Σχολεία σε «κύμα φυγής»: 309 στελέχη παραιτήθηκαν και 391 εκπαιδευτικοί πήραν άδεια άνευ αποδοχών

Τα στοιχεία από την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Αττικής αποτυπώνουν μια έντονη κινητικότητα αποχώρησης από θέσεις ευθύνης – Διοικητικό βάρος, οικονομικές δυσκολίες και καθημερινή πίεση συνθέτουν, σύμφωνα με τους αιρετούς, ένα περιβάλλον εργασιακής εξουθένωσης

Δεν φεύγουν όλοι από την εκπαίδευση. Πολλοί, όμως, φαίνεται ότι δεν θέλουν πια να παραμείνουν στις ίδιες συνθήκες.

Τα νεότερα στοιχεία από την Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Αττικής επαναφέρουν με ένταση τη συζήτηση για τις αντοχές των εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα όσων έχουν αναλάβει θέσεις διοικητικής ευθύνης.

Σύμφωνα με την ενημέρωση των αιρετών της ΔΑΚΕ/ΠΕ για τη 16η συνεδρίαση του ΑΠΥΣΠΕ Αττικής στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, μέσα σε περίπου τρία χρόνια από τις τελευταίες επιλογές στελεχών καταγράφηκαν 309 παραιτήσεις διευθυντών σχολείων και προϊσταμένων νηπιαγωγείων.

Την ίδια περίοδο, 391 εκπαιδευτικοί έλαβαν άδεια άνευ αποδοχών.

21 νέες απαλλαγές σε μία συνεδρίαση

Η εικόνα ενισχύθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του ΑΠΥΣΠΕ, όπου, σύμφωνα με την ίδια ενημέρωση, εγκρίθηκαν ομόφωνα 21 αιτήματα απαλλαγής στελεχών από τα καθήκοντά τους, καθώς και δύο αιτήματα άδειας χωρίς αποδοχές.

Παράλληλα, αναφέρονται 746 αφυπηρετήσεις το 2026, ενώ κατά τα δύο προηγούμενα έτη είχαν καταγραφεί συνολικά 1.546 συνταξιοδοτήσεις.

Οι αριθμοί αυτοί, ωστόσο, δεν μπορούν να προστεθούν και να παρουσιαστούν ως ένας ενιαίος αριθμός εκπαιδευτικών που εγκατέλειψαν το επάγγελμα. Η παραίτηση ενός διευθυντή από τη θέση ευθύνης δεν σημαίνει απαραίτητα αποχώρηση από την εκπαίδευση, ενώ μια άδεια άνευ αποδοχών ή μια συνταξιοδότηση μπορεί να οφείλεται σε διαφορετικούς λόγους.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι διαφορετικό: γιατί εκατοντάδες εκπαιδευτικοί εγκαταλείπουν θέσεις ευθύνης;

Όταν η θέση του διευθυντή μετατρέπεται σε καθημερινό βάρος

Οι αιρετοί συνδέουν τις παραιτήσεις με την εργασιακή εξουθένωση και ζητούν την αντιμετώπισή της.

Ο διευθυντής ενός σχολείου καλείται καθημερινά να διαχειριστεί προσωπικό, διοικητικές διαδικασίες, ψηφιακές καταχωρίσεις, προθεσμίες, ζητήματα ασφάλειας, συγκρούσεις και απαιτήσεις από διαφορετικές πλευρές της σχολικής κοινότητας.

Και πολλές φορές όλα αυτά γίνονται χωρίς την αντίστοιχη διοικητική υποστήριξη.

Έτσι, μια θέση που θεωρητικά αποτελεί εξέλιξη στην εκπαιδευτική σταδιοδρομία μπορεί να μετατρέπεται σε διαρκή έκθεση σε ευθύνες και υποχρεώσεις, οι οποίες δεν τελειώνουν απαραίτητα μαζί με το σχολικό ωράριο.

Οι αναπληρωτές δίνουν διαφορετική μάχη

Για τους αναπληρωτές, το πρόβλημα αποκτά και έντονη οικονομική διάσταση.

Υψηλά ενοίκια, δυσκολία εξεύρεσης κατοικίας –ιδιαίτερα σε τουριστικές περιοχές– μετακινήσεις και απόσταση από την οικογένεια μπορούν να μετατρέψουν μια πολυπόθητη πρόσληψη σε δοκιμασία καθημερινής επιβίωσης.

Έτσι δημιουργείται ένα παράδοξο: ένας εκπαιδευτικός μπορεί να περιμένει χρόνια για να εργαστεί στο δημόσιο σχολείο και, όταν τελικά προσληφθεί, να βρίσκεται αντιμέτωπος με οικονομικές συνθήκες που δυσκολεύουν την παραμονή του στον τόπο διορισμού.

Και στο βάθος… η σύνταξη

Η πίεση δεν περιορίζεται στους αναπληρωτές ή στα στελέχη.

Η συσσώρευση διοικητικών και εκπαιδευτικών υποχρεώσεων, η έλλειψη υποστήριξης και η συνεχής διαχείριση προβλημάτων περιγράφονται στο δημοσίευμα ως παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν ορισμένους εκπαιδευτικούς να βλέπουν τη συνταξιοδότηση ως τη βασική έξοδο από μια απαιτητική επαγγελματική καθημερινότητα.

Υπάρχει όμως και μια λιγότερο ορατή αποχώρηση: η λεγόμενη «σιωπηλή παραίτηση».

Δεν σημαίνει απαραίτητα εγκατάλειψη της διδασκαλίας. Μπορεί να εκφράζεται ως άρνηση ανάληψης συνεχώς νέων υποχρεώσεων, περιορισμός της εργασίας εκτός ωραρίου ή προσπάθεια του εκπαιδευτικού να προστατεύσει τις δυνάμεις που χρειάζεται μέσα στην τάξη.

Το κρίσιμο ερώτημα για το δημόσιο σχολείο

Οι 309 παραιτήσεις στελεχών δεν αποδεικνύουν από μόνες τους ότι εκατοντάδες εκπαιδευτικοί εγκαταλείπουν συνολικά το επάγγελμα.

Δείχνουν όμως ότι υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα γύρω από την ελκυστικότητα και τη βιωσιμότητα των θέσεων ευθύνης στο σημερινό σχολείο.

Η συζήτηση, επομένως, μεταφέρεται στις συνθήκες της καθημερινής εργασίας: διοικητική υποστήριξη, σαφείς αρμοδιότητες, σταθερή στελέχωση, λιγότερη περιττή γραφειοκρατία και οικονομικοί όροι που επιτρέπουν στους εκπαιδευτικούς να ζουν αξιοπρεπώς.

Γιατί το πραγματικό «καμπανάκι» δεν είναι μόνο πόσοι έφυγαν. Είναι πόσοι από εκείνους που παραμένουν σκέφτονται ήδη την έξοδο