Με ΦΕΚ της 21ης Αυγούστου 2026 (Τεύχος Υ.Ο.Δ.Δ. 1345) γίνεται απλά αυτό που κάνει πάντα το Ελληνικό κράτος όταν θέλει να θάψει κάτι… καταγράφει με γραφειοκρατική ψυχρότητα την αποδοχή της παραίτησης του Αναπληρωτή Καθηγητή Σωτήρη Σέρμπου από την θέση του μετακλητού συνεργάτη της Γενικής Γραμματείας Πρωθυπουργού. Υπογραφή Χρήστος-Γεώργιος Σκέρτσος. Τέλος. Κανένα σχόλιο, καμία εξήγηση, καμία ενημέρωση. Ακριβώς όπως συνηθίζει η κυβέρνηση όταν κάτι δεν βολεύει το αφήγημα της «σταθερότητας».
Ποιος ήταν και γιατί τον ήθελαν στο Μαξίμου
Ο Σωτήρης Σέρμπος δεν αποτελούσε τυχαίο πρόσωπο, υπήρξε αναπληρωτής Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης (Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας, αλλά με ξεκάθαρο αντικείμενο τις διεθνείς σχέσεις). Σπουδές στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, LSE, διδακτορικό στο ΕΚΠΑ με αντικείμενο τις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας. Fulbright στο Johns Hopkins. Εμπειρία ως επιστημονικός διευθυντής σχεδιασμού πολιτικής στο ΥΠΕΞ, ειδικός σύμβουλος σε Οικονομικών, Εθνικής Άμυνας, Μακεδονίας-Θράκης. Πρώην διπλωματικός σύμβουλος της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ (παραιτήθηκε το 2022 επικαλούμενος διαφωνίες στην εξωτερική πολιτική, κυρίως στο Ουκρανικό). Το 2024 προσχώρησε στη ΝΔ και κατέβηκε υποψήφιος ευρωβουλευτής. Από τον Οκτώβριο του 2025 τοποθετήθηκε σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Ήταν χρήσιμος επειδή έφερνε ακαδημαϊκή νομιμοποίηση, γνώση Τουρκίας σε βάθος, εμπειρία διαπραγματεύσεων και ικανότητα δημόσιου λόγου. Μιλούσε ανοιχτά για «πατριωτικό ρεαλισμό», για το τέλος των «ήρεμων νερών» ως τουρκική τακτική αναδίπλωση, για την ανάγκη προνοητικής διπλωματίας, για τη διεθνοποίηση των ελληνοτουρκικών και για τη στρατηγική αξία των σχέσεων με Ισραήλ και ΗΠΑ. Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση δεχόταν πυράγια «μαλακή» στάση απέναντι στην Άγκυρα, ο Σέρμπος λειτουργούσε ως φωνή που έδινε βάθος και επιστημονικό μανδύα στη γραμμή Μητσοτάκη. Ήταν το «κεντροαριστερό» άλλοθι που αποδείκνυε ότι η εξωτερική πολιτική δεν είναι μονοκομματική υπόθεση.
Η παραίτηση ήρθε χωρίς καμία επίσημη εξήγηση. Αυτό από μόνο του είναι πρόβλημα. Σε μια χώρα όπου η εξωτερική πολιτική είναι εθνική υπόθεση πρώτης γραμμής, η σιωπή του Μαξίμου δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.
Από τον Απρίλιο του 2026 υπήρχαν ήδη δημόσια «αδειάσματα». Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης είχε δηλώσει ότι οι τοποθετήσεις Σέρμπου (ιδίως για την αμερικανική επιχείρηση στο Ιράν, που χαρακτήρισε απερίσκεπτη και την παρομοίασε με αποτυχημένα προηγούμενα) δεν απηχούν την κυβερνητική γραμμή.
Το Μαξίμου αρέσκεται να μαζεύει «αστέρια» από άλλα κόμματα για να δείχνει ανοιχτό, αλλά δεν ανέχεται εύκολα φωνές που δεν ελέγχονται πλήρως από το ΥΠΕΞ ή από τον στενό πυρήνα. Η εξωτερική πολιτική στην Ελλάδα παραμένει σε μεγάλο βαθμό υπόθεση του Υπουργείου Εξωτερικών και του πρωθυπουργού. Το ερώτημα είναι αν η παραίτηση αντανακλά πραγματική στρατηγική διαφωνία (π.χ. για τον βαθμό «σκληρότητας» απέναντι στην Τουρκία)
Η κυβέρνηση δημοσιεύει ΦΕΚ σε περίοδο χαμηλής δημοσιογραφικής εγρήγορσης (μέσα Αυγούστου) και δεν δίνει καμία εξήγηση. Έδειξε παντελή έλλειψη σεβασμού προς τη δημόσια συζήτηση για την εξωτερική πολιτική. Αν ο Σέρμπος παραιτήθηκε για λόγους ουσίας, η κοινή γνώμη δικαιούται να το μάθει. Αν παραιτήθηκε επειδή ενόχλησε, τότε αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του συστήματος, θέλουμε εμπειρογνώμονες μόνο όσο λένε αυτό που θέλουμε να ακούσουμε. Ο Σέρμπος δεν ήταν διακοσμητικός. Είχε γνώση του τουρκικού φακέλου. Όποιος μπήκε στο επιτελείο, ακόμα και με το βιογραφικό του «ανεξάρτητου» ακαδημαϊκού, μαθαίνει γρήγορα πως, μιλάς δημόσια μόνο όσο οι δηλώσεις σου δεν ενοχλούν. Μόλις ξεφύγεις, όπως συνέβη ήδη την άνοιξη με δημόσιο άδειασμα από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, η θέση σου γίνεται προσωρινή. Δεν χρειάζεται να εφεύρουμε μαζικές αποχωρήσεις. Αρκεί να παρατηρήσουμε το μοτίβο κατά το οποίο άνθρωποι έρχονται, χρησιμοποιούνται για να δώσουν επίχρισμα σοβαρότητας και εύρους, και όταν η φωνή τους δεν ευθυγραμμίζεται με την εκάστοτε γραμμή, φεύγουν ή τους αφήνουν να φύγουν. Χωρίς θόρυβο
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
