Ηπα: Γιατί Οι Ρεπουμπλικανοί Είναι Κόκκινοι Και Οι Δημοκρατικοί Μπλε – Η Ιστορία Πίσω Από Τα Χρώματα

Στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, η πολιτική χρωματική παλέτα λειτουργεί με τρόπο εντελώς διαφορετικό από αυτόν που έχει συνηθίσει η Ευρώπη. Ενώ στην ευρωπαϊκή ήπειρο το κόκκινο χρώμα εκπροσωπεί παραδοσιακά την αριστερά και το μπλε τη δεξιά, στις Ηνωμένες Πολιτείες ισχύει ακριβώς το αντίστροφο.

Οι Δημοκρατικοί, τοποθετημένοι στα αριστερά του αμερικανικού πολιτικού φάσματος, ταυτίζονται με το μπλε, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί εκπροσωπούνται από το κόκκινο. Η επιλογή αυτή, ωστόσο, δεν βασίστηκε σε κάποια βαθιά ιδεολογική απόφαση των κομμάτων, αλλά σε μια σειρά από τηλεοπτικές και ειδησεογραφικές συγκυρίες.

Η αυθαίρετη αρχή του 1976 και η σύγχυση των δικτύων

Η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε χρωματιστός εκλογικός χάρτης στην αμερικανική τηλεόραση ήταν το 1976 από το δίκτυο NBC, το οποίο μάλιστα είχε χρησιμοποιήσει τα χρώματα εντελώς αντίστροφα. Για αρκετές δεκαετίες, κάθε τηλεοπτικό κανάλι υιοθετούσε τη δική του χρωματική κωδικοποίηση από αναμέτρηση σε αναμέτρηση, γεγονός που προκαλούσε συχνά σύγχυση στους τηλεθεατές.

Το κόκκινο χρώμα, μάλιστα, ήταν ανεπιθύμητο και από τα δύο κόμματα λόγω της ιστορικής του σύνδεσης με τον κομμουνισμό και τη σοβιετική σημαία. Παρόλα αυτά, μία από τις επικρατέστερες εξηγήσεις για την τελική επιλογή θέλει τη σύνδεση των Ρεπουμπλικανών με το κόκκινο να οφείλεται στο κοινό αρχικό γράμμα των λέξεων Red και Republicans.

Το εκλογικό θρίλερ του 2000 και η οριστική καθιέρωση

Η οριστική και καθολική καθιέρωση του χρωματικού διαχωρισμού πραγματοποιήθηκε στις προεδρικές εκλογές του 2000, όταν όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης συμφώνησαν σε ένα κοινό σύστημα. Η ιστορική εκλογική διαμάχη μεταξύ του Αλ Γκορ και του Τζορτζ Μπους του νεότερου, η οποία κρίθηκε μετά από έναν μήνα εντάσεων στη Φλόριντα, κράτησε τους χρωματισμένους εκλογικούς χάρτες στην καθημερινή επικαιρότητα.

Αυτή η παρατεταμένη προβολή αποτύπωσε ανεξίτηλα τους όρους «κόκκινες» και «μπλε» πολιτείες στη συνείδηση του κοινού, μετατρέποντας μια τεχνική διευκόλυνση της τηλεοπτικής κάλυψης σε δομικό στοιχείο της αμερικανικής πολιτικής ταυτότητας.