Την περασμένη Τρίτη η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ανέβηκε στο βήμα με τον αέρα του ανθρώπου που παραδίδει στην Ευρώπη μια μεγάλη νίκη. Η εφαρμογή επαλήθευσης ηλικίας η πολυδιαφημισμένη «ψηφιακή ασπίδα» για τα παιδιά του Διαδικτύου ήταν, σύμφωνα με την ίδια, «έτοιμη». Και, φυσικά, «δεν υπάρχουν πλέον δικαιολογίες» για τις πλατφόρμες. Λίγες ώρες αργότερα, ένας ειδικός κυβερνοασφάλειας, ο Πολ Μουρ, ανέβαζε βίντεο όπου χακάρει την εφαρμογή σε λιγότερο από δύο λεπτά. Όσο κάνει ένας μέτριος εσπρέσο να κρυώσει.
Αυτό το χρονικό διάστημα, τα δύο λεπτά, αξίζει να το κρατήσουμε. Διότι περιγράφει με ακρίβεια την απόσταση ανάμεσα στις δηλώσεις των Βρυξελλών και την πραγματικότητα. Και διότι περιγράφει, δυστυχώς, και την απόσταση ανάμεσα στις εξαγγελίες της Αθήνας και το αν κάποιος μπήκε ποτέ στον κόπο να διαβάσει τι υπογράφει.
Οταν έσκασε το βίντεο και η διεθνής κυβερνοκοινότητα άρχισε να επισημαίνει και άλλες ευπάθειες στον κώδικα που δημοσίευσε η Επιτροπή, η αρχική αλαζονεία μετατράπηκε σε μια σπαρταριστή άσκηση οπισθοχώρησης. Ο εκπρόσωπος Τομά Ρενιέ βρέθηκε να εξηγεί ότι η Επιτροπή «παρουσίασε την έκδοση που έχει ολοκληρωθεί σε τεχνικό επίπεδο», αλλά «όταν λέμε ότι είναι η τελική έκδοση, παραμένει ακόμη μια demo εκδοχή».
Κρατήστε το και αυτό «τελική έκδοση που παραμένει demo». Είναι φράση-μνημείο. Το ίδιο θα μπορούσε κανείς να πει για τη φορολογική δικαιοσύνη στην Ελλάδα, για το ΕΣΥ, για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τελικά αλλά demo. Έτοιμα αλλά υπό δοκιμή. Υπάρχουν αλλά δεν δουλεύουν.
Η επικεφαλής εκπρόσωπος της Κομισιόν, Πάουλα Πίνιο, ανέλαβε το επόμενο κεφάλαιο… η εφαρμογή «είναι έτοιμη», αλλά «μπορεί πάντα να βελτιώνεται». Μετάφραση, δεν είναι έτοιμη, αλλά δεν το παραδεχόμαστε, επειδή η πρόεδρος το είπε ήδη στην κάμερα δημόσια…
Η Φον ντερ Λάιεν επικαλέστηκε ως πρότυπο το ψηφιακό πιστοποιητικό της πανδημίας, ένα σύστημα που, ναι, αναπτύχθηκε γρήγορα, αλλά σε ένα περιβάλλον έκτακτης ανάγκης. Το να μεταφέρεις τη λογική του «στήσε το χτες» σε ένα εργαλείο που θα διαχειρίζεται δεδομένα ανηλίκων είναι κάτι περισσότερο από απερισκεψία. Είναι πολιτικός τυχοδιωκτισμός με τη σφραγίδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Διότι εδώ δεν μιλάμε για μια εφαρμογή που παραγγέλνεις πίτσα. Μιλάμε για υποδομή που η ίδια η Επιτροπή διαφημίζει ως «λύση που διασφαλίζει την ιδιωτικότητα των παιδιών» και θα «πληροί τα υψηλότερα πρότυπα προστασίας προσωπικών δεδομένων παγκοσμίως». Τα υψηλότερα πρότυπα παγκοσμίως. Τα οποία σπάνε σε 120 δευτερόλεπτα από έναν έφηβο με ένα YouTube tutorial.
Υπάρχουν δύο εκδοχές και οι δύο είναι ενοχλητικές
Είτε η πρόεδρος της Κομισιόν δεν γνώριζε σε τι κατάσταση βρισκόταν το εργαλείο όταν το ανακοίνωνε πανηγυρικά, κάτι που λέει πολλά για τη ροή πληροφορίας στο γραφείο της. Είτε γνώριζε και το ανακοίνωσε ούτως ή άλλως, κάτι που λέει ακόμη περισσότερα για την σχέση της με την αλήθεια.
Και ο Μητσοτάκης; «Πιέσαμε» για αυτό
Η ελληνική κυβέρνηση, όπως διαβάζουμε, ήταν από αυτές που «πίεσαν» τις Βρυξέλλες για να προχωρήσει η εν λόγω εφαρμογή. Γαλλία, Ισπανία και Ελλάδα, ο γνωστός τριγωνισμός της «ευρωπαϊκής πρωτοπορίας» όταν πρέπει να βγει ανακοινωθέν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έτρεξε επί μήνες να συνδέσει το όνομά του με την προστασία ανηλίκων στο Διαδίκτυο ως μια από τις σημαντικότερες μάχες της θητείας του.
Εύλογο το ερώτημα, λοιπόν όταν «πιέζεις» τις Βρυξέλλες να παρουσιάσουν κάτι, έχεις ρωτήσει έστω και μία φορά αν αυτό το κάτι λειτουργεί; Υπήρξε τεχνικός έλεγχος από την ελληνική πλευρά; Ζητήθηκε audit πριν οι Έλληνες πολίτες μάθουν ότι η κυβέρνησή τους υπηρετεί τον «Δούρειο ίππο της ψηφιακής προστασίας»; Ή απλώς αρκούσε το press release, το hashtag, η φωτογραφία με την Φον ντερ Λάιεν;
Οι απαντήσεις είναι προφανείς και δεν τιμούν κανέναν.
Είναι, ενδεχομένως, κατανοητό γιατί το Μέγαρο Μαξίμου δεν φάνηκε να μπαίνει στα ψιλά γράμματα. Η κυβέρνηση έχει τον νου της αλλού. Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις ευρωπαϊκές αγροτικές ενισχύσεις που κατέληξαν όπου δεν έπρεπε, τις εξεταστικές, τις παραιτήσεις, τη διαρκή τριβή με τις Βρυξέλλες– έχει απορροφήσει πολιτική ενέργεια που δύσκολα βρίσκει περίσσευμα για τεχνικές λεπτομέρειες. Όταν τρέχεις να καλύψεις τη μία τρύπα, δύσκολα κοιτάς προσεκτικά τη δεύτερη.
Αλλά αυτή ακριβώς είναι η ουσία της κριτικής, η προστασία των παιδιών δεν μπορεί να είναι το καπνογόνο σου όταν καίγεσαι αλλού. Δεν μπορείς να πετάς πυροτεχνήματα με τη δικαιολογία ότι «ανήκουμε στην ομάδα που πιέζει» και μετά, όταν σκάνε στα χέρια σου, να προσποιείσαι ότι αυτά δεν σε αφορούν. Σε αφορούν, επειδή εσύ υπέγραψες κάτω. Σε αφορούν, επειδή εσύ ανέβασες τη σημαία.
Η Επιτροπή, σε μια τελευταία απέλπιδα απόπειρα διαχείρισης ζημίας, θυμήθηκε να τονίσει ότι ο κώδικας είναι ανοιχτού λογισμικού και δημοσιευμένος στο GitHub «για λόγους διαφάνειας». Εξαιρετικά. Ο ανοιχτός κώδικας, όμως, είναι εργαλείο για να βρίσκεις προβλήματα πριν κάνεις την επίσημη παρουσίαση όχι για να καλύπτεσαι μετά που σε έπιασαν.
Η ιστορία αυτή, αν είχε μείνει στο επίπεδο ενός τεχνικού ατοπήματος, θα ήταν απλώς γραφική. Γίνεται όμως σοβαρή για δύο λόγους
Πρώτον, υπονομεύει την εμπιστοσύνη σε ό,τι ακολουθήσει. Όταν η επόμενη έκδοση κυκλοφορήσει και η Επιτροπή ξαναπεί «τώρα είναι έτοιμη», ποιος θα την πιστέψει; Πόσοι γονείς θα εμπιστευτούν την «ψηφιακή ασπίδα» που έσπασε σε λιγότερο χρόνο από όσο χρειάζεται ένα παιδί για να ξεκλειδώσει το tablet;
Δεύτερον, κανονικοποιεί μια επικίνδυνη πολιτική κουλτούρα του ανακοινώνω, μαζεύω τα χειροκροτήματα, και μετά διορθώνω στο παρασκήνιο. Η Φον ντερ Λάιεν δεν είναι η πρώτη που το κάνει, και ούτε ο Μητσοτάκης. Αλλά η συστηματική απόσταση μεταξύ τίτλων και ουσίας είναι ακριβώς αυτό που τρέφει την αποστροφή του πολίτη προς τους θεσμούς.
«Είμαστε έτοιμοι», είπε η πρόεδρος. «Το χακάραμε», απάντησαν οι ειδικοί. «Είναι demo», διόρθωσε ο εκπρόσωπος. «Πιέσαμε για αυτό», κόμπαζε η Αθήνα. Και στη μέση, όπως πάντα, οι χρήστες και πάνω απ’ όλα τα παιδιά που υποτίθεται ότι αυτό το εργαλείο προστατεύει.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
