ΟΤΑΝ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΔΙΑΦΗΜΙΖΕ ΤΗΝ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ… ΜΗΠΩΣ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΣΕ WELLNESS CENTRES;

Το 2016, ως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίαζε ένα βιβλίο κορυφαίου ομοιοπαθητικού, μίλησε τότε για μια «μεγάλη πρόκληση για την Ιατρική» και ζητούσε κρατική αναγνώριση μιας πρακτικής που η διεθνής επιστημονική κοινότητα θεωρεί ψευδοεπιστήμη!!!  Δέκα χρόνια μετά, το επεισόδιο επιστρέφει ως υπενθύμιση του πώς πολιτικά πρόσωπα δίνουν κύρος σε μεθόδους χωρίς αποδεδειγμένη θεραπευτική αξία πέρα από το «placebo».

Τον Νοέμβριο του 2016 ως ο τότε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρευρέθηκε και μίλησε στην παρουσίαση του βιβλίου του Γεωργίου Βυθούλκα «Ομοιοπαθητική, η μεγάλη πρόκληση για την Ιατρική». Δεν περιορίστηκε, εξαίρεσε τον συγγραφέα ως άνθρωπο που «έχει αφήσει το αποτύπωμά του» και έχει βελτιώσει την υγεία χιλιάδων ανθρώπων. Δηλώσε, τότε, ότι αυτό που τον γοητεύει στην ομοιοπαθητική είναι η εξατομικευμένη θεραπεία, ότι κάθε ασθενής είναι διαφορετικός και η αγωγή πρέπει να προσαρμόζεται σε αυτόν. Υποστηρίξε το δικαίωμα του πολίτη να επιλέγει θεραπευτική μέθοδο και επικαλέστηκε τις εμπειρίες όσων θεωρούν ότι βοηθήθηκαν.

Προχώρησε μάλιστα και ένα βήμα παραπέρα ο Μητσοτάκης, το κράτος, λέει, οφείλει να βρει τρόπο να αναγνωρίσει την ομοιοπαθητική ως εναλλακτική θεραπεία και να πιστοποιήσει τους γιατρούς που την ασκούν.

Ο Βυθούλκας δεν είναι όμως ομόφωνα αποδεκτός στην ιατρική κοινότητα.

Η επιστημονική εικόνα είναι σαφής και επαναλαμβάνεται σε μεγάλες ανασκοπήσεις. Η ομοιοπαθητική βασίζεται στην αρχή «τα όμοια θεραπεύουν τα όμοια» και σε ακραίες αραιώσεις που συχνά δεν περιέχουν καν ανιχνεύσιμο δραστικό συστατικό. Μεταναλύσεις και αξιολογήσεις υψηλής ποιότητας, μεταξύ άλλων του «Cochrane», καταλήγουν ότι τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα δεν υπερβαίνουν το φαινόμενο του εικονικού φαρμάκου. Το βρετανικό NHS, αυστραλιανές αρχές και επιστημονικές ακαδημίες έχουν χαρακτηρίσει την πρακτική ως αναποτελεσματική.

Το 2018 το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας στην Ελλάδα γνωμοδότησε ότι δεν συνιστά ιατρική, ούτε καν εναλλακτική ιατρική με επιστημονική ισοτιμία.

Ο κίνδυνος δεν είναι μόνο η σπατάλη των χρημάτων, είναι και η καθυστέρηση ή η υποκατάσταση αποδεδειγμένων θεραπειών σε σοβαρές παθήσεις. Η πολιτική διάσταση αναγνώστες του voicenews, έγκειται στο ότι ο πρόεδρος ενός κόμματος που διεκδικούσε την εξουσία έδωσε δημόσιο κύρος σε μια πρακτική χωρίς αποδεδειγμένο βιολογικό μηχανισμό δράσης και ζήτησε θεσμική αναγνώρισή της. Όταν αργότερα η ίδια πολιτική ηγεσία ανέλαβε την ευθύνη του κράτους και, στην πανδημία, στήριξε τον μαζικό εμβολιασμό ως εργαλείο δημόσιας υγείας, το χάσμα ανάμεσα στις δύο στάσεις έμεινε αγεφύρωτο ως προς την αρχή, είτε η πολιτική υγείας βασίζεται σε στοιχεία είτε σε αφηγήσεις εμπειρίας και «ανοιχτό μυαλό» χωρίς κριτήρια.

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΔΥΟ ΝΕΑ ΚΟΙΝΑ ΣΩΜΑΤΑ – ΤΙ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΔ;