Γράφει το Μαύρο Τσακάλι
Ο Ν. 5265/2026 δεν μεταρρυθμίζει τη σταδιοδρομία των υπαξιωματικών της Πολεμικής Αεροπορίας, την ακυρώνει και μαζί της, ακυρώνει αναδρομικά τους ανθρώπους που την έζησαν.
Στις 10 Ιανουαρίου 2026 δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ο νόμος 5265, με τον βαρύγδουπο τίτλο «Χάρτης Μετάβασης των Ενόπλων Δυνάμεων στη Νέα Εποχή». Τον υπογράφει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας. Στο Μέρος Γ΄, εκεί που ρυθμίζεται η σταδιοδρομία των μονίμων υπαξιωματικών, ο χάρτης δεν δείχνει μετάβαση. Δείχνει τοίχο.
Μέχρι χθες, ο απόφοιτος της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών Αεροπορίας έμπαινε στη γραμμή με ένα συμβόλαιο που δεν ήταν προφορικό. Ήταν θεσμικό. Σχολή, ειδικότητα, νύχτες στην πίστα, προαγωγές, και στο τέλος του δρόμου η είσοδος στο σώμα των αξιωματικών. Δεν του τάχθηκαν αστέρια. Του τάχθηκε εξέλιξη ανάλογη με τα χρόνια, την ειδικότητα και την ευθύνη που του φόρτωναν από την πρώτη μέρα: να κρατάει στον αέρα αεροσκάφη που η πατρίδα δεν έχει την πολυτέλεια να μένουν στο έδαφος. Ο νόμος αυτό το συμβόλαιο το σχίζει.
Η σταδιοδρομία που έμεινε μισή
Το άρθρο 32 φτιάχνει νέα κλίμακα. Για την Πολεμική Αεροπορία: Επισμηνίας Β΄ και Α΄ Τάξης, Επισμηνίας Ανεξάρτητης Υπομονάδας, Αρχισμηνίας Β΄ και Α΄ Τάξης, Αρχισμηνίας Μονάδας, και από εκεί μια σκάλα Ανθυπασπιστή, από τη Β΄ Τάξη ώς τον Ανθυπασπιστή ΓΕΕΘΑ. Το άρθρο 39 ορίζει καταληκτικό βαθμό τον Ανθυπασπιστή ΓΕΕΘΑ για όσους προέρχονται από τις Ανώτατες Σχολές Μονίμων Υπαξιωματικών. Ακούγεται ως αναγνώριση. Είναι οροφή.
Η πόρτα προς το σώμα των αξιωματικών δεν κλείνει εντελώς. Ανοίγει τόσο όσο χρειάζεται για να πει η κυβέρνηση ότι υπάρχει. Το άρθρο 66 επιτρέπει μετάταξη μόνο σε αποφοίτους ΑΣΣΥ ή ΑΣΜΥ, μόνο μετά από δεκατέσσερα χρόνια πραγματικής συντάξιμης υπηρεσίας, μόνο αν δεν εξελίσσονται ήδη σε βαθμό αξιωματικού με το Παράρτημα Α΄ του άρθρου 36, και μόνο για το 20% έως 25% των οργανικών θέσεων Ανθυποσμηναγού. Καταληκτικός βαθμός όσων περάσουν: Επισμηναγός. Όχι η σταδιοδρομία που γνώριζε η προηγούμενη γενιά. Ένα στενό, εξεταστικό παραθυράκι, με ημερομηνία λήξης γραμμένη από την αρχή.
Για όσους πρόλαβαν να περάσουν ήδη στο σώμα των αξιωματικών, το άρθρο 36 είναι ακόμη πιο καθαρό. Κρίνονται μόνο για κάλυψη κενών οργανικών θέσεων, μέχρι να κλείσουν τριάντα πέντε χρόνια πραγματικής συντάξιμης υπηρεσίας. Τη χρονιά που τα συμπληρώνουν, κρίνονται υποχρεωτικά ως «ευδοκίμως τερματίσαντες τη σταδιοδρομία τους» ή «αποστρατευτέοι». Όσοι είναι σε Υπηρεσία Εδάφους και προέρχονται από υπαξιωματικούς έχουν καταληκτικό τον βαθμό του Υποσμηναγού. Η ειδικότητα που τους κράτησε μια ζωή δίπλα στο αεροσκάφος γίνεται, στο χαρτί, λόγος να σταματήσουν νωρίτερα.
Αυτό δεν είναι αξιολόγηση. Είναι προαναγγελία τέλους. Ο εν ενεργεία υπαξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, που σήμερα μετράει ωράρια, βλάβες, ασκήσεις και οικογένεια που τον βλέπει στις άδειες, μαθαίνει ότι το όνειρο με το οποίο μπήκε στη Σχολή δεν ήταν δικαίωμα. Ήταν, κατά τον υπουργό του, παρεξήγηση.
Η γλώσσα που εξευτελίζει
Ο Νίκος Δένδιας δεν περιορίστηκε στις διατάξεις. Εξήγησε και γιατί, κατά τη γνώμη του, διαμαρτύρονται. Είπε ότι οι αντιδράσεις ήρθαν από μερίδα υπαξιωματικών που θεώρησαν ότι θίγονται κεκτημένα, και ότι αυτό ήταν αναμενόμενο. Είπε ότι διαμαρτύρονται επειδή δεν θα παίρνουν «βαθμούς χωρίς νόημα». Ρώτησε από πού προκύπτει η νόμιμη προσδοκία να γίνουν όλοι συνταγματάρχες. Μίλησε για διαχρονικές αποφάσεις «με άρωμα λαϊκισμού», για πυραμίδα που έφτασε σε αναλογία υπαξιωματικών και αξιωματικών ένα προς ένα, για το ότι το 60% των αξιωματικών προέρχεται από υπαξιωματικούς, ΑΣΣΥ και εθελοντές μακράς θητείας, και ότι αυτοί, όταν γίνονται αξιωματικοί, «χάνονται» για το στράτευμα.
Εδώ σταματά η μεταρρύθμιση και αρχίζει η προσβολή.
Διότι ο άνθρωπος που βγάζει ένα F-16 στην πίστα τα ξημερώματα δεν ζήτησε βαθμό χωρίς νόημα. Ζήτησε να μη θεωρείται χωρίς νόημα η δουλειά του. Ο Αρχισμηνίας που υπογράφει την τελευταία επιθεώρηση πριν την απογείωση δεν «χάνεται» όταν του αναγνωρίζεται ευθύνη. Είναι ήδη εκεί που το στράτευμα δεν μπορεί να τον αντικαταστήσει με οργανόγραμμα. Και η προσδοκία δεν γεννήθηκε σε κάποια συνέλευση. Γεννήθηκε στον νόμο με τον οποίο κατατάχθηκε, στη σχολή που τελείωσε, στις κρίσεις που πέρασε, στα χρόνια που του μέτρησαν ως πραγματική υπηρεσία. Όποιος αλλάζει τους κανόνες στη μέση της διαδρομής και μετά ρωτά «από πού προκύπτει η προσδοκία», δεν κάνει μεταρρύθμιση. Κάνει εμπαιγμό.
Τα στελέχη, στη διαβούλευση και στον δημόσιο λόγο τους, μίλησαν για απώλεια πέντε και έξι βαθμών εξέλιξης και για εισόδημα που ακολουθεί τον βαθμό προς τα κάτω, παρά τις αυξήσεις που το υπουργείο πρόβαλε ως απάντηση. Δεν χρειάζεται να προσυπογράψει κανείς κάθε αριθμό που κυκλοφόρησε για να δει το σχήμα: ο μισθός αποσυνδέεται από την εξέλιξη που είχαν υπολογίσει, και η εξέλιξη αποσυνδέεται από τα χρόνια που ήδη έδωσαν. Η «αύξηση» που δεν φτάνει τον βαθμό στον οποίο θα κατέληγες δεν είναι αναγνώριση. Είναι αποζημίωση για ακρωτηριασμό, και μάλιστα μικρή.Οι απόστρατοι δεν είναι υποσημείωσηΟ νόμος ρυθμίζει τους εν ενεργεία. Αυτό είναι το νομικό του όριο. Το πολιτικό του αποτέλεσμα πάει πιο πίσω.
Οι απόστρατοι της Πολεμικής Αεροπορίας, απόφοιτοι της ΑΣΣΥ, δεν ζητούν να ξαναφορέσουν στολή. Ζητούν να μη διαγραφεί αυτό που φόρεσαν. Υπηρέτησαν με το καθεστώς που η Πολιτεία τους έδωσε, όχι με αυτό που ο σημερινός υπουργός αποφάσισε εκ των υστέρων ότι ήταν λάθος. Έγιναν αξιωματικοί γιατί έτσι προέβλεπε η σταδιοδρομία τους. Έφτασαν εκεί που έφτασαν με κρίσεις, όχι με χάρη. Κράτησαν μοίρες, συνεργεία, επιφυλακές, γενιές νεότερων που εκπαιδεύτηκαν πάνω στη δική τους υπογραφή.
Ο ν. 5265/2026 δεν τους αφαιρεί, με μια διάταξη, τον βαθμό της αποστρατείας. Κάνει κάτι πιο βρόμικο, γιατί δεν χρειάζεται διάταξη: τους βγάζει από την ιστορία του Όπλου και τους ξαναβάζει ως στρέβλωση. Τα χρόνια τους βαφτίζονται «βαθμοί χωρίς νόημα». Η εξέλιξή τους, «λαϊκισμός». Η παρουσία τους στο σώμα των αξιωματικών, λόγος που «χάθηκε» το στράτευμα. Έτσι δεν διορθώνεις μια πυραμίδα. Έτσι πετάς την προσφορά μιας γενιάς στον κάλαθο των αχρήστων, για να μοιάζει η επόμενη σελίδα καθαρή.
Δεν υπάρχει μετάβαση που να σέβεται το μέλλον και να εξευτελίζει το παρελθόν. Ο απόστρατος που στάθηκε σαράντα χρόνια δίπλα στο αεροσκάφος δεν είναι κατάλοιπο προς τακτοποίηση. Είναι ο λόγος που η μοίρα υπάρχει ακόμη όταν αλλάζουν οι υπουργοί. Όποιος γράφει νόμο για την «νέα εποχή» και δεν έχει μια γραμμή για το τι οφείλει αυτή η εποχή σε όσους ήδη πλήρωσαν το κόστος της προηγούμενης, δεν σχεδιάζει Ένοπλες Δυνάμεις. Σχεδιάζει θεσμική αμνησία.
Η Πολεμική Αεροπορία δεν πετάει με οργανόγραμμα
Η Πολεμική Αεροπορία δεν είναι γενική διεύθυνση. Είναι ετοιμότητα που μετριέται σε ώρες, όχι σε αναλογίες του ΝΑΤΟ τις οποίες επικαλείται κανείς επιλεκτικά. Ο υπουργός παρέθεσε ξένους στρατούς για να αποδείξει ότι εδώ οι αξιωματικοί είναι πολλοί και οι υπαξιωματικοί λίγοι σε σχέση με το «σωστό» πρότυπο. Δεν παρέθεσε ποιος κρατάει διαθέσιμο το αεροσκάφος στις δύο τα ξημερώματα, ποιος υπογράφει το οπλικό σύστημα, ποιος μένει στη μοίρα όταν ο βαθμός του, κατά τον νόμο, έχει ήδη κριθεί ότι δεν θα πάει παρακάτω.
Το σύνθημα που ξέρουν όσοι υπηρέτησαν σε αυτές τις μοίρες δεν χωράει σε άρθρο: πτέρυγα ισχύος, παρόν, μέλλον. Ο νόμος κρατάει μόνο τη λέξη «μέλλον», και αυτή κομμένη στα μέτρα ενός οργανισμού θέσεων. Το παρόν, οι εν ενεργεία, μαθαίνουν ότι το όνειρο με το οποίο ορκίστηκαν ήταν υπερβολή. Το παρελθόν, οι απόστρατοι, μαθαίνουν ότι όσα έκαναν στην Πολεμική Αεροπορία ήταν βαθμός χωρίς νόημα.
Δεν είναι.
Ένας νόμος μπορεί να αλλάξει επετηρίδες. Δεν μπορεί, όσο κι αν το επιχειρεί, να διαγράψει τα χρόνια. Μπορεί μόνο να αποκαλύψει ποιος αποφάσισε ότι αυτά τα χρόνια περισσεύουν. Το όνομα αυτής της απόφασης είναι νόμος 5265/2026. Το όνομα του πολιτικού που την υπέγραψε είναι Νίκος Δένδιας. Και η οφειλή απέναντι σε όσους συνέβαλαν, και σε όσους συνεχίζουν, παραμένει απλήρωτη.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
