ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΟΡΓΗ! ΠΕΤΟΥΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΔΥΟ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ – Ο ΕΝΑΣ ΔΙΝΕΙ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ!
Σε μια κοινωνία όπου οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι συνθλίβονται, η Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης έχει μετατραπεί σε πεδίο μάχης και ταυτόχρονα σε καθρέφτη της απόλυτης παρακμής. Για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, πολίτες, μέλη σωματείων και συλλογικοτήτων σχηματίζουν ανθρώπινη ασπίδα έξω από το διαμέρισμα της οδού Καππαδοκίας 64-66, αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν να πεταχτεί στον δρόμο ένα ηλικιωμένο ζευγάρι 77 και 75 ετών. Εδώ δεν παίζεται απλώς η τύχη ενός σπιτιού, παίζεται το όριο μεταξύ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της απάνθρωπης κτηνωδίας ενός συστήματος που έχει θεό του το κέρδος.
Το χρονικό της «νόμιμης» ληστείας: Η καταγγελία του Νίκου Πολυχρονίδη
Το χρονικό αυτής της επίθεσης αποκαλύπτει τη σαπίλα του τραπεζικού και εισπρακτικού μηχανισμού. Όπως καταγγέλλει ο γιος της οικογένειας, Νίκος Πολυχρονίδης:
«Ο πλειστηριασμός αφορά το σπίτι που είχε αγοράσει ο αδερφός μου το 2007. Επειδή δεν μπόρεσε να το αποπληρώσει, ήρθε η τράπεζα να το ζητήσει, παρόλο που είχανε μπει στο νόμο Κατσέλη. Ωστόσο, με τις συνθήκες, χωρίς τη διάσωση της κατοικίας σε πλειστηριασμό, εκείνο το σπίτι το εκτιμήσανε ακριβώς στην ίδια τιμή που έχει το δάνειο, επομένως ήρθανε στα ίσα τους – δε χρωστάει τίποτα σ’ αυτό το κομμάτι ο αδερφός μου! Αυτοί όμως δεν προχώρησαν την πώληση του σπίτιου κανονικά, προχώρησαν την εκποίησή του επειδή το ίδιο δικαστήριο είπε ότι αυτό το σπίτι πρέπει να πουληθεί για να καλυφθεί το χρέος. Κυνήγησαν και άρπαξαν τελικά το σπίτι του εγγυητή, ενώ αν εκείνο το σπίτι είχε βρεθεί αγοραστής και πλήρωνε το χρέος στην τράπεζα, κλείνοντας την υπόθεση, δε θα ‘χανε λόγο να κυνηγήσουν αυτό εδώ, αφού πληρώθηκαν αυτοί!»
Ο Νίκος Πολυχρονίδης αποκαλύπτει την αδιαφάνεια, την ταχύτητα και την αγριότητα με την οποία έδρασαν:
«Κρατήσανε ανοιχτή την υπόθεση του πρώτου σπιτιού για να το εκποιήσουν όπως και κάνανε, στην εξευτελιστική τιμή των 85.000€, τη στιγμή που η εμπορική αξία του ακινήτου είναι τουλάχιστον 200.000€, ενώ πήγαν και το πούλησαν στην αντικειμενική αξία (λίγο πιο πάνω)! Και το πήρε μεσίτης, ο οποίος ζήτησε να φέρουν αστυνομία για να φύγουν οι ηλικιωμένοι άρρωστοι γονείς μου, 75 και 77 ετών, με σοβαρά θέματα υγείας (ο πατέρας μου δίνει άνιση μάχη με τον καρκίνο, την άνοια και τις συνέπειες ενός πρόσφατου εγκεφαλικού επεισοδίου)!»
Αναφερόμενος στα νομικά κενά και τις μεθοδεύσεις, επισημαίνει:
«Είχε παρέλθει τριετία· όταν κλείνει μια τριετία, ξαναγίνεται δικαστήριο, ξανακινούνται όλα τα χαρτιά και τα νέα δεδομένα εξαρχής (σε τι κατάσταση είναι τώρα ο άνθρωπος, τι χρέη υπάρχουν). Αυτοί πήγαν και ζήτησαν παράταση ενός χρόνου λόγω COVID, την οποία το δικαστήριο τούς την έδωσε. Μέσα σ’ αυτόν τον χρόνο τώρα θα έπρεπε να πουλήσουν αυτό το σπίτι, γι’ αυτό και ταχέως το δώσανε, και κρυφά το δώσανε, νύχτα το δώσανε στον αγοραστή. Γιατί άμα περνούσε αυτός ο χρόνος, μετά πάμε πάλι σε δικαστήριο όπου θα ‘ναι νέα τα δεδομένα, νέος ο δικαστής και δεν ξέρεις τι θα αποφασίσει… Ο άλλος πήγε αγόρασε ένα σπίτι το οποίο δεν ξέρει καν άμα θα έρθει στην κατοχή του!»
Η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη
Αυτό το αίσχος, ωστόσο, δεν πέφτει από τον ουρανό, αλλά φέρει ονοματεπώνυμο και την πολιτική υπογραφή της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η στρατηγική υποταγή στα συμφέροντα των funds και οι νομοθετικές «μεταρρυθμίσεις», από τον πτωχευτικό νόμο μέχρι την ανεξέλεγκτη ασυδοσία των servicers, έχουν μετατρέψει την προστασία της πρώτης κατοικίας σε ανέκδοτο.
Ενώ τα κυβερνητικά στελέχη πανηγυρίζουν στα κανάλια για την ανάπτυξη και τους δείκτες της οικονομίας, η ωμή πραγματικότητα είναι ότι οι πολίτες καλούνται να υπερασπιστούν τα σπίτια τους με τα χέρια τους, απέναντι σε ένα κράτος-αρωγό των «κορακιών». Η πολιτική Μητσοτάκη είναι αυτή που άνοιξε διάπλατα την πόρτα στα funds, αφήνοντας τους πιο ευάλωτους πολίτες έρμαια σε μια ανελέητη αγορά.
Η μόνη ασπίδα: Η λαϊκή αλληλεγγύη
Η προσωρινή αποτροπή της έξωσης χάρη στη μαζική κινητοποίηση του κόσμου δείχνει ότι η μόνη ασπίδα προστασίας που έχει απομείνει στον λαό είναι η αλληλεγγύη του. Όταν οι θεσμοί αποτυγχάνουν και οι κυβερνήσεις προστατεύουν τους ισχυρούς, ο δρόμος και η συλλογική οργάνωση είναι τα μόνα όπλα που απομένουν. Η μάχη στην Κάτω Τούμπα δεν είναι μια τοπική εξαίρεση· είναι η προειδοποίηση μιας κοινωνίας που βράζει.
Πόση αναλγησία μπορεί να αντέξει ακόμη αυτή η κοινωνία; Πόσοι ηλικιωμένοι πρέπει να χάσουν το σπίτι τους; Πόσες οικογένειες πρέπει να διαλυθούν στον βωμό των τραπεζών και των funds; Η κοινωνία αυτή, αργά ή γρήγορα, θα στείλει τον λογαριασμό σε όσους θεωρούν ότι τα σπίτια και οι ζωές των ανθρώπων είναι απλώς νούμερα.
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν μπαίνει σε πλειστηριασμό! Η πρώτη κατοικία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίο κερδοσκοπίας εις βάρος των πιο ευάλωτων!
ΚΑΝΕΝΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ – ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΑΓΩΝΑ!
