Την ημέρα της κηδείας του Γιώργου Μαζωνάκη, τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026, η τραγουδοποιός Αφροδίτη Μάνου δημοσίευσε ανάρτηση στο Facebook με αφορμή το λαϊκό προσκύνημα στη σορό του στη Νίκαια.
Η τοποθέτηση έγινε την ώρα που οικογένεια, συνάδελφοι και χιλιάδες θαυμαστές αποχαιρετούσαν τον τραγουδιστή στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας και προκάλεσε πλήθος αρνητικών σχολίων.
Η ίδια έγραψε ότι δεν είχε τίποτα με τον άνθρωπο και ότι δεν τον γνώριζε ούτε προσωπικά ούτε μέσα από το έργο του. Παράλληλα εξέφρασε απορία για την προσέλευση κόσμου. Το ακριβές κείμενο ήταν: «Δεν έχω τίποτα με τον άνθρωπο, ούτε που τον ήξερα (κι αυτόν και τη δουλειά του) αλλά το “λαϊκό προσκύνημα” στον νεκρό Μαζωνάκη, είναι το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των ονείρων μιας γενιάς καλλιτεχνών, που αλλιώς τα φανταστήκαμε. Καληνύχτα σας…».
Το σημείο που προκάλεσε τις περισσότερες αντιδράσεις δεν ήταν μόνο η δήλωση άγνοιας για έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ερμηνευτές της γενιάς του. Ήταν ο χρόνος. Η ανάρτηση ανέβηκε την ημέρα του τελευταίου αντίο, όταν στη Νίκαια κόσμος περίμενε με λευκά τριαντάφυλλα και τραγουδούσε στον δρόμο.
Πολλοί σχολίασαν ότι μια δημόσια αποτίμηση για «όνειρα μιας γενιάς» μπορούσε να περιμένει μετά την ταφή. Άλλοι διάβασαν στο κείμενο μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τη λαϊκή μουσική και για το τι σημαίνει μαζική αποδοχή.
Η Αφροδίτη Μάνου παρουσίασε το λαϊκό προσκύνημα ως σύμβολο απογοήτευσης για καλλιτέχνες που είχαν φανταστεί διαφορετική πορεία για τη μουσική και το κοινό. Οι αντιδράσεις στα social media έδειξαν το αντίθετο αίσθημα από την πλευρά όσων θεωρούν τον Μαζωνάκη κομμάτι της καθημερινής ζωής μιας ολόκληρης γενιάς.
Η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο μια ανάρτηση. Αφορά το όριο ανάμεσα στην προσωπική κρίση και στον δημόσιο λόγο την ημέρα που μια οικογένεια θάβει τον δικό της άνθρωπο.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
