Ο στόχος είναι να αποκτήσουν έλεγχο επί των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου του Ιράν, ώστε να μπορέσουν να τα χρησιμοποιήσουν ως όπλο εναντίον της Κίνας, εξαναγκάζοντάς την σε μια μονόπλευρη εμπορική συμφωνία που θα εκτροχιάσει την άνοδο της υπερδύναμης και, κατά συνέπεια, θα αποκαταστήσει τη μονοπολικότητα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι η στρατιωτική εκστρατεία των ΗΠΑ κατά του Ιράν γίνεται για την «υπεράσπιση του αμερικανικού λαού», ενώ πολλοί επικριτές ισχυρίστηκαν —είτε αστειευόμενοι είτε όχι— ότι γίνεται για να αποσπάσει την προσοχή από τους φακέλους Έπσταϊν. Λίγοι όμως παρατηρητές συνειδητοποιούν ότι στην πραγματικότητα όλα αφορούν την Κίνα. Σύμφωνα με ανάλυση, ο Τραμπ 2.0 «αποφάσισε να στερήσει σταδιακά από την Κίνα την πρόσβαση σε αγορές και πόρους, ιδανικά μέσω μιας σειράς εμπορικών συμφωνιών, προκειμένου να προσδώσει στις ΗΠΑ την έμμεση επιρροή που απαιτείται για να εκτροχιάσει ειρηνικά την άνοδο της υπερδύναμης της Κίνας».
Αναλυτικότερα: «Οι εμπορικές συμφωνίες των ΗΠΑ με την ΕΕ και την Ινδία θα μπορούσαν τελικά να περιορίσουν την πρόσβαση της Κίνας στις αγορές τους υπό την απειλή τιμωρητικών δασμών, αν αρνηθούν. Παράλληλα, η ειδική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, η πίεση στο Ιράν και οι ταυτόχρονες προσπάθειες υποταγής της Νιγηρίας και άλλων κορυφαίων παραγωγών ενέργειας θα μπορούσαν να περιορίσουν την πρόσβαση της Κίνας στους πόρους που απαιτούνται για την τροφοδοσία της ανόδου της». Η διάσταση των πόρων που σχετίζεται με το Ιράν αποτελεί σημαντικό μέρος της «Στρατηγικής της Άρνησης» των ΗΠΑ.
Αυτό είναι το πνευματικό παιδί του υφυπουργού Πολέμου για την πολιτική, Elbridge Colby, και επεκτάθηκε σε αυτήν την ανάλυση από τις αρχές Ιανουαρίου. Όπως γράφτηκε: «Η αμερικανική επιρροή στις ενεργειακές εξαγωγές της Βενεζουέλας και πιθανώς σύντομα του Ιράν και της Νιγηρίας, καθώς και στις εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως όπλο μέσω απειλών για περικοπές ή διακοπές, παράλληλα με την πίεση προς τους συμμάχους στον Κόλπο να κάνουν το ίδιο, για την επίτευξη αυτού του στόχου», που είναι να εξαναγκαστεί η Κίνα σε επ’ αόριστον καθεστώς κατώτερης εταιρικής σχέσης έναντι των ΗΠΑ μέσω μιας μονόπλευρης εμπορικής συμφωνίας.
Στους περισσότερους παρατηρητές διέφυγε ότι η νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας καλεί τελικά σε «επαναπροσδιορισμό της ισορροπίας της οικονομίας της Κίνας προς την κατανάλωση των νοικοκυριών». Πρόκειται για ευφημισμό για τη ριζική αναδιαμόρφωση της παγκόσμιας οικονομίας με τα μέσα που περιγράφηκαν προηγουμένως, δηλαδή τον περιορισμό της πρόσβασης της Κίνας στις αγορές και τους πόρους που ευθύνονται για την άνοδο της υπερδύναμης, ώστε να μην παραμένει πλέον «το εργοστάσιο του κόσμου», και να τερματιστεί η εποχή που ήταν ο μοναδικός συστημικός αντίπαλος των ΗΠΑ. Η μονοπολικότητα υπό την ηγεσία των ΗΠΑ θα αποκατασταθεί τότε.
Στο Ιράν, «[αυτό] αντιπροσώπευε περίπου το 13,4% των συνολικών 10,27 MMbpd πετρελαίου που εισήγαγε η Κίνα δια θαλάσσης» πέρυσι, σύμφωνα με τον Kpler, εξ ου και οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν, να περιορίσουν ή να διακόψουν εντελώς αυτή τη ροή. Το «σχέδιο Α» ήταν να επιτευχθεί αυτό μέσω διπλωματικών μέσων, αντιγράφοντας το μοντέλο της Βενεζουέλας μετά την αιχμαλωσία του Μαδούρο. Το Ιράν φλέρταρε με αυτή την προοπτική, αλλά δεν δεσμεύτηκε, γι’ αυτό ο Τραμπ εξουσιοδότησε στρατιωτική δράση για την επίτευξη του στόχου.
Στην προσπάθεια αυτή, ο Τραμπ υποσχέθηκε στο IRGC, στο βίντεο που ανακοίνωνε τη στρατιωτική εκστρατεία κατά του Ιράν, ότι θα είχαν ασυλία αν κατέθεταν τα όπλα τους. Αυτό ενισχύει τον ισχυρισμό ότι οι ΗΠΑ θέλουν να αντιγράψουν το μοντέλο της Βενεζουέλας, καθώς υποδηλώνει ότι οι πρόσφατα συμμαχικές με τις ΗΠΑ υπηρεσίες IRGC θα διοικούν το Ιράν κατά το πολιτικό ενδιάμεσο διάστημα πριν από τις νέες εκλογές, όπως ακριβώς οι υπηρεσίες ασφαλείας της Βενεζουέλας διοικούν τη χώρα τους στο αντίστοιχο διάστημα.
Ένα τέτοιο σενάριο θα απέτρεπε την πιθανή «βαλκανοποίηση» του Ιράν, διατηρώντας το κράτος ώστε να μπορεί στη συνέχεια να επαναλάβει τον ρόλο του ως κορυφαίος περιφερειακός σύμμαχος των ΗΠΑ, βοηθώντας τις προσπάθειες του άξονα Αζερίας–Τουρκίας να προβάλει τη δυτική επιρροή κατά μήκος της νότιας περιφέρειας της Ρωσίας. Έτσι, οι ΗΠΑ θα αποκτούσαν ταυτόχρονα σημαντική μόχλευση πόρων έναντι της Κίνας μέσω του ελέγχου των βιομηχανιών πετρελαίου και φυσικού αερίου του Ιράν, ενώ παράλληλα θα έσφιγγαν την περικύκλωση της Ρωσίας, πλήττοντας την πολυπολικότητα.
Πηγή Andrew Korybko
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
