Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΒΑΦΤΙΣΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΓΚΡΙΣΗ ΩΣ «ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ» ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ!

Η Αθήνα διακηρύσσει ότι δεν πρόκειται να ζητήσει την άδεια της Τουρκίας για τον Great Sea Interconnector. Την ίδια ώρα, όμως, βρίσκεται στο τραπέζι σχεδιασμός σύμφωνα με τον οποίο η Άγκυρα θα ενημερωθεί εκ των προτέρων για τις έρευνες ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου.  Όταν η Τουρκία απαιτεί «συντονισμό» επειδή θεωρεί την περιοχή δική της υφαλοκρηπίδα, κάθε ειδική διαδικασία ενημέρωσής της αποκτά βάρος πολύ μεγαλύτερο από μια απλή τεχνική ειδοποίηση.

Το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου επιστρέφει στο επίκεντρο μιας εξαιρετικά επικίνδυνης ελληνοτουρκικής διελκυστίνδας. Η κυβέρνηση επιμένει δημοσίως ότι δεν απαιτείται και δεν πρόκειται να ζητηθεί τουρκική άδεια. Αυτή είναι η επίσημη ελληνική θέση και οφείλει να παραμείνει απολύτως καθαρή.

Ωστόσο, οι τελευταίες πληροφορίες δημιουργούν εύλογα και σοβαρά ερωτήματα.

Αθήνα και Παρίσι βρίσκονται κοντά σε μια φόρμουλα για την επανέναρξη των ερευνών. Στο πλαίσιο που εξετάζεται, η γαλλική Nexans, η οποία συμμετέχει στο έργο ως ανάδοχος, θα ενημερώσει την Άγκυρα για τις σχεδιαζόμενες έρευνες σε διεθνή ύδατα ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου, ενώ παράλληλα θα ζητήσει την προβλεπόμενη έγκριση από την Αθήνα. Η τουρκική πλευρά, αναμένεται να επιχειρήσει να παρουσιάσει αυτή την ενημέρωση ως έμμεση αναγνώριση της δικής της αρμοδιότητας, κάτι που η ελληνική και γαλλική πλευρά απορρίπτουν.

Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο η κυβέρνηση οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις στον ελληνικό λαό.

Γιατί η Τουρκία πρέπει να αποκτήσει ειδικό ρόλο αποδέκτη μιας τέτοιας ενημέρωσης, όταν η ίδια συνδέει ευθέως το θέμα με τις μονομερείς αξιώσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο; Γιατί μια χώρα που δηλώνει ότι δεν θα επιτρέψει «μη εξουσιοδοτημένη δραστηριότητα» σε περιοχές που αυθαίρετα χαρακτηρίζει τουρκική υφαλοκρηπίδα πρέπει να εμφανίζεται μέσα στη διαδικασία ως μέρος ενός μηχανισμού προηγούμενου συντονισμού;

Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας έχει ήδη καταστήσει σαφή τη θέση της Άγκυρας. Υποστηρίζει ότι εργασίες πόντισης καλωδίων, αγωγών ή επιστημονικών ερευνών σε περιοχές που η ίδια θεωρεί τουρκική υφαλοκρηπίδα πρέπει να προηγούνται από συντονισμό με την Τουρκία και προειδοποιεί ότι δεν θα επιτρέψει δραστηριότητες χωρίς τη δική της εξουσιοδότηση.

 Όμως τότε προκύπτει το ζήτημα, εαν η τουρκική απαίτηση θεωρείται νομικά αβάσιμη, για ποιον λόγο η Αθήνα αποδέχεται μια διαδικασία η οποία μπορεί να παρουσιαστεί από την Άγκυρα ως επιβεβαίωση ότι χωρίς προηγούμενη επικοινωνία μαζί της το έργο δεν προχωρά;

 Στην εξωτερική πολιτική οι διαδικασίες δημιουργούν προηγούμενα και τα προηγούμενα μπορούν στη συνέχεια να μετατραπούν σε επιχειρήματα.

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα επειδή η τουρκική πλευρά θεμελιώνει τους ισχυρισμούς της σε θαλάσσιες διεκδικήσεις που η Ελλάδα δεν αναγνωρίζει, μεταξύ αυτών και στο τουρκολιβυκό πλαίσιο. Συνεπώς, η Αθήνα δεν έχει την πολυτέλεια ούτε της ασάφειας ούτε διπλωματικών διατυπώσεων που μπορούν αύριο να αξιοποιηθούν από την Άγκυρα ως «κεκτημένο».

Την ίδια στιγμή, το Oruç Reis πραγματοποιεί έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο βάσει της τουρκικής NAVTEX 0953/26, στο πλαίσιο του σχεδιαζόμενου αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ Τουρκίας και Κατεχομένων. Οι έρευνες έχουν προγραμματιστεί έως τις 25 Οκτωβρίου και η Αθήνα έχει χαρακτηρίσει την τουρκική κίνηση προκλητική μονομερή ενέργεια, επισημαίνοντας ζητήματα που αφορούν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Τουρκία εκδίδει NAVTEX, προχωρά σε δικές της έρευνες και παράλληλα απαιτεί προηγούμενο συντονισμό για το ευρωπαϊκό έργο Ελλάδας–Κύπρου. Και η ελληνική κυβέρνηση, αντί να κλείσει κάθε παράθυρο παρερμηνείας, καλείται τώρα να εξηγήσει γιατί η Άγκυρα θα βρίσκεται μέσα στον κύκλο της προηγούμενης ενημέρωσης.

Κανείς δεν ισχυρίζεται σοβαρά ότι μια τεχνική ενημέρωση ταυτίζεται αυτομάτως με αίτηση τουρκικής άδειας. Το πολιτικό ερώτημα όμως παραμένει ακέραιο, μήπως δημιουργείται στην πράξη ένας μηχανισμός στον οποίο η Τουρκία αποκτά λόγο και παρουσία επειδή απείλησε ότι διαφορετικά θα προκαλέσει κρίση;

Η κυβέρνηση δεν αρκεί να επαναλαμβάνει ότι «δεν ζητά άδεια». Πρέπει να εξηγήσει με απόλυτη σαφήνεια ποιος θα ενημερώσει την Τουρκία, με ποια νομική βάση, με ποιο ακριβώς περιεχόμενο και, κυρίως, τι θα συμβεί εάν η Άγκυρα απαντήσει ότι δεν αποδέχεται τις εργασίες.

Και μετά την εμπειρία της Κάσου, κανείς δεν δικαιούται να ζητά από τους Έλληνες να αρκεστούν σε λόγια.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ

ΚΥΠΡΟΣ: Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΡΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΛΩΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΟΡΟΥΤΣ ΡΕΪΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ