Παρακολουθώντας το βίντεο του Associated Press θα καταλάβουμε πώς λειτουργεί στην πράξη η λεπτή ισορροπία των χωρών του Κόλπου απέναντι στο Ιράν. Η συνάντηση του Σουλτάνου Haitham bin Tariq με τον ΥΠΕΞ Abbas Araghchi δεν είναι απλώς μια τυπική διπλωματική εικόνα· είναι η αποτύπωση μιας στρατηγικής που βασίζεται στον διάλογο, αλλά με σαφή όρια.
Πίσω από τις χειραψίες και τους χαμηλούς τόνους, διακρίνεται αυτό που δύσκολα λέγεται ανοιχτά: οι δίαυλοι μένουν ανοιχτοί από ανάγκη, όχι από σύμπλευση. Και αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που περνά το βίντεο.
Η εικόνα από τη συνάντηση του Σουλτάνου του Ομάν με τον ΥΠΕΞ του Ιράν δεν είναι μια απλή διπλωματική τυπικότητα. Αντίθετα, αποτυπώνει μια βαθύτερη, σιωπηλή αλλά κρίσιμη διεργασία: τη σταδιακή διαφοροποίηση των κρατών του Κόλπου απέναντι στην Τεχεράνη.
Τα κράτη του Περσικού Κόλπου δεν κινούνται πλέον ως ενιαίο μπλοκ. Το Ομάν διαχρονικά λειτουργεί ως «γέφυρα» με το Ιράν, διατηρώντας ανοικτούς διαύλους ακόμη και σε περιόδους έντασης. Η στάση του δεν είναι ιδεολογική· είναι στρατηγική: εξισορρόπηση μεταξύ ασφάλειας και γεωπολιτικής επιβίωσης.
Αντίθετα, χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εμφανίζουν μια πιο σύνθετη προσέγγιση. Από τη μία πλευρά, έχουν συγκρουστεί με το Ιράν σε περιφερειακά μέτωπα (Υεμένη, επιρροή σε πολιτοφυλακές), από την άλλη όμως επιδιώκουν αποκλιμάκωση μέσω διαλόγου και οικονομικής σταθερότητας. Η επαναπροσέγγιση Ριάντ–Τεχεράνης τα τελευταία χρόνια δεν είναι ένδειξη εμπιστοσύνης, αλλά ένδειξη κόπωσης από τη διαρκή ένταση.
Η ουσία βρίσκεται αλλού:
Τα καθεστώτα του Κόλπου αντιλαμβάνονται ότι μια πλήρης σύγκρουση με το Ιράν θα έχει υπαρξιακό κόστος (ενεργειακές υποδομές, θαλάσσιες οδοί, εσωτερική ασφάλεια).
Ταυτόχρονα, δεν μπορούν να ευθυγραμμιστούν πλήρως με την ιρανική στρατηγική, καθώς αυτό θα απειλούσε την ταυτότητα και τη διεθνή τους θέση.
Έτσι διαμορφώνεται ένα νέο δόγμα:
ούτε ρήξη, ούτε συμμαχία αλλά ελεγχόμενη απόσταση.
Το Ομάν, μέσα από τέτοιες συναντήσεις, λειτουργεί ως πρόδρομος αυτής της στρατηγικής. Δεν «αποκλίνει» από τον Κόλπο· αντίθετα, δείχνει προς τα πού κινείται:
μια πολυκεντρική ισορροπία όπου κάθε κράτος επιλέγει το δικό του επίπεδο προσέγγισης με το Ιράν.
Η διαφοροποίηση υπάρχει αλλά δεν είναι διάσπαση.
Είναι προσαρμογή σε ένα περιβάλλον όπου η επιβίωση και η ταυτότητα υπερισχύουν της ιδεολογικής ευθυγράμμισης. Και αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο γεωπολιτικό μήνυμα της περιόδου.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
