Σας παραθέτουμε το γεγονός όπως μας εστάλη που δείχνει ότι η αναλγησία ενός κράτους έχει περάσει στη συνείδηση των κρατικών λειτουργών.
Λοιπόν. Είμαι από Καβάλα, χθες το βράδυ γύρω στις 10 παρά τέταρτο μας παίρνει τηλέφωνο ο 14χρονος γιος μου ο οποίος είναι εδώ και 11 ημέρες σε μια κατασκήνωση στη Θάσο και μου λέει πως έχει γαστρεντερίτιδα και κάνει εμετό.
Αμέσως μας παίρνει και ο γιατρός της κατασκήνωσης να μου αναφέρει ακριβώς το ίδιο πράγμα και πως θα τον πήγαιναν για το βράδυ σε ένα σπιτάκι μόνο του, ώστε να μην κινδυνέψουν να κολλήσουν και άλλα παιδιά. Κατά την επικοινωνία μου με το γιο μου διαπιστώνω ότι προτιμάει να πάμε να τον πάρουμε από το νησί.
Επικοινωνούμε άμεσα με τους υπεύθυνους της κατασκήνωσης και φυσικά προτίθενται να βοηθήσουν όπως και έπραξαν και να μας φέρουν το παιδί στο λιμάνι της Θάσου για να το παραλάβουμε, αφού η κατασκήνωση είναι περίπου 20 χιλιόμετρα μακριά από το Λιμένα που είναι το κέντρο του νησιού και λιμάνι ανταπόκρισης με τη στεριά.
Ξεκινάμε λοιπόν με το αυτοκίνητο από την Καβάλα άμεσα για την Κεραμωτή που είναι το λιμάνι επικοινωνίας με το νησί.
Οριακά προλαβαίνουμε το τελευταίο πλοίο της γραμμής που είναι στις 23:00. Φτάνουμε στο Λιμένα της Θάσου περίπου 12 παρά τέταρτο και παραλαμβάνουμε το παιδί όπως είχαμε ήδη κανονίσει, από τους υπεύθυνους της κατασκήνωσης.
Εδώ ξεκινάει η τρέλα.
Το ίδιο πλοίο που περάσαμε στο νησί ήταν κανονισμένο να φύγει διακομιδή με ένα ασθενοφόρο που είχε μαζί του έναν ασθενή από το Κέντρο Υγείας Πρίνου, για να τον πάει στην Κεραμωτή και μετέπειτα στο νοσοκομείο.
Βλέποντας ότι το πλοίο θα έφευγε πάλι πίσω και αφού δεν υπήρχε άλλο δρομολόγιο και το επόμενο θα ήταν σήμερα το πρωί, παρακαλέσαμε τον υπεύθυνο του Λιμενικού σώματος που ήταν παρών να μπούμε κι εμείς με το αυτοκίνητό μας και φυσικά μαζί το άρρωστο παιδί μας, που έκανε ασταμάτητα εμετό λόγω της γαστρεντερίτιδας.
Μιας και δεν υπήρχε άλλο δρομολόγιο, αφού το τελευταίο πλοίο ήταν στις 23:00 και από την Κεραμωτή προς την Θάσο, αλλά και από Θάσο προς Κεραμωτή, ήταν μια ευτυχής συγκυρία να γυρίσουμε κι εμείς στην Καβάλα και μετέπειτα ίσως να πάμε στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας για να διαπιστώσουμε την ακριβή κατάσταση της υγείας του παιδιού μας το συντομότερο δυνατό.
Η απάντηση που λάβαμε όμως από τον Δημόσιο λειτουργό (Λιμενάρχη) που ήταν παρών ήταν αρνητική, όσο κι αν τον παρακαλέσαμε με την αιτιολογία ότι το πλοίο είχε ναυλωθεί από το Κέντρο Υγείας μόνο για το συγκεκριμένο ασθενή και ότι θα ήταν παράνομο να μπούμε κι εμείς.
Μας πρότεινε δε να πάμε στο Κέντρο Υγείας Πρίνου κι εμείς ώστε να ζητήσουμε να έρθει εκ νέου πλοίο που θα μας περάσει απέναντι όπως συνέβει και με τον άλλο ασθενή.
Δηλαδή στο να κρατήσουμε το τυπικό που δεν αμφιβάλλω ότι ισχύει, χάνουμε την ανθρωπιά μας απέναντι σε ένα μικρό παιδί που υποφέρει.
Κοντολογίς έφυγε ένα πλοίο άδειο με ένα ασθενοφόρο και δεν μας επέτρψε να μπούμε κι εμείς μέσα γιατί θα ήταν “παράνομο“.
Σαν προϊστάμενος που όπως είπε ότι ήταν δεν μπορούσε δηλαδή να συμπεριφερθεί ανθρώπινα και να διευκολύνει την κατάσταση, όπως θα ήθελε κι ίδιος φαντάζομαι να γίνει αν ήταν στη θέση μας, καθότι κι αυτός γονέας 3 παιδιών όπως μας είπε σε ερώτηση μας και μας προέτρεψε να επιβαρύνουμε εκ νέου το δημόσιο ναυλώνωντας ίσως ακόμα ένα πλοίο.
Απώλεια ανθρωπιάς στο βωμό της τυπολατρείας για τον υπεύθυνο αξιωματικό του Λιμενικού.
Φυσικά στο τέλος περιμέναμε 4 ώρες σε ένα αυτοκίνητο στο λιμάνι, με ένα παιδί να κάνει εμετό, για να πάρουμε το πρώτο πλοίο της γραμμής της επόμενης μέρας, από Θάσο για Κεραμωτή που ήταν στις 04:30….
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
