Στις όχθες του Βοσπόρου, η Ξηροκρήνη κρατά ακόμη ζωντανή μια παράδοση αιώνων. Κάτω από τον ναό του Αγίου Δημητρίου, μέσα σε μια στενή και υγρή σήραγγα, κυλά το αγίασμα που προσελκύει πιστούς από κάθε γωνιά της Τουρκίας, ακόμη κι εκείνους που δεν ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Εκείνη την ημέρα ο Πατριάρχης απουσίαζε στην Αμερική και τη Θεία Λειτουργία τελούσε ο Πατριαρχικός Επίτροπος. Ο ναός ήταν ανακαινισμένος και αρκετοί άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί, όμως η παλιά ενορία είχε σχεδόν σβήσει. Η τελευταία ενορίτισσα, η Αικατερίνη, είχε φύγει από τη ζωή τέσσερα χρόνια νωρίτερα.
Μετά τη Λειτουργία, ο κόσμος άρχισε να κατεβαίνει από μια στενή σκάλα. Ακολουθώντας τους πιστούς, ο συγγραφέας βρέθηκε σε ένα μικρό παρεκκλήσι και δίπλα του σε μια δεξαμενή με νερό που έτρεχε αδιάκοπα. Ο ήχος που ακουγόταν από πριν μέσα στον ναό ερχόταν από εκεί.
Η πορεία, ωστόσο, δεν τελείωνε στη δεξαμενή. Οι προσκυνητές συνέχιζαν βαθύτερα, σε μια χαμηλή υπόγεια δίοδο. Το νερό είχε ποτίσει τους τοίχους, ενώ από την οροφή κρέμονταν μικροί σταλακτίτες. Λίγοι λαμπτήρες έριχναν αδύναμο φως στη διαδρομή. Οι άνθρωποι προχωρούσαν αργά, με προσοχή και σιωπή, ώσπου έφταναν στην πηγή.
Εκεί έπιναν από το νερό, έσκυβαν για να προσευχηθούν και ύστερα επέστρεφαν. Κάποιοι με το πρόσωπο γαλήνιο, άλλοι με δάκρυα στα μάτια. Για τον καθένα, η διαδρομή μέσα στη σπηλιά έμοιαζε να έχει το δικό της νόημα.
Στον γυναικωνίτη, την ώρα που προσφερόταν το κέρασμα, οι ιερείς των κοντινών ενοριών μίλησαν για ανθρώπους που επισκέπτονται το αγίασμα και για θεραπείες που αποδίδουν στη χάρη του Αγίου Δημητρίου. Ανάμεσά τους, όπως αφηγήθηκαν, βρίσκονται και μουσουλμάνοι, τους οποίους αποκαλούν «λεγάμενους». Έρχονται από διάφορες περιοχές της Τουρκίας, πίνουν από το νερό και, σύμφωνα με τις μαρτυρίες που μεταφέρθηκαν, κάποιοι αφήνουν εκεί τα βοηθήματα με τα οποία περπατούσαν.
Μια ιστορία αφορούσε έναν άνδρα από το Ερζερούμ. Είχε δει, όπως λέγεται, τον Άγιο Δημήτριο σε όραμα και ταξίδεψε ως την Ξηροκρήνη. Αφού λούστηκε τρεις φορές στο αγίασμα, επέστρεψε, σύμφωνα με την αφήγηση, χωρίς τις δεκανίκες του.
«Είναι αθώες ψυχές, πάτερ μου. Και τις ακούει ο Θεός», είπε ένας ιερέας.
Η απορία που γεννήθηκε στον συγγραφέα ήταν αναμενόμενη: πώς γίνεται άνθρωποι άλλης πίστης να βλέπουν οράματα; Η απάντηση που έλαβε δεν επιχειρούσε να εξηγήσει το ανεξήγητο. Μιλούσε για το φως της Εκκλησίας, για την πίστη που δεν χρειάζεται σημάδια, αλλά και για το έλεος του Θεού που μπορεί να αγγίξει κάθε άνθρωπο.
Ο αφηγητής έφυγε από την Ξηροκρήνη με το ερώτημα να τον συνοδεύει. Μήπως εκείνες οι εμπειρίες ήταν ανάμνηση μιας πίστης βαθιά ριζωμένης; Μήπως προμήνυμα κάποιου μελλοντικού γεγονότος; Στο τέλος, κατέληγε πως την απάντηση τη γνωρίζει μόνο ο Θεός, θυμίζοντας τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «Τις γαρ έγνω νουν Κυρίου;»
Το αγίασμα του Αγίου Δημητρίου βρίσκεται, σύμφωνα με την παράδοση, πάνω στα ερείπια αρχαίου ιερού. Από τον 15ο αιώνα μέχρι σήμερα, άνθρωποι εξακολουθούν να κατεβαίνουν στη λαξευμένη στοά για να φτάσουν στην πηγή. Το νερό κυλά μέσα στο μισοσκόταδο, οι τοίχοι παραμένουν υγροί και η σιωπή της υπόγειας διαδρομής διακόπτεται μόνο από τα βήματα και την προσευχή.
Και όσο η πηγή συνεχίζει να αναβλύζει, η Ξηροκρήνη εξακολουθεί να υποδέχεται προσκυνητές διαφορετικών δογμάτων και πεποιθήσεων, κρατώντας ανοιχτό έναν τόπο όπου η πίστη, η μνήμη και η ελπίδα συναντιούνται.
Βασισμένο στην αφήγηση του Αρχιμανδρίτη Δοσιθέου Κανέλλου από το βιβλίο «Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο», Εκδόσεις Ι.Μ. Παναγίας.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
