Ένα σατιρικό κείμενο που κυκλοφορεί με το όνομα του Μπέρτολτ Μπρεχτ θέτει ένα ενοχλητικό ερώτημα: Τι συμβαίνει όταν κάποιος αποκλείει ακόμη και την πιθανότητα να κάνει λάθος;

Δεν αμφιβάλλει, δεν αναθεωρεί και αντιμετωπίζει κάθε αντίρρηση ως επίθεση. Στο κείμενο που αποδίδεται στον Μπρεχτ, η πιο επικίνδυνη πλευρά της βλακείας είναι η απόλυτη βεβαιότητα του ανθρώπου ότι έχει πάντοτε δίκιο.

Μέσα από διαλόγους με τον κύριο Κόινερ, η σάτιρα περιγράφει έναν χαρακτήρα που μετατρέπει την αδυναμία αυτοκριτικής σε αλαζονεία και επιθετικότητα.

Όταν η διαφωνία γίνεται απειλή

Ο συγκεκριμένος χαρακτήρας δεν εξετάζει το επιχείρημα που ακούει. Αναζητά τρόπο να απαξιώσει εκείνον που το διατυπώνει.

Η παραδοχή ενός λάθους θα απαιτούσε να εγκαταλείψει την εικόνα του αλάνθαστου. Έτσι, κάθε αμφισβήτηση αντιμετωπίζεται σαν προσωπικός εχθρός.

Η αλογόμυγα της αυτογνωσίας

Στο κείμενο, μια αλογόμυγα συμβολίζει την ενοχλητική παρουσία που διαταράσσει αυτή τη βεβαιότητα. Η αντίδραση απέναντί της είναι δυσανάλογη: επιστρατεύεται ένα κανόνι για έναν μικροσκοπικό αντίπαλο.

Η εικόνα σατιρίζει την εξουσία που απαντά στην κριτική με επίδειξη δύναμης.

Το ερώτημα επιστρέφει στον αναγνώστη

Η αξία μιας τέτοιας σάτιρας βρίσκεται και στην ενόχληση που προκαλεί σε όποιον τη διαβάζει. Είναι εύκολο να αναγνωρίζουμε την αλαζονεία στους άλλους. Δυσκολότερο είναι να εντοπίζουμε τις στιγμές που αρνούμαστε οι ίδιοι να ακούσουμε.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που αλλάξαμε γνώμη επειδή κάποιος μας έδειξε ότι κάναμε λάθος;