Στην πολιτική υπάρχουν οι σταθερές θέσεις, υπάρχουν και οι «ευέλικτες» τοποθετήσεις. Και μετά υπάρχει η περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη, η οποία φαίνεται να έχει αναγάγει την πολιτική προσαρμογή σε ξεχωριστή τέχνη.
Το βίντεο που επανέρχεται στη δημοσιότητα προκαλεί νέα συζήτηση γύρω από τις παλαιότερες δηλώσεις της για τη Ρωσία, τις ελληνορωσικές σχέσεις και τη γεωπολιτική ισορροπία της χώρας. Και αυτό γιατί έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή ρητορική που παρουσιάζεται από κυβερνητικά στελέχη και κεντρικούς εκφραστές της εξωτερικής πολιτικής.
Για χρόνια, η Μόσχα παρουσιαζόταν από σημαντικά πολιτικά πρόσωπα ως στρατηγικός συνομιλητής, ως «παραδοσιακός σύμμαχος» ή ως παράγοντας ισορροπίας στην περιοχή. Η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη είχε κατά καιρούς τοποθετηθεί υπέρ της διατήρησης ανοικτών διαύλων με τη Ρωσία, προβάλλοντας τη σημασία των ιστορικών και πολιτιστικών δεσμών Ελλάδας και ρωσικού παράγοντα.
Σήμερα όμως, η εικόνα μοιάζει εντελώς διαφορετική. Οι παλιές αναφορές έχουν σχεδόν εξαφανιστεί από τη δημόσια συζήτηση και αντικαθίστανται από μια πλήρως ευθυγραμμισμένη δυτική ρητορική, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής ή πολιτικής εξήγησης για την εντυπωσιακή αλλαγή στάσης.
Το ερώτημα που τίθεται εύλογα είναι απλό: τελικά ποια από όλες τις εκδοχές ισχύει; Εκείνη των παλαιότερων δηλώσεων ή η σημερινή αυστηρή γραμμή;
Γιατί όταν ένας πολιτικός εμφανίζεται να αλλάζει τόσο δραστικά τοποθετήσεις σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, δεν πρόκειται απλώς για «επικαιροποίηση απόψεων». Πρόκειται για πολιτική μετατόπιση που απαιτεί εξηγήσεις — ειδικά όταν αφορά κρίσιμα γεωπολιτικά θέματα.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο προσωπικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Διότι η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί εδώ και χρόνια μια σειρά από δηλώσεις που συχνά αναιρούν η μία την άλλη, ανάλογα με τη διεθνή συγκυρία και τις επιταγές των συμμάχων.
Οι πολίτες θυμούνται πολύ καλά ότι πριν από λίγα χρόνια, όσοι μιλούσαν για ισορροπημένες σχέσεις με τη Ρωσία δεν θεωρούνταν «γραφικοί» ή «επικίνδυνοι». Αντιθέτως, αρκετοί από τους σημερινούς επικριτές είχαν τότε εντελώς διαφορετικό τόνο.
Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα του ελληνικού πολιτικού συστήματος: την απουσία σταθερής εθνικής στρατηγικής και την ευκολία με την οποία ορισμένοι πολιτικοί προσαρμόζουν δημόσιες θέσεις ανάλογα με το διεθνές κλίμα.
Κάποιοι το ονομάζουν «ρεαλισμό». Άλλοι, πιο ωμά, το αποκαλούν πολιτική κυβίστηση.
Και όταν οι αντιφάσεις καταγράφονται πλέον σε βίντεο και δηλώσεις που μένουν στο διαδίκτυο για πάντα, τότε η μνήμη γίνεται ο πιο σκληρός αντίπαλος της πολιτικής υποκρισίας.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
