Το θαύμα του τραπεζικού συστήματος λέγεται ΝΔ…

Όταν μια πολιτική δύναμη δεν καταφέρνει ούτε τον δικό της ισολογισμό να συμμαζέψει, ποια ακριβώς αξιοπιστία έχει για να διαχειριστεί τα δημόσια οικονομικά; Το ερώτημα είναι ρητορικό, αλλά η απάντηση κόβει σαν ξυράφι: καμία.

Η Νέα Δημοκρατία, παράταξη που κρατά τα ηνία της χώρας, δεν φαίνεται να μπορεί να κρατήσει τα λογιστικά της βιβλία όρθια. Στον ισολογισμό χρήσης 2024, κατέγραψε νέα άνοδο στα δάνειά της κατά 55 εκατ €, εκτοξεύοντας το συνολικό της χρέος στα 530,9 εκατ €. Την ίδια στιγμή, η καθαρή της θέση έχει βυθιστεί στα -535 εκατ €, στοιχείο που ισοδυναμεί με πολιτική και οικονομική χρεοκοπία.

Και η κατηφόρα δεν έχει τέλος. Οι προβλέψεις για το 2025 δείχνουν περαιτέρω επιδείνωση με την αρνητική καθαρή θέση να φτάνει τα -575 εκατ €. Όταν το “νοικοκυριό” ενός κόμματος μοιάζει με ναυάγιο, πώς ακριβώς θα πείσει ότι μπορεί να τιθασεύσει τα ελλείμματα του κράτους;

Τα δάνεια που συντηρούν αυτό το τεχνητό πολιτικό πτώμα έχουν τη μορφή balloon, δηλαδή το κεφάλαιο εξοφλείται στο τέλος της διάρκειας, ενώ τα ετήσια έσοδα του κόμματος περιορίζονται στα 18,4 εκατ €, την ώρα που τα έξοδα εκτοξεύονται στα 71,1 εκατ €. Ο ισολογισμός είναι ασύμμετρος, εφιαλτικός και μη βιώσιμος. Όμως το πρόβλημα δεν είναι απλώς αριθμητικό. Είναι θεσμικό.

Η ΝΔ, ανίκανη να εξυπηρετήσει τα χρέη της, έχει δει τις οφειλές της να περνούν στην Intrum, εταιρεία διαχείρισης κόκκινων δανείων. Αυτό, υπό κανονικές συνθήκες, θα σήμαινε άμεση διακοπή τραπεζικής χρηματοδότησης. Οι κανόνες λένε ότι μόλις μια οντότητα χαρακτηριστεί αφερέγγυα, παύει να είναι επιλέξιμη για νέα δανειοδότηση. Όμως για την ΝΔ, οι κανόνες κάμπτονται. Παρά το γεγονός ότι τα δάνειά της είναι ληξιπρόθεσμα και επισφαλή, μεταξύ 2023 και 2024 εξασφάλισε νέα τραπεζική χρηματοδότηση ύψους 36 εκατ €. Έτσι, από τα 475,3 εκατ € του 2023, εκτοξεύθηκε στα 530,9 εκατ € την επόμενη χρονιά.

Ποια άλλη επιχείρηση ή φυσικό πρόσωπο με αρνητική καθαρή θέση, έσοδα-ψίχουλα και υπέρογκα έξοδα θα έβρισκε πόρτες ανοιχτές στις ελληνικές τράπεζες;

Οι τράπεζες που εμπλέκονται σε αυτό το «θαύμα» τραπεζικής ελαστικότητας γνωρίζουν και γνωρίζουμε, τι κάνουν. Όμως κάθε τέτοια πράξη, που εκτρέπεται από την τραπεζική πρακτική και τις αρχές διαφάνειας, υπονομεύει την ίδια τη θεσμική τους αξιοπιστία. Η ανοχή που δείχνουν στη χρεοκοπημένη ΝΔ μεταφράζεται σε σκληρότητα απέναντι στον μικρομεσαίο που αδυνατεί να εξυπηρετήσει το στεγαστικό του. Δύο μέτρα και δύο σταθμά, με καθαρά ταξικά, αλλά κυρίως πολιτικά χαρακτηριστικά.

Δεν είναι απλώς ένα κόμμα που ζει με δανεικά. Είναι ένας θεσμικός μηχανισμός που έχει εθιστεί στη χρηματοδότηση με μηδενική λογοδοσία. Η συνέχιση αυτής της πρακτικής, εν μέσω μάλιστα δημοσιονομικών πιέσεων και τραπεζικής αναδιάρθρωσης, αγγίζει τα όρια της απάτης. Και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η ΝΔ μπορεί να πληρώσει. Είναι ποιος πληρώνει για τη ΝΔ.

Όσο το τραπεζικό σύστημα χαρίζεται στην εξουσία, αλλάζει η ίδια η φυσιογνωμία της Δημοκρατίας. Από κράτος δικαίου, μετατρέπεται σε καθεστώς ευνοιοκρατίας, με τους δυνατούς να σώζονται και τους υπόλοιπους να εξοντώνονται.