«250 θάνατοι εκπαιδευτικών σε έναν χρόνο: Ο αριθμός που σοκάρει – Η κρίσιμη αλήθεια πίσω από τα στοιχεία».

«250 εκπαιδευτικοί έφυγαν από τη ζωή σε έναν χρόνο – Τι δείχνουν και τι ΔΕΝ δείχνουν τα στοιχεία»

Περίπου 250 θάνατοι εκπαιδευτικών καταγράφηκαν σε ΦΕΚ μέσα σε έναν χρόνο. Τα στοιχεία δεν αποκαλύπτουν τις αιτίες και δεν συνδέουν τους θανάτους με την εργασία – αναδεικνύουν, όμως, ξανά το ζήτημα της υγείας, της εξουθένωσης και της στήριξης των ανθρώπων του σχολείου.

Ένας αριθμός μπορεί να μοιάζει ψυχρός: περίπου 250.

Πίσω από αυτόν, όμως, βρίσκονται ισάριθμες ανθρώπινες διαδρομές. Εκπαιδευτικοί που πέρασαν χρόνια μέσα σε σχολικές αίθουσες, δίδαξαν χιλιάδες ώρες, συνεργάστηκαν με συναδέλφους και στάθηκαν δίπλα σε μαθητές.

Οι σχετικές διοικητικές καταχωρίσεις αποτυπώνουν τυπικά τη λύση της υπαλληλικής σχέσης λόγω θανάτου. Δεν μπορούν να αποτυπώσουν τις ζωές που βρίσκονται πίσω από τα ονόματα.

Προσοχή: Οι 250 θάνατοι δεν αποδεικνύουν εργασιακή αιτία

Εδώ χρειάζεται μία απολύτως κρίσιμη διευκρίνιση.

Ο αριθμός των θανάτων δεν αποτελεί στοιχείο που αποδεικνύει ότι οι εκπαιδευτικοί έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της εργασίας τους.

Οι διοικητικές πράξεις δεν αποτελούν επιδημιολογική μελέτη και δεν τεκμηριώνουν τις αιτίες θανάτου. Αυτές μπορεί να σχετίζονται με ασθένειες, αιφνίδια προβλήματα υγείας, ατυχήματα ή άλλες περιστάσεις.

Επομένως, οποιαδήποτε άμεση σύνδεση των περίπου 250 θανάτων με το εργασιακό στρες ή την επαγγελματική εξουθένωση δεν υποστηρίζεται από τα συγκεκριμένα δεδομένα.

Το ερώτημα που μένει: Ποιος μετρά την εξουθένωση;

Ακριβώς εδώ ανοίγει μια διαφορετική συζήτηση.

Το εκπαιδευτικό σύστημα καταγράφει σχεδόν τα πάντα: μαθητές, τμήματα, οργανικά κενά, προσλήψεις, ώρες διδασκαλίας, αξιολογήσεις, στόχους και διοικητικές διαδικασίες.

Πολύ δυσκολότερα αποτυπώνεται, όμως, η ανθρώπινη φθορά.

Πόσοι εκπαιδευτικοί βιώνουν έντονο εργασιακό στρες; Πόσοι φτάνουν σε συνθήκες επαγγελματικής εξουθένωσης; Πόσοι αισθάνονται ότι χρειάζονται ψυχολογική ή άλλη υποστήριξη και πόσο εύκολο είναι να την αναζητήσουν;

Ο εκπαιδευτικός δεν εργάζεται μόνο μέσα στην τάξη

Η καθημερινότητα του σύγχρονου σχολείου έχει γίνει σύνθετη.

Πέρα από τη διδασκαλία, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να διαχειρίζονται μαθησιακές και κοινωνικές δυσκολίες, περιστατικά σχολικού εκφοβισμού, επικοινωνία με οικογένειες και συγκρούσεις.

Στο φορτίο προστίθενται διοικητικές υποχρεώσεις, ψηφιακές πλατφόρμες, σχέδια δράσης, συνεδριάσεις, επιμορφώσεις, διαδικασίες αξιολόγησης και συνεχής προσαρμογή σε νέες οδηγίες.

Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι να αποδοθούν αυθαίρετα οι συγκεκριμένοι θάνατοι στις συνθήκες εργασίας. Είναι να εξεταστεί αν και πόσο συστηματικά παρακολουθείται η υγεία και η επαγγελματική εξουθένωση των εκπαιδευτικών.

250 καταχωρίσεις – 250 ανθρώπινες ιστορίες

Πίσω από κάθε οργανική θέση υπάρχει ένας άνθρωπος.

Πίσω από κάθε μετάθεση, κενό, αξιολόγηση και υπηρεσιακή μεταβολή υπάρχει ένας εργαζόμενος που μπορεί να αγαπά το επάγγελμά του, αλλά ταυτόχρονα να έχει όρια, οικογένεια, προβλήματα και ανάγκη για στήριξη.

Οι περίπου 250 θάνατοι μέσα σε έναν χρόνο δεν αποδεικνύουν από μόνοι τους μια υγειονομική ή εργασιακή κρίση.

Υπενθυμίζουν, όμως, κάτι που εύκολα χάνεται μέσα στους πίνακες και στα υπηρεσιακά έγγραφα:

Το σχολείο δεν αποτελείται μόνο από αριθμούς, εγκυκλίους, πλατφόρμες και δείκτες. Αποτελείται πρώτα από ανθρώπους.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Τραγωδία στην Καρίτσα Λάρισας: Πέθανε 15χρονος που κατέρρευσε ξαφνικά