Σε μια πρωτοφανή κρίση εγκατάλειψης βυθίζεται η ελαιοπαραγωγή στη Λέσβο ενόψει της νέας ελαιοκομικής περιόδου 2026-2027. Με τις τιμές παραγωγού να κατακρημνίζονται στα 3,50 έως 4 ευρώ το κιλό, η συγκομιδή καθίσταται πλέον οικονομικά ασύμφορη, εξωθώντας τους αγρότες να εγκαταλείψουν τα ιστορικά λιοχώραφα του νησιού. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί πλεον μια τοπική δυσχέρεια, αλλά και καθρέφτη μιας ευρύτερης κατάρρευσης της αγοράς ελαιολάδου, η οποία απαιτεί άμεση και ριζική εθνική στρατηγική αντί για εφήμερες επιδοματικές λύσεις για την προστασία του Έλληνα παραγωγού.
Τα 11 εκατομμύρια ελαιόδεντρα της Λέσβου, που κάποτε αποτελούσαν τον πυρήνα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του νησιού, παραμένουν σήμερα στο έλεος της αδιαφορίας. Η απάθεια των καλλιεργητών απέναντι σε απειλές όπως ο δάκος και η σαπιοβούλα είναι ενδεικτική της βαθιάς απογοήτευσης που επικρατεί στον πρωτογενή τομέα.
Η εικόνα των 450.000 στρεμμάτων γης θυμίζει πλέον ένα τεράστιο μελίσσι που εγκαταλείφθηκε από τις μέλισσες του. Οι παλαιότερες γενιές αγροτών, που κάποτε θεωρούσαν το ακλάδευτο δέντρο ισχυρό κοινωνικό στίγμα, παρακολουθούν σήμερα με θλίψη τα λιοχώραφα να παρακμάζουν. Η φροντίδα των δέντρων, που άλλοτε αποτελούσε ιεροτελεστία, έχει πρακτικά σταματήσει, καθώς οι παραγωγοί αδυνατούν να επωμιστούν ένα κόστος που δεν πρόκειται ποτέ να αποσβέσουν.
Κάτω από το Κόστος Παραγωγής οι Τιμές
Η ρίζα της μαζικής αυτής παραίτησης εντοπίζεται στη σκληρή οικονομική πραγματικότητα. Οι τρέχουσες τιμές παραγωγού για το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο έχουν καθηλωθεί σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την κάλυψη των εξόδων. Το πρόβλημα οξύνεται δραματικά στη νησιωτική Ελλάδα, όπου το κόστος μεταφοράς και παραγωγής είναι εκ των πραγμάτων πολλαπλάσιο σε σύγκριση με την ηπειρωτική χώρα.
Όταν ο μόχθος στο χωράφι δεν μεταφράζεται σε βιώσιμο εισόδημα, η απόφαση των παραγωγών να μην μπουν καν στη διαδικασία της συγκομιδής φαντάζει ως η μόνη λογική άμυνα απέναντι στην απόλυτη οικονομική αφαίμαξη.
Το Παράδοξο της Διεθνούς Αγοράς
Η υποτίμηση της αξίας του ελαιολάδου δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Σε χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, η πλειονότητα των ελαιώνων χαρακτηρίζεται πλέον ζημιογόνα. Ο διεθνής ελαιοκομικός Τύπος κάνει λόγο για καταστροφικές εξελίξεις, στηλιτεύοντας την πρακτική των μεγάλων αλυσίδων σούπερ μάρκετ να ευτελίζουν το προϊόν, χρησιμοποιώντας το ως φθηνό «κράχτη» στα ράφια τους.
Το απόλυτο παράδοξο, ωστόσο, έγκειται στην ίδια τη λειτουργία της αγοράς: οι τιμές του ποιοτικού ελαιολάδου βυθίζονται την ίδια ακριβώς στιγμή που τα υποδεέστερα σπορέλαια ανατιμώνται διαρκώς, εξαιτίας της διεθνούς εκτόξευσης του κόστους στα καύσιμα και τα λιπάσματα.
Οι καλλιεργητές γνωρίζουν ήδη πως έχουν μπροστά τους μια χαμένη ελαιοκομική περίοδο. Το πραγματικό διακύβευμα, όμως, είναι το μέλλον του παραδοσιακού ελαιώνα. Η σωτηρία της πρωτογενούς παραγωγής δεν μπορεί να βασίζεται σε αποσπασματικές ενισχύσεις και επιδόματα παρηγοριάς για την κάλυψη των χαμηλών τιμών της εκάστοτε συγκυρίας.
Αυτό που λείπει επιτακτικά είναι ένας μακρόπνοος και συνολικός εθνικός σχεδιασμός.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
