Αναζητώντας άλλοθι εντός του ίδιου του προφίλ της εγκληματικής της δράσης, η Ειρήνη Μουρτζούκου επιχειρεί να αποσείσει κάθε ευθύνη για τον θάνατο του 15 μηνών Παναγιώτη, υποστηρίζοντας ότι το συγκεκριμένο παιδί δεν εντάσσεται στο «μοτίβο» των θυμάτων της. Στο απολογητικό της υπόμνημα, επικαλείται τις διαφορές ανάμεσα στον Παναγιώτη και τα υπόλοιπα βρέφη, γράφοντας χαρακτηριστικά: «Τα υπόλοιπα βρέφη ήταν κορίτσια ηλικίας έως έξι (6) μηνών, ενώ ο Παναγιωτάκης ήταν δεκαπέντε (15) μηνών και αγόρι». Και προσθέτει: «Είναι αναμφίβολο πως ο Παναγιωτάκης δεν ταιριάζει στο μοτίβο των δολοφονιών».
Σύμφωνα με το in.gr, η κατηγορουμένη, που έχει ήδη ομολογήσει τέσσερις παιδοκτονίες, μεταξύ αυτών της αδελφής της, δύο παιδιών της και του μωρού μιας φίλης της, εμφανίζεται τώρα να στοχοποιεί τη μητέρα του Παναγιωτάκη. Όπως ισχυρίζεται, η ίδια ήταν που «πυροδοτούσε» τη δική της ψυχική κατάρρευση. Στο ίδιο υπόμνημα, μετατοπίζει τη βαριά κατηγορία, υπονοώντας πως η ευθύνη του θανάτου ανήκει στη μητέρα του παιδιού.
Προκειμένου να ενισχύσει την υπερασπιστική της θέση, επικαλείται και την ιδιαίτερη σχέση που –κατά την ίδια– διατηρούσε με τον Παναγιωτάκη, περιγράφοντάς τον ως έναν «φωτεινό κρίκο» στην κατάστασή της: «Μου έδωσε τη δύναμη να ξεπεράσω τα “σκοτάδια” (ψυχιατρικά, ψυχωτικά, σωματικά και όχι μόνο) προβλήματά μου. Με έκανε να ξαναβρώ το κουράγιο να ονειρεύομαι», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Αρνείται κάθε εμπλοκή στο θάνατό του, τονίζοντας: «Δεν θα τον πείραζα ποτέ. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι ήταν ο λόγος που ζούσα, που κρατιόμουν όρθια απέναντι στους εσωτερικούς μου δαίμονες».
Η ίδια κατηγορεί τη μητέρα του βρέφους πως επί μήνες προσπαθεί να της φορτώσει τον θάνατο του παιδιού της, κάτι που η Μουρτζούκου χαρακτηρίζει ως ηθικά και συναισθηματικά αδύνατο: «Μου είναι αδύνατον να “χρεωθώ” τον θάνατο της τελευταίας ελπίδας σωτηρίας της ζωής, της ψυχής και της ύπαρξής μου».
Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά της ότι, ακόμη και μετά τον θάνατο του Παναγιωτάκη, η μητέρα του συνέχιζε να τη φιλοξενεί κρυφά στο σπίτι της στην Αμαλιάδα, από τις 5 Αυγούστου 2024 έως τον Ιούνιο του 2025. «Γεγονός ασύμβατο», κατά τη Μουρτζούκου, «με την εικόνα μιας δήθεν εξοργισμένης μάνας».
Στο ίδιο υπόμνημα δηλώνει πρόθυμη να καταθέσει πλήρως για τις συνθήκες του θανάτου, υπό την προϋπόθεση επίσημης κλήσης και διασφάλισης της σωματικής της ακεραιότητας: «Δεν επιτρέπεται στο παρόν δικονομικό στάδιο να υπεισέλθω στις λεπτομέρειες του τρόπου, της μεθόδου, της αιτίας του θανάτου του, είμαι όμως στη διάθεση των Αρχών για να αποκαλύψω τα πάντα».
Η «σκιώδης παρουσία» ενός τρίτου προσώπου
Το πλέον σοβαρό στοιχείο που προβάλλει η Μουρτζούκου στο απολογητικό της υπόμνημα, σύμφωνα με το in.gr, αφορά την εμπλοκή ενός τρίτου ατόμου, το οποίο προς το παρόν δεν κατονομάζει, επικαλούμενη απειλές κατά της ζωής της: «Καταλυτικό ρόλο έχει διαδραματίσει και άλλος-η άνθρωπος, το όνομα του οποίου θα αποκαλύψω μόνο στις αρμόδιες Εισαγγελικές / Ανακριτικές Αρχές».
Οι ομολογημένες δολοφονίες και η «θόλωση του νου»
Στην απολογία της, η Ειρήνη Μουρτζούκου έχει ήδη παραδεχθεί τις δολοφονίες της αδελφής της, των δύο δικών της βρεφών και του μωρού της φίλης της Κατερίνας. Όπως αναφέρει, κοινός παρονομαστής σε όλα τα περιστατικά ήταν το «θόλωμα του μυαλού» της – μια ξαφνική, ακατανόητη απώλεια ελέγχου.
Για τον θάνατο της αδελφής της Ζωής-Ηλιάνας, σε ηλικία μόλις 13 ετών, λέει: «Θυμάμαι να πηγαίνω στο δωμάτιό της. Ήταν στο πάτωμα κι εγώ από πάνω της. Δεν κατάλαβα εκείνη τη στιγμή πως είχε πεθάνει… κάθε φορά θόλωνα. Ήταν σαν να μην σκεφτόμουν τίποτα εκείνες τις στιγμές».
Για το μωρό της Κατερίνας, το ένα της παιδί και την ίδια της την αδελφή επαναλαμβάνει παρόμοιο μοτίβο: «Δεν ξέρω πώς έγινε. Θόλωνε το μυαλό μου και μετά δεν θυμόμουν τίποτα». Όσον αφορά το άλλο της παιδί, τη Μαρία-Φρειδερίκη, υποστήριξε ότι το είχε πλακώσει κατά τη διάρκεια του ύπνου και πως, όταν το συνειδητοποίησε, προσπάθησε απεγνωσμένα να το επαναφέρει στη ζωή.
Συγκλονιστική είναι η παραδοχή της: «Μια ζωή μεγάλωνα παιδιά – τα αδέλφια μου, τα παιδιά φίλων μου, τα δικά μου. Και να που έφτασα να κάνω κακό στα ίδια μου τα παιδιά, στην αδελφή μου και σε ένα ακόμη αθώο βρέφος. Όμως τον Παναγιωτάκη δεν τον πείραξα ποτέ».
Και καταλήγει: «Το μόνο που θυμάμαι από κάθε τέτοια στιγμή είναι τον εαυτό μου να προσπαθεί να καταλάβει τι έγινε, γιατί έγινε και πώς μπορώ να το σώσω… Είναι σαν το μυαλό να σβήνει. Και μετά να αρνείται να θυμηθεί».
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
