Η ελληνική γλώσσα κρύβει λέξεις που έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από την καθημερινή χρήση, αλλά οι συμπεριφορές που περιγράφουν παραμένουν εντυπωσιακά αναγνωρίσιμες.

Τρεις από αυτές είναι οι θεσιθήρας, σπουδαρχίδης και μισθαρχίδης. Λέξεις διαφορετικών εποχών, με έναν κοινό παρονομαστή: το κυνήγι της θέσης, του αξιώματος και του προσωπικού οφέλους.

Θεσιθήρας: Ο «κυνηγός» της θέσης

Ο θεσιθήρας είναι εκείνος που επιδιώκει επίμονα να αποκτήσει μια επαγγελματική ή δημόσια θέση, κυρίως όταν αυτή συνοδεύεται από κύρος, εξουσία ή οικονομικά οφέλη.

Η ίδια η λέξη είναι αποκαλυπτική: συνδέει τη «θέση» με τη «θήρα», δηλαδή το κυνήγι. Ο θεσιθήρας, επομένως, δεν αναζητά απλώς εργασία. Κυνηγά τη θέση.

Σπουδαρχίδης: Το αξίωμα πάνω απ’ όλα

Ακόμη πιο ιδιαίτερη ακούγεται σήμερα η λέξη σπουδαρχίδης.

Χρησιμοποιείται για τον άνθρωπο που επιδιώκει με υπερβολικό ζήλο αξιώματα, θέσεις και εξουσία, επιστρατεύοντας κάθε διαθέσιμο μέσο.

Δεν πρόκειται απλώς για φιλοδοξία. Η αρνητική χροιά βρίσκεται ακριβώς στην υπερβολική προσκόλληση στην απόκτηση αξιώματος.

Μισθαρχίδης: Όταν η θέση γίνεται προσωπικό συμφέρον

Ο μισθαρχίδης περιγράφει μια ακόμη πιο συγκεκριμένη συμπεριφορά: εκείνον που επιδιώκει δημόσιες θέσεις κυρίως για την αμοιβή, τα προνόμια και το προσωπικό όφελος, και όχι επειδή διαθέτει απαραίτητα τα κατάλληλα προσόντα.

Με άλλα λόγια, το αξίωμα δεν αντιμετωπίζεται ως ευθύνη ή προσφορά, αλλά ως μέσο προσωπικής εξασφάλισης.

Άλλαξαν οι εποχές, όχι οι άνθρωποι;

Αυτό είναι ίσως το πιο συναρπαστικό στοιχείο αυτών των λέξεων. Μπορεί να ακούγονται παλιές, παράξενες ή ακόμη και αστείες, όμως οι ανθρώπινοι τύποι που περιγράφουν είναι απολύτως σύγχρονοι.

Ο θεσιθήρας κυνηγά τη θέση. Ο σπουδαρχίδης το αξίωμα. Ο μισθαρχίδης το όφελος.

Και κάπως έτσι, η ελληνική γλώσσα αποδεικνύει για ακόμη μία φορά ότι διαθέτει λέξεις για συμπεριφορές που νομίζουμε ότι γεννήθηκαν… μόλις χθες.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Θεσσαλονίκη: 23χρονος παρενόχλησε 19χρονη σε μπαρ και τη χτύπησε στο πρόσωπο