«ΧΩΡΙAΤΙΚΟ»: Η ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ ΜΑΜΟΥΘ, ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΗΣΑΥΡΙΖΕ ΑΠΟ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ

Πώς ένα πλέγμα εταιρειών γύρω από τον Άγγελο Γιαννακόπουλο άνοιγε, εισέπραττε και εξαφανιζόταν, και πώς το Δημόσιο «θυμήθηκε» να λύσει τις συμβάσεις των παραλιών μόλις 27 μέρες πριν λήξουν αυτοδίκαια. Τα αποκλειστικά έγγραφα του Voice News από το ΓΕΜΗ και τη Διαύγεια.

Μια απάτη σε μέγεθος που σπάνια έχει δει το Δημόσιο

Η υπόθεση «Χωριάτικο» δεν ήταν ποτέ υπόθεση ψωμιού. Πίσω από ένα γνωστό σήμα φούρνων ξετυλίγεται ένα ολόκληρο πλέγμα εταιρειών, κοινών προσώπων και κοινών διαδρομών, που αφήνει ίχνη σε κάθε δημόσιο μητρώο. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Άγγελος Γιαννακόπουλος, ο συλληφθείς που κατηγορείται για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, απάτη σε βάρος του Δημοσίου, φοροδιαφυγή, μη απόδοση ΦΠΑ και ασφαλιστικών εισφορών και ξέπλυμα χρήματος.

Δεν μιλάμε για μία επιχείρηση. Τα πλοκάμια του σχήματος, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, ήταν απλωμένα σε πολλούς κλάδους, από την αρτοποιία και τη σίτιση μέχρι τα ποτά, τη νυχτερινή διασκέδαση και τον τουρισμό, μέσα από ένα πλέγμα εκατοντάδων εταιρειών, κανονικών και εικονικών, με δίκτυο «αχυρανθρώπων» που εμφανίζονταν στα χαρτιά ως υπεύθυνοι, ενώ ο πραγματικός έλεγχος φέρεται να ήταν αλλού. Η ζημιά για το Δημόσιο εκτιμάται σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.

Κι όμως, το πιο προκλητικό δεν είναι καν το μέγεθος. Είναι ότι το ίδιο αυτό σχήμα κατάφερε να εξαπατήσει το ίδιο το Υπουργείο Οικονομικών: πήρε από το χέρι του Δημοσίου δώδεκα παραλίες φιλέτα της Ρόδου και άφησε απλήρωτο σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ, σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της θητείας του Κωστή Χατζηδάκη ως υπουργού. Αυτή είναι η ιστορία που ξετυλίγουν τα αποκλειστικά μας έγγραφα.

Πώς δούλευε το κύκλωμα

Το μοτίβο είναι σταθερό και απλό. Εταιρείες ανοίγουν στο όνομα τρίτων, αναλαμβάνουν δραστηριότητα, φορτώνονται υποχρεώσεις προς το Δημόσιο και τους ασφαλιστικούς φορείς και, προτού πληρώσουν, κλείνουν. Τα χρέη μένουν στο όνομα του αχυρανθρώπου ή σε μια εταιρεία που διαλύεται και εξαφανίζεται. Στη θέση της ανοίγει η επόμενη.

Αυτό που κάνει το σχήμα να μην είναι απλή φοροδιαφυγή αλλά οργανωμένο κύκλωμα είναι η επαναληψιμότητά του: το ίδιο μοτίβο, τα ίδια πρόσωπα, σε διαφορετικούς τομείς, από την αρτοποιία μέχρι τον τουρισμό και τις παραλίες. Τα δικά μας έγγραφα δείχνουν ακριβώς αυτό.

Tέσσερις εταιρείες με κοινά πρόσωπα

Η έρευνά μας στο ΓΕΜΗ εντόπισε τέσσερις εταιρείες που τις ενώνουν κοινά ονόματα στις διοικήσεις τους. Δεν είναι τυχαία πρόσωπα· είναι τα ίδια, που περνούν από τη μία εταιρεία στην άλλη.

Στα ΑΤΤΙΚΑ ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ Ε.Π.Ε. (ΑΦΜ 800426180), την αρτοποιία του κύκλου στην πλατεία Ομονοίας, το 95% ανήκει στον Γεώργιο Γιαννακόπουλο, τον γιο του συλληφθέντα. Διαχειριστής για χρόνια ήταν ο Γεώργιος Φράγκος, και στη συνέχεια η Στέλλα Migley (Migley Stella), κατά πολλούς κάτι παραπάνω από απλή συνεργάτιδα του Γιαννακόπουλου.

Η Π & Κ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΣΤΙΑΣΗΣ Ε.Ε. (ΑΦΜ 801098810), που κρατούσε τα δικαιώματα του σήματος «Bread Factory», εμφανίζει στη διοίκησή της ξανά τη Στέλλα Migley και τη Ζωίτσα Φράγκου, το ίδιο επώνυμο Φράγκος.

Η SPIRITS BOX Μονοπρόσωπη Α.Ε. (ΑΦΜ 800884153), εμπορία ποτών στο Περιστέρι, σήμερα σε αναστολή καταχώρησης, έχει πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο τον Νεκτάριο Γαρίδα. Το ίδιο ονοματεπώνυμο φέρεται, σύμφωνα με τα στοιχεία της αστυνομικής έρευνας, ανάμεσα στα ψευδώνυμα με τα οποία συστηνόταν ο ίδιος ο Άγγελος Γιαννακόπουλος.

Άλλη μία εταιρεία του κυκλώματος, η ΦΑΛΗΡΑΚΙ ΠΑΡΑΛΙΑ Ε.Ε. (ΑΦΜ 802096261), είναι εκείνη που μετέφερε το σχήμα από την Αθήνα στις ακτές της Ρόδου. Την ίδρυσε, τον Απρίλιο του 2023, ο Γεώργιος Φράγκος του Σταύρου (ΑΦΜ 047363268), ο ίδιος άνθρωπος που ήταν διαχειριστής στα Αττικά Αρτοποιεία.

Με λίγα λόγια: ο Γεώργιος Φράγκος είναι η γέφυρα από τους φούρνους στις παραλίες. Η Στέλλα Migley είναι η γέφυρα από την αρτοποιία στο «Bread Factory». Και το επώνυμο Φράγκος επανέρχεται και τρίτη φορά, με τη Ζωίτσα Φράγκου. Τέσσερις εταιρείες, μια χούφτα ονόματα.

Η καρτέλα των ΑΤΤΙΚΑ ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΑ Ε.Π.Ε. στο ΓΕΜΗ. Το 95% ανήκει στον Γεώργιο Γιαννακόπουλο, ενώ στη διοίκηση εμφανίζονται ο Γεώργιος Φράγκος και η Στέλλα Migley, πρόσωπα που ξανασυναντάμε στις άλλες εταιρείες του κύκλου.

Η καρτέλα της Π & Κ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΣΤΙΑΣΗΣ Ε.Ε., της εταιρείας του σήματος «Bread Factory». Στη διοίκηση η Στέλλα Migley και η Ζωίτσα Φράγκου, κοινά πρόσωπα με τα Αττικά Αρτοποιεία.

Η καρτέλα της SPIRITS BOX Μον. Α.Ε., σε αναστολή καταχώρησης. Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος ο Νεκτάριος Γαρίδας, όνομα που, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, φέρεται ως ψευδώνυμο του ιδιοκτήτη του «Χωριάτικου».

Η καρτέλα της ΦΑΛΗΡΑΚΙ ΠΑΡΑΛΙΑ Ε.Ε. Ιδρύθηκε στις 3/4/2023 με ιδρυτικό διαχειριστή τον Γεώργιο Φράγκο, τον ίδιο των Αττικών Αρτοποιείων, και διαγράφηκε στις 29/12/2025.

Δώδεκα παραλίες της Ρόδου σε μια εταιρεία λίγων μηνών

Εδώ το σχήμα φαίνεται πιο καθαρά από παντού. Τον Απρίλιο του 2023 συστήνεται η ΦΑΛΗΡΑΚΙ ΠΑΡΑΛΙΑ Ε.Ε., εταιρεία λίγων εβδομάδων, με κεφάλαιο μόλις 10.000 ευρώ. Δύο μήνες μετά, στις 30 Ιουνίου 2023, υπογράφει με την Κτηματική Υπηρεσία Δωδεκανήσων δώδεκα συμβάσεις παραχώρησης παραλιών, συνολικής έκτασης πάνω από 5.000 τετραγωνικών μέτρων και συνολικού ανταλλάγματος 482.298 ευρώ για την τριετία.

Το φιλέτο ήταν η κεντρική παραλία του Φαληρακίου. Για τη θέση «Κέντρο Φαλιρακίου 1», 500 τετραγωνικά μέτρα, η εταιρεία δεσμεύτηκε να πληρώσει 170.250 ευρώ, τη στιγμή που για τη διπλανή θέση «Κέντρο Φαλιρακίου 2», ίδιας ακριβώς έκτασης 500 τετραγωνικών, το αντάλλαγμα ήταν 37.500 ευρώ, σχεδόν πέντε φορές χαμηλότερο. Το ίδιο ποσό των 37.500 ευρώ, η αμέσως επόμενη βαθμίδα, αφορούσε άλλες πέντε θέσεις. Η εταιρεία ήθελε όλη την κεντρική ακτή σε ένα χέρι, και την πήρε.

Η σύμβαση παραχώρησης για το «Κέντρο Φαλιρακίου 1»: 500 τ.μ. με συνολικό αντάλλαγμα 170.250 ευρώ για την τριετία, η πιο ακριβή από τις δώδεκα.

Η σύμβαση για τη διπλανή θέση «Κέντρο Φαλιρακίου 2», ίδιας έκτασης 500 τ.μ.: αντάλλαγμα μόλις 37.500 ευρώ, σχεδόν πέντε φορές φθηνότερη από τη γειτονική της.

Η λύση που ήρθε 27 μέρες πριν λήξουν αυτοδίκαια οι συμβάσεις

Και εδώ είναι το πιο σοβαρό κομμάτι. Οι συμβάσεις όριζαν ότι η παραχώρηση έληγε στις 31 Δεκεμβρίου 2025 και ότι το αντάλλαγμα θα καταβαλλόταν σε εννέα δόσεις, τρεις κάθε καλοκαίρι, για τα καλοκαίρια 2023, 2024 και 2025. Η εταιρεία πλήρωσε μόνο την πρώτη δόση.

Παρ’ όλα αυτά, κράτησε και εκμεταλλεύτηκε τις δώδεκα παραλίες και τα τρία καλοκαίρια. Έβαζε ομπρέλες και ξαπλώστρες, εισέπραττε από τους λουτρόμενους στις πιο εμπορικές ακτές της Ρόδου, και δεν απέδιδε στο Δημόσιο αυτά που χρωστούσε. Θησαύριζε με δημόσια περιουσία χωρίς να πληρώνει το τίμημά της.

Η Δ.Ο.Υ. Ρόδου βεβαίωσε τη μη καταβολή των δόσεων την 1η Δεκεμβρίου 2025. Το Δημόσιο κινήθηκε τελικά στις 4 Δεκεμβρίου 2025, λύνοντας και τις δώδεκα συμβάσεις λόγω μη εμπρόθεσμης καταβολής και καταπίπτοντας τις εγγυήσεις, μόλις 27 ημέρες πριν λήξουν ούτως ή άλλως μόνες τους στις 31 Δεκεμβρίου 2025.

Μόνο που ήταν ήδη αργά. Η εταιρεία είχε μπει σε εκκαθάριση από τις 26 Νοεμβρίου 2025 και διαγράφηκε από το ΓΕΜΗ στις 29 Δεκεμβρίου 2025. Όταν το κράτος «λύνει» τις συμβάσεις και ζητά πίσω τα οφειλόμενα, απέναντί του δεν υπάρχει πια κανείς: χτυπά ένα άδειο κέλυφος. Το χρέος έμεινε στον αέρα.

Η απόφαση λύσης των συμβάσεων. Οι παραχωρήσεις υπεγράφησαν στις 30/6/2023, αλλά η λύση ήρθε στις 4/12/2025, δυόμισι χρόνια μετά και λίγες μέρες πριν τη φυσική τους λήξη.

Η αιτιολογία της απόφασης: λύση «λόγω μη εμπρόθεσμης καταβολής των οφειλόμενων, υπέρ του Δημοσίου, δόσεων». Η εταιρεία είχε πληρώσει μόνο την πρώτη.

Η ολιγωρία και η πολιτική ευθύνη Χατζηδάκη, Πιερρακάκη και Θεοχάρη

Τις συμβάσεις τις υπέγραψε το Ελληνικό Δημόσιο, μέσω του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και της Κτηματικής Υπηρεσίας Δωδεκανήσων. Η υπογραφή έγινε στις 30 Ιουνίου 2023, λίγες μόλις μέρες μετά τις εκλογές της 25ης Ιουνίου και την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης.

Η μεγάλη ευθύνη είναι αλλού, και είναι τεράστια. Οι όροι των συμβάσεων ήταν ξεκάθαροι και η μη πληρωμή οδηγούσε σε λύση και κατάπτωση των εγγυήσεων. Η εταιρεία πλήρωσε μόνο την πρώτη δόση, κι όμως το Δημόσιο την άφησε να εκμεταλλεύεται δώδεκα παραλίες για δυόμισι χρόνια και κινήθηκε μόλις στο τέλος της τριετίας, όταν η εταιρεία είχε ήδη φροντίσει να εξαφανιστεί. Για δυόμισι χρόνια κανείς δεν κούνησε το δαχτυλάκι του για να εισπράξει ή να πάρει πίσω τις ακτές.

Η ευθύνη για τη λειτουργία, τον έλεγχο και την είσπραξη αυτών των υπηρεσιών είναι πολιτική και ανήκει στην ηγεσία του υπουργείου. Οι Κτηματικές Υπηρεσίες υπάγονται στη Γενική Γραμματεία Φορολογικής Πολιτικής και Δημόσιας Περιουσίας, με αρμόδιο για τη δημόσια περιουσία τον υφυπουργό Χάρη Θεοχάρη, τον ίδιο που το 2024 παρουσίασε στη Βουλή τον νόμο για τους αιγιαλούς ως μεταρρύθμιση «εθνικής σημασίας» που βάζει τάξη στις παραλίες. Στο ανώτερο επίπεδο, υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών ήταν ο Κωστής Χατζηδάκης έως τον Μάρτιο του 2025 και ο Κυριάκος Πιερρακάκης έκτοτε.

Η αντίφαση είναι εκκωφαντική: την ώρα που το υπουργείο διαφήμιζε ότι βάζει τάξη στις ακτές, μία εταιρεία κρατούσε δώδεκα θέσεις φιλέτα απλήρωτες, και κανείς δεν την άγγιξε μέχρι να τελειώσει μόνη της η παραχώρηση.

Το ερώτημα που μένει

Για όλους τους εμπλεκόμενους ισχύει το τεκμήριο αθωότητας. Τα έγγραφα όμως δεν αθωώνουν τους μηχανισμούς. Πόσον καιρό λειτουργούσε αυτό το σχήμα μπροστά στα μάτια τους; Πώς μια εταιρεία λίγων μηνών, με κεφάλαιο 10.000 ευρώ, σαρώνει μια ολόκληρη ακτή και την κρατά απλήρωτη για δυόμισι χρόνια;

Και κυρίως: διατάχθηκε ποτέ έστω μία Ένορκη Διοικητική Εξέταση για το γεγονός ότι δεν ακυρώθηκε άμεσα η σύμβαση, τη στιγμή που η εταιρεία είχε σταματήσει να πληρώνει από την πρώτη κιόλας χρονιά; Η πολιτική ευθύνη για αυτή την ολιγωρία βαραίνει εξίσου και τους τρεις αρμόδιους της περιόδου, τον Κωστή Χατζηδάκη, τον Κυριάκο Πιερρακάκη και τον Χάρη Θεοχάρη. Στο τέλος, το πιο απλό ερώτημα μένει αναπάντητο: ποιος θα πληρώσει για τα χρήματα που δεν μπήκαν ποτέ στα ταμεία του Δημοσίου;