ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ-ΣΟΚ: ΟΤΑΝ Ο ΠΛΕΥΡΗΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕ… ΑΙΜΟΚΑΘΑΡΣΗ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ ΩΣ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΚΕΤΟ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Την ώρα που η χώρα παλεύει ακόμη με τις ουρές στα δημόσια νοσοκομεία και τις ελλείψεις σε μονάδες αιμοκάθαρσης, ένα παλιό βίντεο έρχεται να θυμίσει ότι κάποιοι δεν έβλεπαν τους νεφροπαθείς ως ασθενείς, αλλά ως… πελάτες τουρισμού.

Ο Θάνος Πλεύρης, τότε εν ενεργεία υπουργός Υγείας, εμφανίζεται σε διεθνές συνέδριο για τον «Health Travel» και προτείνει ανοιχτά τη δημιουργία τουριστικών πακέτων μέσα σε ξενοδοχειακές μονάδες που θα προσφέρουν υπηρεσίες αιμοκάθαρσης. Όχι ως ιατρική ανάγκη. Ως προϊόν. Ως εμπειρία. Ως «υπηρεσία υψηλής προστιθέμενης αξίας» για τον επισκέπτη που έχει νεφρική ανεπάρκεια.

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική. Ο υπουργός Υγείας μιας χώρας που οι πολίτες της περιμένουν μήνες για μια θέση σε δημόσια μονάδα αιμοκάθαρσης, μιλάει με άνεση για το πώς τα ξενοδοχεία μπορούν να «ενσωματώσουν» τη θεραπεία αυτή στο τουριστικό τους προϊόν. Σαν να πρόκειται για spa, για μασάζ ή για γαστρονομική εμπειρία.

Δεν είναι απλώς μια ατυχής δήλωση. Είναι η αποκρυστάλλωση μιας λογικής που βλέπει την υγεία ως αγορά και τον ασθενή ως καταναλωτή. Μια λογική που δεν γεννήθηκε το 2023. Υπήρχε ήδη. Και κάποιοι την καλλιεργούσαν συστηματικά.

«Όχι μόνο ήξεραν, αλλά είναι συνένοχοι». Η φράση που συνοδεύει το βίντεο δεν είναι υπερβολή. Όταν ένας υπουργός Υγείας προτείνει δημόσια να μετατραπεί η αιμοκάθαρση σε τουριστικό προϊόν, δεν μιλάει για την αναβάθμιση του ΕΣΥ. Μιλάει για την ιδιωτικοποίηση της ανάγκης. Για τη μετατροπή της αδυναμίας σε επιχειρηματική ευκαιρία.

Και η χώρα; Η χώρα επιβιώνει από καθαρή τύχη. Από την υπομονή των ασθενών που κάνουν τρεις φορές την εβδομάδα αιμοκάθαρση σε δημόσιες δομές που στενάζουν. Από το προσωπικό που δουλεύει στα όρια. Από το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει καταρρεύσει πλήρως το σύστημα. Όχι από σχεδιασμό. Όχι από πολιτική βούληση. Από τύχη.

Το βίντεο δεν είναι απλώς ντοκουμέντο μιας εποχής. Είναι καθρέφτης. Και δείχνει ξεκάθαρα ποιοι έβλεπαν την υγεία ως τουριστικό προϊόν και ποιοι έπρεπε να την υπερασπιστούν ως δικαίωμα.