Η χρήση πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν είναι μία επιλογή, αλλά δεν είναι η σοφή επιλογή.

Όπως έχει διαρρεύσει τις τελευταίες ημέρες, ο Νετανιάχου επεξεργάζεται το ενδεχόμενο μιας επιχείρησης με τακτικούς πυρηνικούς πυραύλους εναντίον του Ιράν. Αυτό θα διέφερε από τη χρήση μιας βόμβας, όπως αυτές που είδαμε στην Ιαπωνία, όπλα που είχαν σχεδιαστεί ως στρατηγικά μέσα για την ολοκληρωτική καταστροφή πόλεων. Οι τακτικές πυρηνικές κεφαλές έχουν μικρότερη καταστροφική ισχύ, συνήθως μεταξύ 1 και 50 κιλοτόνων. Είναι σχεδιασμένες για την εξουδετέρωση συγκεκριμένων στρατιωτικών στόχων στο πεδίο της μάχης, όπως βάσεις, λιμένες ή τεθωρακισμένες φάλαγγες, χωρίς να προκαλούν μια άμεση, παγκόσμια αποκάλυψη.

Οι περισσότεροι από αυτούς τους τακτικούς πυραύλους προορίζονται, θεωρητικά, να εκρήγνυνται στον αέρα, εκατοντάδες μέτρα πάνω από τους στόχους τους, αποφεύγοντας την επαφή με το έδαφος και αφήνοντας ραδιενέργεια που διαχέεται και εξασθενεί μέσα σε λίγες εβδομάδες στην πληγείσα περιοχή. Μια τέτοια ενέργεια θα προκαλούσε μια ραδιενεργή καταστροφή εντελώς διαφορετικής κλίμακας σε σχέση με μια εναέρια έκρηξη εκατοντάδες μέτρα πάνω από μια περιοχή, μια ιδέα που, από μόνη της, είναι ήδη εξαιρετικά παράλογη. Η χρήση ενός τακτικού πυρηνικού όπλου θα σήμαινε την ανατροπή των θεμελιωδών αρχών πάνω στις οποίες οικοδομούνται οι διεθνείς σχέσεις. Η χρησιμοποίηση τακτικών πυραύλων και οι άμεσες επιθέσεις εναντίον μιας περιφερειακής δύναμης, όπως το Ιράν, θα επαναπροσδιόριζαν τις παραδοσιακές έννοιες της κρατικής κυριαρχίας, του σεβασμού των συνόρων και, κυρίως, της λογικής της παγκόσμιας πυρηνικής αποτροπής.

Στο διεθνές δίκαιο και στις σχέσεις μεταξύ κρατών, η εδαφική κυριαρχία αποτελεί τον θεμελιώδη πυλώνα.Μια άμεση επίθεση με τακτικούς πυραύλους θα μετέβαλλε αυτή τη δυναμική, καταργώντας τις παραδοσιακές «κόκκινες γραμμές». Θα αποδείκνυε ότι η κατοχή ενός ισχυρού συμβατικού στρατού ή η έκταση μιας μεγάλης επικράτειας δεν αρκούν πλέον για να αποτρέψουν μια εισβολή ή έναν άμεσο βομβαρδισμό από τεχνολογικά ανώτερες δυνάμεις.

Αυτό θα εδραίωνε την αντίληψη ότι τα κράτη μπορούν να παραβιάζουν την κυριαρχία άλλων με πρόσχημα την αντιμετώπιση πιθανών απειλών, ένα προηγούμενο που ήδη υφίσταται, αλλά το οποίο, με τη χρήση πυρηνικών όπλων, θα περνούσε σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο.