ΟΣΙΟΣ ΔΑΒΙΔ Ο ΕΝ ΕΥΒΟΙΑ: «Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ» – Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΙΑΚΩΒΟΥ

Ο Άγιος που αφιέρωσε τη ζωή του στην προσευχή και την προσφορά, τα θαύματα που του αποδίδονται και η χαρακτηριστική φράση που, σύμφωνα με τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη, ακούστηκε μέσα από την εικόνα του.

Την 1η Νοεμβρίου τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία η μνήμη του Οσίου Δαβίδ του Γέροντος, του εν Ευβοία, μιας σημαντικής μορφής της Ορθοδοξίας, που έμεινε γνωστός για την ασκητική ζωή, την ταπείνωση, την αγάπη προς τους φτωχούς και τα θαύματα που συνδέθηκαν με το όνομά του.

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές διηγήσεις για τον Όσιο προέρχεται από τον Γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη, ο οποίος μιλούσε συχνά για τη βοήθεια που λάμβανε από τον Άγιο. Ανάμεσα στις μαρτυρίες του ξεχωρίζει ένα περιστατικό, κατά το οποίο, όπως αφηγούνταν, άκουσε τη φωνή του Οσίου να του λέει: «Πάτερ μου, μη στενοχωριέσαι, διότι η μεγαλύτερη αρρώστια για τον άνθρωπο είναι η στενοχώρια».

Ο βίος του Οσίου Δαβίδ

Ο Όσιος Δαβίδ γεννήθηκε στις αρχές του 16ου αιώνα στο παραθαλάσσιο χωριό Γαρδινίτζα, απέναντι από την Εύβοια. Ο πατέρας του ήταν ευσεβής ιερέας και από πολύ μικρή ηλικία ο Δαβίδ έδειξε ιδιαίτερη αγάπη για την προσευχή και την εκκλησιαστική ζωή.

Σύμφωνα με τον βίο του, όταν ήταν μόλις τριών ετών, εμφανίστηκε μπροστά του ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και τον οδήγησε σε ναό αφιερωμένο στο όνομά του. Εκεί παρέμεινε για έξι ημέρες, όρθιος και ανυπόδητος, μπροστά στην εικόνα του Αγίου.

Σε ηλικία δεκαπέντε ετών εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι αναζητώντας πνευματικό καθοδηγητή. Τον βρήκε στο πρόσωπο του ιερομονάχου Ακακίου, κοντά στον οποίο έλαβε το μοναχικό σχήμα και αφοσιώθηκε στην υπακοή, την ταπείνωση και την προσευχή.

Ακολούθησε τον Γέροντά του σε διάφορα μοναστήρια, μεταξύ των οποίων και στο Άγιο Όρος. Αργότερα, ο Ακάκιος χειροτονήθηκε μητροπολίτης Άρτης και Ναυπάκτου και κάλεσε τον Δαβίδ κοντά του, προκειμένου να τον βοηθήσει στα ποιμαντικά του καθήκοντα.

Ο Δαβίδ χειροτονήθηκε ιερέας και ανέλαβε την ηγουμενία της Μονής της Θεοτόκου, γνωστής ως Βαρνάκοβα, κοντά στη Ναύπακτο. Ωστόσο, οι πνευματικές του απαιτήσεις δεν βρήκαν ανταπόκριση από όλους τους μοναχούς και τελικά εγκατέλειψε το μοναστήρι, αναζητώντας έναν πιο ήσυχο τόπο ασκήσεως.

Εγκαταστάθηκε στο όρος Στείρι, κοντά στον Παρνασσό. Εκεί συνελήφθη από τους Τούρκους, με την κατηγορία ότι είχε προσφέρει καταφύγιο σε έναν φυγά σκλάβο, και υπέστη βασανιστήρια. Απελευθερώθηκε έπειτα από την καταβολή λύτρων που συγκέντρωσαν πιστοί της περιοχής.

Στη συνέχεια αναχώρησε για την Εύβοια, όπου εγκαταστάθηκε και ίδρυσε μοναστήρι προς τιμήν της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Γύρω του συγκεντρώθηκαν μαθητές που ακολουθούσαν την ασκητική του ζωή.

Η αγάπη του για τους φτωχούς και τα θαύματα

Ο Όσιος Δαβίδ ξεχώριζε για την αγάπη και τη φροντίδα του προς τους ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Σύμφωνα με τις εκκλησιαστικές διηγήσεις, μοίραζε τα αγαθά της μονής σε φτωχούς και αναξιοπαθούντες, χωρίς να κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε Χριστιανούς και μουσουλμάνους.

Η ζωή του συνδέθηκε με πολλές διηγήσεις θαυμάτων, ενώ του αποδίδεται και το χάρισμα της προορατικότητας. Κατά την παράδοση, προέβλεψε την ημέρα της κοίμησής του, συγκέντρωσε τους μαθητές του και τους έδωσε τις τελευταίες πνευματικές συμβουλές του.

Εκοιμήθη εν ειρήνη, αφού, σύμφωνα με τον βίο του, λίγο πριν από το τέλος του ανέφερε ότι του είχε φανερωθεί ο Χριστός. Η κοίμησή του τοποθετείται είτε στο 1589 είτε στο 1601, ενώ μετά τον θάνατό του αναφέρονται πολλά θαύματα στον τάφο του.

Η συγκλονιστική μαρτυρία του Γέροντα Ιακώβου Τσαλίκη

Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, ο οποίος είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στον Όσιο Δαβίδ, αναφερόταν συχνά στα θαύματα που, όπως πίστευε, πραγματοποιούσε ο Άγιος.

Μιλούσε για ανθρώπους που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, θεραπεύτηκαν έπειτα από την προσευχή και την επίκληση του Οσίου, αλλά και για τη δική του προσωπική εμπειρία.

Αναφερόταν, μεταξύ άλλων, σε μια σοβαρή περιπέτεια υγείας που αντιμετώπισε το 1967, όταν υποβλήθηκε σε τέσσερις χειρουργικές επεμβάσεις. Όπως έλεγε, πίστευε ότι η βοήθεια του Οσίου Δαβίδ και του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου τον είχε στηρίξει ώστε να ξεπεράσει τη δοκιμασία.

Ιδιαίτερη θέση στις διηγήσεις του είχε ένα περιστατικό που, όπως υποστήριζε, συνέβη μέσα στο μοναστήρι.

Ο Γέροντας είχε στενοχωρηθεί για τις ελιές που είχαν κοπεί από κάποιον άνθρωπο και παραπονιόταν στον Όσιο Δαβίδ, λέγοντας πως είχε αφήσει τα πάντα για να φροντίζει τις υποθέσεις της μονής και των κτημάτων της.

Τότε, σύμφωνα με την αφήγησή του, ακούστηκε ένας δυνατός κρότος από το τέμπλο. Η εικόνα του Οσίου φέρεται να μετακινήθηκε και μπροστά του εμφανίστηκε ένας μοναχός, ο οποίος του είπε:

«Πάτερ μου, μη στενοχωριέσαι, διότι η μεγαλύτερη αρρώστια για τον άνθρωπο είναι η στενοχώρια».

Όπως περιέγραφε ο Γέροντας, αμέσως μετά την εμφάνιση αυτή ο μοναχός έγινε άφαντος και η εικόνα επέστρεψε στη θέση της.

Ο Ιάκωβος Τσαλίκης συνήθιζε να επαναλαμβάνει τη φράση αυτή ως πνευματική συμβουλή, υπογραμμίζοντας τη σημασία της υπομονής και της εμπιστοσύνης στον Θεό ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Η ιδιαίτερη σχέση του Γέροντα Ιακώβου με τον Όσιο Δαβίδ

Για τη στενή πνευματική σχέση του Γέροντα Ιακώβου με τον Όσιο Δαβίδ έχει μιλήσει και ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, πνευματικό τέκνο του Γέροντα.

Σε μία από τις διηγήσεις του αναφέρεται στην περίπτωση κατοίκων των Λιβανατών, οι οποίοι ζήτησαν να μεταφερθεί η τιμία κάρα του Οσίου στο χωριό τους, προκειμένου να βρέξει, καθώς εκείνη τη χρονιά υπήρχε ανομβρία.

Ο Γέροντας Ιάκωβος στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Αγίου και, με τον χαρακτηριστικό τρόπο που περιέγραφε τη σχέση τους, του είπε:

«Γέρο, ήρθαν οι χωριανοί σου να σε πάνε στους Λιβανάτες για την ανομβρία. Σε παρακαλώ τώρα, που θα πάμε, να μπουμπουνίσεις. Πρόσεξε, μη με προσβάλεις!».

Σύμφωνα με τη διήγηση, μετά την παράκλησή του άρχισαν δυνατές βροχές.

Ο ίδιος ο Μητροπολίτης Μόρφου μετέφερε ακόμη μια χαρακτηριστική φράση του Γέροντα για την επικοινωνία του με τους Αγίους:

«Εγώ, παιδί μου, τα λέγω στο αυτί του αγίου, και αυτός ανοίγει γραμμή με τον Χριστό μας!».

Η μνήμη του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία τιμάται την 1η Νοεμβρίου.