ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ: Η «ΤΟΞΙΚΗ ΒΟΜΒΑ» ΠΟΥ ΣΑΠΙΖΕΙ ΣΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΚΑΙ ΤΑ ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Μια ιδιότυπη υγειονομική και περιβαλλοντική «παγίδα» βρίσκεται σε εξέλιξη στο λιμάνι του Λαυρίου, όπου δεκάδες τόνοι επικίνδυνων αποβλήτων παραμένουν έκθετοι για μήνες, προκαλώντας έντονη ανησυχία για ενδεχόμενη μόλυνση και ανεξέλενγκτες συνέπειες στη δημόσια υγεία.

Σοβαρά ερωτήματα, που αγγίζουν τόσο τα αντανακλαστικά των ελεγκτικών μηχανισμών όσο και τις ευθύνες της πλοιοκτήτριας εταιρείας, προκύπτουν από τις καταγγελίες για την παραμονή δεκάδων τόνων τοξικών υλικών στον τελωνειακό χώρο του λιμανιού.

Η παρουσία άμμου γύρω από τις δεξαμενές, όπως αποτυπώνεται σε φωτογραφικά ντοκουμέντα, εντείνει τους φόβους για πιθανή διαρροή και μόλυνση του εδάφους ή της θάλασσας, εγείροντας εύλογες απορίες για τη στάση και τις ενέργειες των επιθεωρητών περιβάλλοντος.

Το χρονικό της υπόθεσης: Από το ατύχημα στη Μακρόνησο, στο λιμάνι

Η υπόθεση εκκινεί τον περασμένο Μάιο, όταν ρυμουλκό σκάφος προσάραξε στη Μακρόνησο, υποστεί δύο ρήγματα στα ύφαλά του. Αμέσως ακολούθησε επιχείρηση απάντλησης των υγρών αποβλήτων —στη συντριπτική τους πλειονότητα θαλασσινό νερό αναμεμειγμένο με πετρέλαιο από τις δεξαμενές του σκάφους— τα οποία στη συνέχεια δεσμεύτηκαν από την ΑΑΔΕ.

Τα υγρά απόβλητα παρέμειναν αρχικά για περίπου έναν μήνα πάνω σε πλωτό γερανό, πριν μεταφερθούν τελικά στον τελωνειακό χώρο του λιμανιού του Λαυρίου.

Πριν από περίπου δέκα ημέρες, αποδεσμεύτηκαν 12 παλετοδεξαμενές που περιείχαν καύσιμα, τις οποίες η πλοιοκτήτρια εταιρεία απομάκρυνε με τη συνδρομή ρυμουλκού. Ωστόσο, στο σημείο παραμένουν περίπου 60 ακόμα παλετοδεξαμενές με απόβλητα που κατατάσσονται στα επικίνδυνα.

Οι ευθύνες και το αμείλικτο ερώτημα

Η νομική και θεσμική υποχρέωση για την άμεση και ασφαλή απομάκρυνση των επικίνδυνων αποβλήτων βαρύνει την πλοιοκτήτρια εταιρεία. Σε περίπτωση που η εταιρεία αδρανεί, οι αρμόδιες αρχές του λιμανιού οφείλουν να εξαντλήσουν κάθε θεσμικό μέσο για να την υποχρεώσουν να πράξει τα δέοντα.

Το κρίσιμο ερώτημα που ζητά άμεση απάντηση είναι εμφανές: Γιατί το λιμάνι και οι επιθεωρητές περιβάλλοντος αδρανούν, επιτρέποντας τη διατήρηση μιας κατάστασης που ενέχει σοβαρότατους περιβαλλοντικούς κινδύνους για την ευρύτερη περιοχή;

Πρέπει να σημειωθεί περιβαλλοντική καταστροφή για να αναληφθούν οι αυτονόητες ευθύνες;