«Άλλοι 7 νεκροί»: Ο Νιγηριανός ιερέας που κλαίει μέσα στον ομαδικό τάφο μετά από ακόμα μια μαζική σφαγή Χριστιανών από ισλαμιστές τρομοκράτες

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Με δάκρυα στα μάτια και φωνή που έσπαγε, ο πάστορας Ezekiel Dachomo στάθηκε για άλλη μία φορά δίπλα σε ανοιχτούς τάφους. Επτά Νιγηριανοί Χριστιανοί, θύματα επίθεσης από ισλαμιστικές πολιτοφυλακές Φουλάνι, έπρεπε να θαφτούν. Η σκηνή είναι πλέον οικεία γι’ αυτόν. Για τον υπόλοιπο κόσμο, σχεδόν αόρατη.

Τα διεθνές mainstream media δεν ήταν εκεί, ξανά.

Ο Rev. Ezekiel Dachomo, περιφερειακός ηγέτης της Εκκλησίας του Χριστού στα Έθνη (COCIN) στην πολιτεία Plateau, έχει γίνει το πρόσωπο μιας συνεχούς τραγωδίας που επαναλαμβάνεται με τρομακτική κανονικότητα στη Μέση Ζώνη της Νιγηρίας. Εδώ και χρόνια θάβει μέλη της κοινότητάς του, συγγενείς του, παιδιά, γονείς, ηλικιωμένους. Κάθε φορά η εικόνα είναι η ίδια: ανοιχτοί τάφοι, οικογένειες που ουρλιάζουν, και ένας ιερέας που προσπαθεί να βρει λόγια όταν τα λόγια έχουν εξαντληθεί.

Αυτή τη φορά ήταν επτά άνθρωποι. «Άλλοι επτά», όπως το είπε ο ίδιος με τη φωνή του να σπάει. Οι επιθέσεις αποδίδονται σε ένοπλες ομάδες Φουλάνι που δρουν με ισλαμιστικό χαρακτήρα και έχουν μετατρέψει ολόκληρες χριστιανικές κοινότητες σε στόχους. Χωριά καίγονται, οικογένειες ξεριζώνονται, εκκλησίες μένουν άδειες. Ο Dachomo δεν μετράει πλέον μόνο τα θύματα. Μετράει και τις φορές που έπρεπε να σταθεί πάνω από τον ίδιο λάκκο.

Η εικόνα του πάστορα να κάθεται μέσα στον ομαδικό τάφο, κυριευμένος από πόνο, κυκλοφόρησε γρήγορα στα κοινωνικά δίκτυα. Δεν υπήρχαν όμως κάμερες μεγάλων διεθνών δικτύων. Δεν υπήρχαν ζωντανές συνδέσεις από το σημείο. Δεν υπήρχε η κάλυψη που συνοδεύει άλλες κρίσεις. Η απουσία αυτή δεν είναι καινούρια. Έχει γίνει σχεδόν τελετουργική.

Στην πολιτεία Plateau και σε άλλες περιοχές της Μέσης Ζώνης, οι επιθέσεις έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας. Χριστιανικές κοινότητες ζουν με τον φόβο ότι κάθε νύχτα μπορεί να είναι η τελευταία. Ο ίδιος ο Dachomo έχει χάσει συγγενείς του σε προηγούμενες επιθέσεις και έχει δεχθεί απειλές κατά της ζωής του. Έχει διεξαγάγει δεκάδες ομαδικές κηδείες. Κάθε φορά η ερώτηση που επανέρχεται είναι η ίδια: πόσοι ακόμη πρέπει να θαφτούν πριν ο κόσμος σταματήσει να κοιτάει αλλού;

Η σκηνή της τελευταίας κηδείας είναι σκληρή ακριβώς επειδή έχει γίνει επαναλαμβανόμενη. Ένας ιερέας που κλαίει. Επτά ακόμη φέρετρα. Οικογένειες που μένουν πίσω. Και μια διεθνής σιωπή που έχει μάθει να συνηθίζει τέτοιες εικόνες από τη Νιγηρία.

Ενώ άλλες συγκρούσεις καταλαμβάνουν τα πρωτοσέλιδα και τις οθόνες, οι χριστιανικές κοινότητες της Μέσης Ζώνης συνεχίζουν να θάβουν τους νεκρούς τους σχεδόν μόνες. Ο Dachomo συνεχίζει να στέκεται δίπλα στους τάφους. Και η ερώτηση παραμένει ανοιχτή: πόσο ακόμα μπορεί να αντέξει μια κοινότητα όταν ο πόνος της δεν φαίνεται αρκετά «νέος» για να γίνει είδηση;