Η διαχείριση των νεκρών της πανδημίας εξελίσσεται σε ένα πρωτοφανές και μακάβριο αδιέξοδο, για το οποίο η κυβέρνηση φέρει ακέραια την ευθύνη. Ενώ τα κοιμητήρια της χώρας ασφυκτιούν από την έλλειψη χώρου, το κράτος απαιτεί σπασμωδικά την εκταφή χιλιάδων ανθρώπων που κατέληξαν από Covid-19, χωρίς κανένα απολύτως επιστημονικό σχέδιο και χωρίς καμία κεντρική μέριμνα. Το υπουργείο Εσωτερικών μεταβιβάζει απλώς το βάρος στους δήμους, εγκαταλείποντάς τους χωρίς εργαλεία και υποδομές. Το τελικό αποτέλεσμα συνιστά ύβρις… Οι συγγενείς βιώνουν έναν αδιανόητο εφιάλτη, τα σώματα παραμένουν αναλλοίωτα, και η κεντρική διοίκηση νίπτει τας χείρας της μπροστά στο χάος που η ίδια δημιούργησε.
Το πρόβλημα ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της τοπικής αυτοδιοίκησης και αναδεικνύει την απόλυτη προχειρότητα του κρατικού μηχανισμού. Κατά την περίοδο της υγειονομικής κρίσης, ο πανικός οδήγησε την Πολιτεία στην επιβολή ακραίων πρωτοκόλλων. Οι άνθρωποι ενταφιάστηκαν μέσα σε αεροστεγείς πλαστικούς σάκους. Αυτή ακριβώς η πρακτική σταμάτησε εντελώς τη φυσική διαδικασία της αποσύνθεσης. Αρχικά, η νομοθεσία προέβλεπε την παραμονή των θανόντων στους τάφους για δέκα χρόνια. Όμως, η τραγική έλλειψη διαθέσιμων χώρων στα νεκροταφεία ανάγκασε τους κυβερνητικούς ιθύνοντες σε μια αυθαίρετη και εσπευσμένη νομοθετική αλλαγή. Το χρονικό όριο μειώθηκε βίαια στα τέσσερα χρόνια. Η κεντρική εξουσία έδωσε την εντολή, αλλά αδιαφόρησε πλήρως για τις πρακτικές συνέπειες.
Η πραγματικότητα που αποκαλύπτεται σήμερα στα κοιμητήρια προκαλεί φρίκη. Στον Εύοσμο, ο Σύνδεσμος Δήμων Δυτικής Θεσσαλονίκης βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κατάσταση απόλυτου παραλόγου. Σε σύνολο 9.500 τάφων, οι 1.200 ανήκουν σε θύματα του κορονοϊού. Οι υπεύθυνοι άνοιξαν ήδη 240 τάφους και έσκισαν πάνω από 800 πλαστικά καλύμματα, με την ελπίδα να διευκολύνουν το έργο της φύσης. Η προσπάθεια απέβη άκαρπη. Η φθορά των σωμάτων δεν προχώρησε ούτε στο ελάχιστο, ακόμη και στις περιπτώσεις που τα νάιλον αφαιρέθηκαν ένα χρόνο πριν.
Το μαρτύριο για τους συγγενείς παίρνει πλέον χαρακτηριστικά ψυχολογικού βασανιστηρίου. Η πρακτική της «μερικής εκταφής», δηλαδή το άνοιγμα του τάφου, το σκίσιμο του σάκου και ο νέος ενταφιασμός, αποτελεί μια βάναυση προσβολή της μνήμης των νεκρών. Οι οικογένειες, που στερήθηκαν τον κανονικό αποχαιρετισμό στην κορύφωση της πανδημίας, καλούνται σήμερα να παρακολουθήσουν ένα θλιβερό θέατρο παραλόγου. Πολλοί άνθρωποι ανακάλυψαν τυχαία τις εκσκαφές. Άλλοι είδαν τους τάφους να ανοίγουν ξανά, πριν καν περάσουν δύο χρόνια από την προηγούμενη τραγική διαδικασία. Η οδύνη είναι ανυπολόγιστη και η αξιοπρέπεια θυσιάζεται στον βωμό της γραφειοκρατικής αναλγησίας.
Απέναντι σε αυτό το μνημειώδες μπάχαλο, το υπουργείο Εσωτερικών περιορίζεται στην αποστολή γενικόλογων εγγράφων. Η κεντρική διοίκηση απαιτεί από τους δήμους να ανακαλύψουν με μαγικό τρόπο τη λύση σε ένα άλυτο βιολογικό πρόβλημα. Ο νέος πρόεδρος του Συνδέσμου, Κώστας Τσιαπακίδης, επιχειρεί να σταματήσει αυτό το αίσχος και αναμένεται να ζητήσει την ακύρωση των ραντεβού για τις μερικές εκταφές. Οι τοπικοί φορείς αναζητούν διέξοδο μέσα από τη χρήση ειδικών ενζύμων στο χώμα και ζητούν τη συνδρομή από το Χημείο του Κράτους, γεωλόγους και ιατροδικαστές.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
