιλιγγιώδες νούμερο των 18 ετών στην εξουσία!
Φυσικά, το ότι η κυβέρνηση τον «προτείνει» είναι το λιγότερο ανέκδοτο. Η ακρόαση στη Βουλή ήταν απολύτως προσχηματική και η απόφαση αυστηρά προειλημμένη από την κυβερνητική πλειοψηφία. Το ερώτημα που γεννάται δεν είναι το πώς πέρασε η ανανέωση, αλλά το γιατί. Η κυβέρνηση είναι απόλυτα εξαρτημένη από τον κεντρικό τραπεζίτη. Τον έχει απόλυτη ανάγκη για μια σειρά από «σκελετούς» που βρίσκονται καλά κλειδωμένοι στις ντουλάπες του συστήματος.
Το Σκάνδαλο των Τραπεζών
Πίσω από την ανανέωση της θητείας, κρύβεται η βαθιά γνώση της ανατομίας του μεγαλύτερου ίσως οικονομικού σκανδάλου στην παγκόσμια ιστορία, αυτού των ελληνικών τραπεζών. Ο διοικητής γνωρίζει από πρώτο χέρι τα πάντα για τις εγγυήσεις του δημοσίου, οι οποίες, όπως έχει παραδεχθεί και η ίδια η κυβέρνηση, άγγιξαν το αστρονομικό ποσό των 300 δισ. ευρώ. Το σκάνδαλο είναι πολυεπίπεδο. Ξεκινάει από τις ανακεφαλαιοποιήσεις-μαμούθ των 45 δισ. ευρώ, περνάει στον αναβαλλόμενο φόρο των 20 δισ. ευρώ (από την εποχή Χαρδούβελη το 2014) και φτάνει στα 23 δισ. ευρώ του σχεδίου «Ηρακλής». Στη μέση; Τα περίφημα hive down και τα τεχνάσματα με τα funds και τις εισπρακτικές εταιρείες που κερδοσκοπούν ασύστολα, κάνοντας real estate με τα σπίτια των Ελλήνων. Ζήσαμε την κρατικοποίηση των τραπεζών με ολοκληρωτική καταστροφή των παλαιών μετόχων, για να ακολουθήσει το τελικό «ξεπούλημα». Μια ιδιωτικοποίηση που άφησε τεράστιες ζημιές άνω των 80 δισ. ευρώ στην πλάτη των Ελλήνων φορολογούμενων, μοιράζοντας την ίδια στιγμή ιλιγγιώδη κέρδη στους νέους μετόχους. Άλλες χώρες, όπως οι ΗΠΑ, κρατικοποίησαν τις τράπεζές τους για να τις διασώσουν, αλλά όταν τις ιδιωτικοποίησαν, το κράτος έβγαλε κέρδος. Εδώ βγάλαμε μόνο χρέος.
Ακαταδίωκτο, Καρτέλ και τα Χρέη της ΝΔ
Ένα σύστημα για να επιβιώσει χρειάζεται νομική ασυλία. Σε αντίθεση με την Ισλανδία, όπου οι τραπεζίτες κατέληξαν στη φυλακή για τα καταστροφικά τους λάθη, στην Ελλάδα θεσμοθετήθηκε το ακαταδίωκτο. Διοικήσεις που μοίραζαν αφειδώς διακοποδάνεια, που δάνειζαν χωρίς καμία εγγύηση και που τζόγαραν κερδοσκοπικά με ομόλογα του δημοσίου, βγήκαν «λάδι». Η γνώση του ρίσκου δεν τιμωρήθηκε ποτέ. Το πιο καθοριστικό στοιχείο, όμως, βρίσκεται στα ταμεία του κυβερνώντος κόμματος. Η Νέα Δημοκρατία χρωστάει στις ίδιες τις τράπεζες πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ. Είναι προφανές ότι ένα κόμμα υπερχρεωμένο στο τραπεζικό σύστημα έχει ζωτική ανάγκη τις τράπεζες, και άρα, έχει απόλυτη ανάγκη τον επόπτη τους, τον κεντρικό τραπεζίτη. Υπό το βλέμμα του, οι τράπεζες λειτουργούν ανενόχλητες ως άτυπο καρτέλ, καταγράφοντας προκλητικά αφορολόγητα κέρδη.
Το «Κόλπο» του 1,7 Τρις με τα Ταμεία
Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση που ελάχιστοι τολμούν να αγγίξουν. Στην Τράπεζα της Ελλάδος κατατίθενται υποχρεωτικά τα αποθεματικά όλων των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών ταμείων. Αυτά είναι τα χρήματα των πολιτών, τα οποία η κυβέρνηση δανείζεται διαρκώς μέσω πράξεων repos. Μιλάμε για μια ανακύκλωση χρήματος που αγγίζει το ασύλληπτο νούμερο του 1,7 τρισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Όποιος κάθεται στην καρέκλα του διοικητή της ΤτΕ γνωρίζει τη «δουλειά» απέξω κι ανακατωτά. Κυρίως, όμως, η κυβέρνηση τρέμει στην ιδέα μιας νέας, αδέσμευτης διοίκησης που θα αποφάσιζε να ελέγξει τα πεπραγμένα της προηγούμενης, κάτι που σε κάθε κανονικό κράτος επιβάλλεται να γίνεται. Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν προσωπική επίθεση στον άνθρωπο που βρίσκεται σήμερα στο τιμόνι της ΤτΕ. Εκείνος βρέθηκε, διαχειρίστηκε και πλέον γνωρίζει όλα τα μυστικά της πιο σκοτεινής οικονομικής περιόδου της χώρας. Σε αντίθεση με τους αναλώσιμους υπουργούς του υπουργικού συμβουλίου, ο κεντρικός τραπεζίτης δεν μετακινείται, γιατί απλά κρατάει τα κλειδιά.
Καταλήγουμε λοιπόν στο απόλυτο πολιτικό παράδοξο κατα το οποίο η ίδια παράταξη που προτείνει στη συνταγματική αναθεώρηση αυστηρά μία και μόνη θητεία για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κρίνει απολύτως απαραίτητο να δώσει τρίτη σερί θητεία (συνολικά 18 χρόνια) στον κεντρικό τραπεζίτη. Είναι παράδοξο; Σίγουρα. Είναι ακατανόητο; Μετά από όλα τα παραπάνω, απολύτως όχι.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
