ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ: ΜΗΔΕΝΙΚΟΣ ΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΦΠΑ ΣΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΤΩΝ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΩΝ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ

Την ώρα που τα ελληνικά νοικοκυριά μετρούν και το τελευταίο ευρώ στους διαδρόμους των σούπερ μάρκετ και οι αγρότες βλέπουν το κόστος παραγωγής να εκτοξεύεται στα ύψη λόγω του πανάκριβου πετρελαίου, οι αεροπορικές εταιρείες απολαμβάνουν ένα καθεστώς προκλητικής ατιμωρησίας και φοροασυλίας.

Αποκαλυπτικά παραστατικά από το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» φέρνουν στο φως μια εξοργιστική πραγματικότητα, καθώς αποδεικνύουν ότι τα αεροσκάφη ανεφοδιάζονται με εκατοντάδες τόνους καυσίμων χωρίς να καταβάλλουν ούτε ένα ευρώ για φόρους ή ΦΠΑ.

Χιλιάδες λίτρα αφορολόγητου καυσίμου στους αιθέρες – Μηδενικός λογαριασμός για τους ισχυρούς

Τα διαθέσιμα στοιχεία είναι καταλυτικά για το μέγεθος της πρόκλησης. Σε χαρακτηριστικές περιπτώσεις ανεφοδιασμού, αεροσκάφη παρέλαβαν 13.046 λίτρα, 14.124 λίτρα και 8.319 λίτρα καυσίμων, με το κονδύλι για τις φορολογικές επιβαρύνσεις να παραμένει στο απόλυτο μηδέν.

Ενώ το κράτος επικαλείται συνεχώς τα «δημοσιονομικά όρια» και τις «αντοχές της οικονομίας» για να αρνηθεί ουσιαστικές φοροελαφρύνσεις στους πολίτες, την ίδια στιγμή συντηρεί ένα σύστημα που χαρίζει εκατομμύρια σε φοροαπαλλαγές στους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους των αερομεταφορών.

Ποιος αποφασίζει τις εξαιρέσεις και γιατί πληρώνει πάντα ο ίδιος ο λαός;

Αν και η φορολογική μεταχείριση των αεροπορικών καυσίμων καλύπτεται πίσω από ένα δαιδαλώδες νομικό πλαίσιο και ειδικές διατάξεις ανάλογα με το είδος των πτήσεων, το ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα παραμένει αμείλικτο.

• Απουσία διαφάνειας: Το πραγματικό εύρος των διαφυγόντων δημοσίων εσόδων παραμένει στο σκοτάδι, καθώς δεν δίνονται συνολικά στοιχεία για τις ποσότητες καυσίμων που απαλλάσσονται από τους φόρους.

• Άνιση κατανομή βαρών: Η κυβερνητική πολιτική εξαντλεί την αυστηρότητά της στα λαϊκά στρώματα, εξαναγκάζοντάς τα να πληρώνουν δυσβάσταχτους έμμεσους φόρους για να διατηρηθεί η δημοσιονομική σταθερότητα, την ώρα που ορισμένοι κλάδοι λειτουργούν σε καθεστώς πλήρους ασυλίας.

Στο τέλος της ημέρας, η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για τις δικαιολογίες που γράφονται στα χαρτιά, αλλά βλέπει καθαρά ποιος καλείται να πληρώνει συνεχώς το μάρμαρο και ποιοι απολαμβάνουν τους καρπούς της κρατικής ευνοιοκρατίας.