Δεν είναι «υπηρεσιακή μεταβολή» – είναι αντίποινα

Η απομάκρυνση της Διευθύντριας του Μουσικού Σχολείου Τρίπολης ως υπόθεση δημοκρατίας στη δημόσια εκπαίδευση

Η υπόθεση της αιφνιδιαστικής απομάκρυνσης της Διευθύντριας του Μουσικού Γυμνασίου με Λυκειακές Τάξεις Τρίπολης δεν είναι ένα ακόμη διοικητικό επεισόδιο. Είναι μια ωμή πράξη αυθαιρεσίας, που φέρνει στο φως επικίνδυνες πρακτικές εκφοβισμού και αντιποίνων απέναντι σε εκπαιδευτικούς που δεν σιωπούν, που προσφεύγουν στη Δικαιοσύνη και που διεκδικούν το αυτονόητο: νομιμότητα, διαφάνεια και αξιοπρέπεια.

Με πρόσχημα μια Ένορκη Διοικητική Εξέταση –το αντικείμενο της οποίας δεν της γνωστοποιήθηκε ποτέ– η Διευθύντρια αποσπάστηκε αιφνιδιαστικά από τη θέση ευθύνης που κατείχε, χωρίς ακρόαση, χωρίς απόφαση Υπηρεσιακού Συμβουλίου, χωρίς νόμιμη αιτιολόγηση. Μια πράξη που παραβιάζει κατάφωρα το ισχύον θεσμικό πλαίσιο και συνιστά de facto καθαίρεση, με ξεκάθαρο τιμωρητικό χαρακτήρα.

Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο. Η συγκεκριμένη εκπαιδευτικός είχε προηγουμένως ασκήσει ένδικα μέσα κατά διοικητικών κρίσεων. Και γι’ αυτό στοχοποιήθηκε. Γιατί στο σημερινό μοντέλο διοίκησης της εκπαίδευσης, όποιος σηκώνει κεφάλι, όποιος δεν υποτάσσεται, όποιος καταγγέλλει αυθαιρεσίες, πρέπει να “παραδειγματιστεί”.

Η υπόθεση αποκτά ακόμη βαρύτερη διάσταση, καθώς η Διευθύντρια εμπίπτει στο καθεστώς προστασίας του ν. 4990/2022 για τους καταγγέλλοντες. Παρά το γεγονός ότι η Εθνική Αρχή Διαφάνειας έχει εκδώσει Έκθεση Ελέγχου με σαφείς συστάσεις για την αποτροπή καταχρηστικών συμπεριφορών, η διοίκηση όχι μόνο δεν συμμορφώθηκε, αλλά κλιμάκωσε τις πιέσεις. Αυτό δεν είναι απλώς διοικητική αστοχία. Είναι θεσμική εκτροπή.

Και όλα αυτά σε ένα σχολείο που αποτελεί ζωντανό κύτταρο πολιτισμού για την Αρκαδία: με αυξημένο μαθητικό δυναμικό, νέες οργανικές θέσεις, επιτυχίες στις Πανελλαδικές, μουσικά σύνολα, διεθνείς συνεργασίες. Η απομάκρυνση της Διευθύντριας δεν στρέφεται μόνο εναντίον ενός προσώπου. Στρέφεται εναντίον ενός σχολείου που απέδειξε ότι η δημόσια εκπαίδευση μπορεί να παράγει έργο όταν δεν πνίγεται από τον αυταρχισμό.

Δεν μπορεί να αγνοηθεί ούτε η έμφυλη διάσταση της υπόθεσης. Όταν γυναίκες σε θέσεις ευθύνης στοχοποιούνται επειδή διεκδικούν και δεν συμμορφώνονται, το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: «σιωπή ή τιμωρία». Αυτό δεν είναι απλώς οπισθοδρόμηση. Είναι επικίνδυνη κανονικοποίηση της αυθαιρεσίας.

Η υπόθεση αυτή αφορά κάθε εκπαιδευτικό. Γιατί αν περάσει χωρίς αντίδραση, τότε ανοίγει ο δρόμος για μια διοίκηση που λειτουργεί με όρους φόβου, πειθάρχησης και προσωπικών στοχεύσεων. Μια διοίκηση που τιμωρεί την αμφισβήτηση και ανταμείβει την υποταγή.

Απαιτούμε:

• άμεση ανάκληση της παράνομης απόσπασης,

• πλήρη αποκατάσταση της Διευθύντριας στη θέση της,

• ουσιαστικό έλεγχο των διοικητικών ενεργειών,

• και θεσμικές εγγυήσεις ότι κανένας εκπαιδευτικός δεν θα διώκεται επειδή ασκεί τα δικαιώματά του.

Η σιωπή δεν είναι επιλογή.
Η νομιμότητα, η δημοκρατία και το δημόσιο σχολείο δεν διαπραγματεύονται.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Πότε ανοίγουν τα σχολεία μετά την Πρωτοχρονιά

ΕΠΟΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Καθυστερημένες αποφοιτήσεις: το αδύναμο σημείο της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης