Οργισμένη απάντηση Ιρανού ακαδημαϊκού στον Μάρκο Ρούμπιο: «Το Ιράν δεν είναι απλά ένα σημείο στον χάρτη – Μη διαβάζετε την ιστορία μονόπλευρα»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Σε μια σκληρή και συναισθηματικά φορτισμένη παρέμβαση προχώρησε ο Ιρανός καθηγητής Περσικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας, Αμρολάχ Αζίμι, απαντώντας στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, με αφορμή την πρόσφατη ομιλία του τελευταίου στην Πνύκα κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα.

Ο Αζίμι, με σημείωμά του στο ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων ANA, στηλιτεύει τη στάση της Ουάσιγκτον, κατηγορώντας την αμερικανική διπλωματία για περιφρόνηση της ιστορικής μνήμης και απόπειρα εργαλειοποίησης του πολιτισμού.


«Ο πολιτισμός δεν είναι όπλo ταπείνωσης»

Απευθυνόμενος προσωπικά στον Αμερικανό αξιωματούχο, ο Ιρανός ακαδημαϊκός τονίζει ότι ο πολιτισμός αποτελεί κοινή παρακαταθήκη της ανθρωπότητας και όχι μέσο επιβολής ή υποτίμησης άλλων εθνών:

«Μιλάτε για πολιτισμό, αλλά ο πολιτισμός δεν είναι ούτε αποκλειστική κληρονομιά ενός έθνους ούτε όπλο για την ταπείνωση ενός άλλου. Το Ιράν δεν είναι απλώς ένα όνομα σε έναν γεωγραφικό χάρτη. Είναι μια συνεχής αφήγηση ανθρωπιάς, σκέψης, τέχνης και αντίστασης».

Ο Αζίμι κάνει εκτενή αναφορά στις βαριές ιστορικές καταβολές της χώρας του, μνημονεύοντας τον Κύρο, τον Δαρείο, την Περσέπολη, αλλά και κορυφαίες πνευματικές προσωπικότητες όπως τον Φερντοσί, τον Αβικέννα, τον Αλ-Χουαρίζμι, τον Χαφέζ και τον Ρουμί. Παράλληλα, υπογραμμίζει πως στις αρχαίες αναμετρήσεις μεταξύ Ιράν και Ελλάδας υπήρχε δόξα αλλά και βάσανα για τους λαούς, προειδοποιώντας τον Αμερικανό ΥΠΕΞ να μη διαβάζει την ιστορία μονόπλευρα.


Οι πληγές του σήμερα και η κριτική στους «νεοαφιχθέντες»

Ο Ιρανός καθηγητής δεν περιορίζεται στο ένδοξο παρελθόν, αλλά συνδέει την ιστορική διαδρομή με τις σύγχρονες τραγωδίες που βιώνει ο λαός του. Αναφέρεται χαρακτηριστικά στα θύματα των αεροπορικών επιδρομών, όπως στο δημοτικό σχολείο της Μινάμπ— και στις επιθέσεις κατά ερευνητών σε πανεπιστημιακά εργαστήρια, αφήνοντας σαφείς αιχμές για τη βία όσων «αυτοπροβάλλονται ως προστάτες του πολιτισμού».

«Υπάρχει μια σαφής διάκριση μεταξύ της πολιτικής κριτικής και της περιφρονητικής κρίσης ενός έθνους. Η αλλαγή της ιστορίας ενός αρχαίου λαού με την ψευδή αφήγηση μερικών νεοαφιχθέντων αγρίων πίσω από ένα πολιτικό βήμα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα».

Καταλήγοντας, ο Αζίμι σημειώνει ότι η αρχαία Ελλάδα και το αρχαίο Ιράν αποτελούν παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά και η αξία του ενός δεν αυξάνεται με την υποτίμηση του άλλου, υπογραμμίζοντας ότι η πραγματική κατανόηση ενός έθνους δεν ξεκινά με την περιφρόνηση, αλλά με τον σεβασμό στην αλήθεια.