Αξιολόγηση με απειλές και πειθαρχικά: επιχείρηση υποταγής των εκπαιδευτικών

Μαζικές, αιφνιδιαστικές και στοχευμένες κλήσεις για ατομική αξιολόγηση εκπαιδευτικών στη Δυτική Θεσσαλονίκη συνθέτουν ένα σκηνικό ωμής διοικητικής βίας. Όχι παιδαγωγικής μέριμνας. Όχι βελτίωσης του σχολείου. Αλλά μιας συντονισμένης επιχείρησης κάμψης της αντίστασης του κλάδου και επιβολής της αξιολόγησης διά του φόβου.

Όταν οι «εθελοντικές» προσκλήσεις απέτυχαν παταγωδώς, η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης πέρασε στο επόμενο στάδιο: δεκάδες υποχρεωτικές κλήσεις, σε φιλολόγους, ξενόγλωσσους και θεολόγους, ακόμη και σε εκπαιδευτικούς με δεκαετίες υπηρεσίας ή λίγο πριν τη συνταξιοδότηση. Για να εμφανιστούν «αριθμοί». Για να δηλωθεί υποταγή. Για να σταλεί μήνυμα.

Δεν είναι αξιολόγηση – είναι πειθαρχία

Οι εκπαιδευτικοί μιλούν καθαρά: αυτό που εφαρμόζεται δεν είναι αξιολόγηση, αλλά μηχανισμός ελέγχου, πειθάρχησης και τρομοκράτησης. Η χρονική σύμπτωση με το νέο πειθαρχικό πλαίσιο και τις πανελλαδικές διώξεις συναδέλφων δεν αφήνει καμία αμφιβολία. Η κυβέρνηση, ανίκανη να πείσει, επιλέγει να καταστείλει.

Στοχοποιούνται άνθρωποι που κράτησαν όρθιο το δημόσιο σχολείο μέσα σε κρίσεις, πανδημίες, υποχρηματοδότηση και ελλείψεις. Και σήμερα καλούνται να «αξιολογηθούν» με φόρμες, δείκτες και παρατηρήσεις, λες και μια ζωή προσφοράς μπορεί να συμπυκνωθεί σε ένα διοικητικό κουτάκι.

Το σχέδιο είναι βαθύτερο

Η αξιολόγηση δεν είναι μεμονωμένο μέτρο. Είναι ο κρίκος που δένει την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, την εργασιακή επισφάλεια, την ιδιωτικοποίηση και την παράδοση της παιδείας σε λογικές αγοράς. Προϋποθέτει φοβισμένους εκπαιδευτικούς, πειθαρχημένους και σιωπηλούς. Γι’ αυτό και χτυπιέται η απεργία-αποχή. Γι’ αυτό επιστρατεύονται πειθαρχικά.

Όταν μια πολιτική δεν μπορεί να σταθεί κοινωνικά, επιβάλλεται διοικητικά. Όταν δεν πείθει, απειλεί. Και όταν αποτυγχάνει, τιμωρεί.

Αγώνας αξιοπρέπειας

Οι εκπαιδευτικοί δηλώνουν ότι δεν θα υποχωρήσουν. Η απεργία-αποχή, οι κινητοποιήσεις και ο αγώνας διαρκείας δεν είναι συντεχνιακή επιλογή, αλλά πράξη αξιοπρέπειας και υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας. Απέναντι σε ένα κράτος που αντιμετωπίζει τους λειτουργούς του σχολείου ως ύποπτους και αναλώσιμους.

Η αξιοπρέπειά μας δεν αξιολογείται.
Δεν μετριέται με δείκτες.
Δεν πειθαρχείται με απειλές.

Και όσο η κυβέρνηση επιμένει στον αυταρχισμό, τόσο θα βρίσκει απέναντί της ένα σχολείο που αντιστέκεται.