Κάποτε, για πολλούς εκπαιδευτικούς, η τελευταία ημέρα στο σχολείο συνοδευόταν από συγκίνηση. Ύστερα από δεκαετίες στην τάξη, το κουδούνι, οι μαθητές και το γραφείο των καθηγητών είχαν γίνει κομμάτι της ζωής τους. Σήμερα, το κείμενο περιγράφει μια διαφορετική εικόνα: εκπαιδευτικούς που, μόλις πλησιάσουν στη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος, αρχίζουν να υπολογίζουν πόσο γρήγορα μπορούν να αποχωρήσουν.

Δεν πρόκειται απαραίτητα για ανθρώπους που έπαψαν να αγαπούν τη διδασκαλία. Το παράδοξο είναι ότι αρκετοί εξακολουθούν να αγαπούν την τάξη, αλλά αισθάνονται ότι η ίδια η διδασκαλία καταλαμβάνει ολοένα μικρότερο μέρος της επαγγελματικής καθημερινότητάς τους.

Από τον πίνακα στις πλατφόρμες

Φόρμες, καταγραφές, σχέδια δράσης, αξιολογήσεις, δείκτες, ηλεκτρονικές διαδικασίες και διοικητικές υποχρεώσεις προστίθενται η μία πάνω στην άλλη. Το αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζει το άρθρο, είναι ο εκπαιδευτικός να αισθάνεται ότι πρέπει πρώτα να τεκμηριώσει γραφειοκρατικά τη δουλειά του και μετά να βρει χρόνο για να την κάνει.

Την ίδια στιγμή, κάθε νέα οδηγία περνά από την εκπαιδευτική διοίκηση και καταλήγει τελικά στο σχολείο. Για έναν άνθρωπο με 25 ή 30 χρόνια εμπειρίας στην τάξη, η αίσθηση ότι η επαγγελματική του κρίση υποχωρεί μπροστά σε εγκυκλίους, φόρμες και δείκτες μπορεί να δημιουργήσει βαθύτερη φθορά.

Γονείς, δύσκολες τάξεις και ο φόβος του «θα μπλέξω;»

Το άρθρο εστιάζει και στην αλλαγή της σχέσης σχολείου–οικογένειας. Η αναγκαία συνεργασία με τους γονείς μπορεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να μετατραπεί σε πίεση για βαθμούς, απουσίες, παρατηρήσεις, διαγωνίσματα ή παιδαγωγικές αποφάσεις. Έτσι, ο εκπαιδευτικός μπορεί να φτάσει να σκέφτεται όχι μόνο «ποιο είναι το σωστό;», αλλά και «θα μπλέξω αν το κάνω;».

Παράλληλα, το κείμενο περιγράφει τάξεις στις οποίες η διάσπαση προσοχής, η έντονη σχέση με τις οθόνες, οι συγκρούσεις και η δυσκολία διαχείρισης απαιτούν μεγαλύτερη ψυχική ενέργεια. Έτσι, ακόμη και χωρίς σωματικά βαριά εργασία, ένας εκπαιδευτικός μπορεί να ολοκληρώνει το ωράριό του εξαντλημένος.

Η πιο επικίνδυνη φθορά: η απώλεια νοήματος

Εδώ βρίσκεται ίσως και το ισχυρότερο σημείο του άρθρου. Η μεγαλύτερη επιβάρυνση δεν παρουσιάζεται απλώς ως «κούραση», αλλά ως η αίσθηση ότι χάνεται ο λόγος για τον οποίο κάποιος επέλεξε να γίνει εκπαιδευτικός. Όταν το μάθημα μοιάζει με μία ακόμη υποχρέωση ανάμεσα σε πλατφόρμες, αξιολογήσεις, δείκτες και διοικητικές απαιτήσεις, η επαγγελματική εξουθένωση μπορεί να εμφανιστεί αθόρυβα.

Και τότε το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι απλώς πόσοι εκπαιδευτικοί συνταξιοδοτούνται, αλλά γιατί θέλουν να φύγουν. Άλλο να κλείνει κάποιος φυσιολογικά έναν πολυετή επαγγελματικό κύκλο και άλλο να αποχωρεί επειδή αισθάνεται ότι δεν αναγνωρίζει πλέον το σχολείο στο οποίο κάποτε ήθελε να παραμείνει.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Θανατηφόρο τροχαίο στην Φωκίδα: Ένας νεκρός και μία τραυματίας.