Πανικός στους Ρεπουμπλικάνους ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών: Οι δικαιολογίες Βανς και το αδιέξοδο της πολιτικής Τραμπ

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να χαμηλώσει τον πήχη των προσδοκιών για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ενόψει της κάλπης της 3ης Νοεμβρίου, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς υποστήριξε ανοιχτά ότι είναι σχεδόν αδύνατο για το κυβερνών κόμμα να διατηρήσει τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας.

Αν και η επίκληση της ιστορικής τάσης περιέχει ψήγματα αλήθειας, η ηγεσία των Ρεπουμπλικανών αποκρύπτει τεχνηέντως τον καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ στη μετατροπή αυτής της εκτίμησης σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

Έξι διαδοχικές προεδρίες στο ίδιο μοτίβο απώλειας ελέγχου

Η πολιτική ιστορία των τελευταίων δεκαετιών δείχνει ότι οι ψηφοφόροι τιμωρούν συστηματικά τη συγκέντρωση απόλυτης εξουσίας. Τις τελευταίες πέντε φορές που ένας πρόεδρος ξεκίνησε τη θητεία του έχοντας τον πλήρη έλεγχο Λευκού Οίκου και Κογκρέσου, οι πολίτες φρόντισαν να του τον αφαιρέσουν στις ενδιάμεσες εκλογές:

• Τζο Μπάιντεν (2022)

• Ντόναλντ Τραμπ (2018)

• Μπαράκ Ομπάμα (2010)

• Τζορτζ Μπους (2006)

• Μπιλ Κλίντον (1994)

Το σκηνικό αυτό φαίνεται πως θα επαναληφθεί με απόλυτη ακρίβεια τον επόμενο μήνα, με τους Ρεπουμπλικάνους να βρίσκονται σε σταθερή τροχιά απώλειας της πλειοψηφίας, διευρύνοντας το αρνητικό ρεκόρ στους έξι διαδοχικούς προέδρους.

Η τακτική του «όλα για όλα» και η αποξένωση των αναποφάσιστων

Το θεμελιώδες πρόβλημα της σημερινής διακυβέρνησης έγκειται στον τρόπο που διαχειρίζεται την εξουσία. Αντί για μια πολιτική σταδιακής διεύρυνσης της λαϊκής βάσης, η κυβέρνηση Τραμπ επέλεξε έναν επιθετικό και βαθιά πολωτικό σχεδιασμό:

• Οικονομική επιβάρυνση: Επιβολή δασμών που τροφοδοτούν τον πληθωρισμό και την ακρίβεια.

• Γεωπολιτική εμπλοκή: Ένας απερίσκεπτος πόλεμος με το Ιράν που προκαλεί αβεβαιότητα.

• Εσωτερική πόλωση: Στρατιωτικοποιημένες μαζικές απελάσεις και επιθετικές περικοπές στις ομοσπονδιακές δαπάνες.

Αντί να αντιμετωπιστούν οι σκεπτικιστές ψηφοφόροι με επιχειρήματα, αντιμετωπίστηκαν ως εχθροί. Ακόμη και μετά τον ευνοϊκό επανασχεδιασμό των εκλογικών περιφερειών, η τακτική αυτή αποξένωσε τους ανεξάρτητους ψηφοφόρους και συσπείρωσε τους απέναντι, καθιστώντας τις εκλογικές απώλειες νομοτελειακές.

Τα ιστορικά διδάγματα που αγνοεί η Ουάσινγκτον

Η στάση αυτή έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις μεγάλες πολιτικές συμμαχίες του παρελθόντος. Από τους Ρεπουμπλικανούς του Αβραάμ Λίνκολν έως τους Δημοκρατικούς του Φραγκλίνου Ρούζβελτ και των Κένεντι – Τζόνσον, οι ηγεσίες που άλλαξαν την Αμερική κατάφεραν να διατηρήσουν τον ενιαίο έλεγχο της εξουσίας για πολυετείς περιόδους (έως και 14 συναπτά έτη).

Αντίθετα, από το 1968 έως σήμερα, κανένα κόμμα δεν έχει καταφέρει να διατηρήσει την απόλυτη πλειοψηφία για περισσότερα από τέσσερα συνεχόμενα χρόνια. Όσο οι Αμερικανοί πρόεδροι επιλέγουν την ιδεολογική υπερβολή και την αλαζονεία της εξουσίας, η βίαιη ανατροπή των συσχετισμών στις ενδιάμεσες εκλογές θα παραμένει ο κανόνας στο πολιτικό σκηνικό των ΗΠΑ.