Πολλοί το μαθαίνουν την ώρα που αποφασίζουν να μιλήσουν!!! Αν δεις παρατυπία σε ιατρείο, ένα ιδιωτικό ή δημόσιο και θελήσεις να την καταγγείλεις στον αρμόδιο Ιατρικό Σύλλογο, ο νόμος δεν αρκείται στην περιγραφή των γεγονότων. Απαιτεί και πληρωμή!!! Με την υποβολή κάθε καταγγελίας καταβάλλεται υπέρ του οικείου Ιατρικού Συλλόγου παράβολο 50 ευρώ. Χωρίς το αποδεικτικό πληρωμής, η καταγγελία δεν εξετάζεται. Δεν είναι εσωτερικός κανονισμός ενός συλλόγου. Είναι διάταξη νόμου που εισήχθη το 2013 με το άρθρο 99 του Ν. 4172/2013 και επαναλήφθηκε το 2018 με το άρθρο 326 παρ. 2 του Ν. 4512/2018. Το ποσό μπορεί να αναπροσαρμοστεί με απόφαση του Υπουργού Υγείας. Δεκατρία χρόνια μετά, παραμένει στα 50 ευρώ.
Η πρακτική συνέπεια είναι ο πολίτης που καταγγέλλει γιατρό για αντιδεοντολογική συμπεριφορά, παράνομη χρέωση, πλημμελή άσκηση ή φακελάκι καλείται να καταθέσει χρήματα στον ίδιο επαγγελματικό φορέα στον οποίο ανήκει ο καταγγελλόμενος. Τα χρήματα δεν πάνε σε ανεξάρτητο ταμείο ελέγχου. Πάνε «υπέρ του οικείου Ιατρικού Συλλόγου». Ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών το δηλώνει ρητά στη φόρμα επικοινωνίας του, για να εξεταστεί καταγγελία απαιτείται αποδεικτικό πληρωμής 50 ευρώ, με αιτιολογία «παράβολο καταγγελίας». Η γνωμοδότηση του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου το έχει πει καθαρά από την πρώτη εφαρμογή, χωρίς το παράβολο η καταγγελία θεωρείται ως μη γενόμενη, ακόμη κι αν πάρει αριθμό πρωτοκόλλου. Επιστροφή του ποσού σε περίπτωση που η καταγγελία αποδειχθεί βάσιμη δεν προβλέπεται ως κανόνας.
Ένα κράτος που καλεί τους πολίτες να καταγγέλλουν την διαφθορά και την κακοδιοίκηση στην υγεία έχει διατηρήσει ένα οικονομικό εμπόδιο ακριβώς στο σημείο όπου ο πολίτης συναντά το πειθαρχικό όργανο του επαγγέλματος. Το παράδοξο γίνεται ακόμη πιο οξύ όταν το καταγγελλόμενο ποσό είναι ίδιο με το παράβολο, για να καταγγείλεις απαίτηση 50 ευρώ, πληρώνεις 50 ευρώ. Δεν πρόκειται για θεωρία. Το ίδιο σχήμα έχει ήδη καταγραφεί δημόσια από το 2017 και εξακολουθεί να ισχύει, γιατί καμία κυβέρνηση έκτοτε δεν κατάργησε την διάταξη. Ο Υπουργός Υγείας έχει την εξουσία να αλλάξει το ποσό. Δεν έχει την υποχρέωση να το κρατά ως φίλτρο αποτροπής. Το κρατά.
Το επιχείρημα ότι το παράβολο αποτρέπει τις αβάσιμες καταγγελίες είναι γνωστό. Το αντίβαρο είναι εξίσου συγκεκριμένο, αποτρέπει και τις βάσιμες, ιδίως από ασθενείς που έχουν ήδη πληρώσει εξέταση, φάρμακα, μετακίνηση και χαμένο μεροκάματο. Ο άνθρωπος που βγαίνει από ένα ιατρείο με την αίσθηση ότι υπέστη αδικία καλείται να πληρώσει ξανά για να ανοίξει ο φάκελος. Η καταγγελία μετατρέπεται από δικαίωμα σε υπηρεσία επί πληρωμή. Σε μια χώρα όπου οι επίσημες καταγγελίες για χρηματισμό στην υγεία παραμένουν λίγες, το οικονομικό εμπόδιο δεν είναι λεπτομέρεια διαδικασίας. Υπάρχει και η άλλη όψη, που πρέπει να λέγεται για να μην μένει ο πολίτης εγκλωβισμένος στο δίλημμα «ή πληρώνω ή σωπαίνω». Η καταγγελία στον Ιατρικό Σύλλογο αφορά την πειθαρχική διαδικασία του επαγγέλματος. Δεν είναι ο μόνος δρόμος. Για χρηματισμό σε δημόσιο νοσοκομείο η πράξη είναι ποινικό αδίκημα και μπορεί να καταγγελθεί χωρίς παράβολο στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας μέσω του gov.gr, στον εισαγγελέα και στην αστυνομία. Στα νοσοκομεία του ΕΣΥ λειτουργούν Γραφεία Προστασίας Δικαιωμάτων Ληπτών Υπηρεσιών Υγείας. Η ποινική οδός και η διοικητική καταγγελία στη διαφάνεια δεν αντικαθιστούν τον πειθαρχικό έλεγχο του συλλόγου, αλλά αποδεικνύουν ότι το κράτος ξέρει να δέχεται καταγγελίες χωρίς αντίτιμο όταν θέλει. Στον Ιατρικό Σύλλογο έχει επιλέξει το αντίθετο.
Γιατί ο έλεγχος του γιατρού από τον δικό του σύλλογο ανοίγει μόνο αφού ο καταγγέλλων πληρώσει τον σύλλογο;
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
