ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ: «ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΦΥΡΙ» ΓΙΑ 99 ΧΡΟΝΙΑ – Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ ΕΝΑΝ ΙΕΡΟ ΤΟΠΟ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Ένας από τους πιο εμβληματικούς ιστορικούς τόπους της Ελλάδας και ολόκληρου του κόσμου βρίσκεται μπροστά σε μια νέα εποχή. Οι Θερμοπύλες, το πέρασμα που συνδέθηκε όσο λίγα σημεία του πλανήτη με την έννοια της θυσίας, της αντίστασης και της ιστορικής μνήμης, μπαίνουν πλέον στη γλώσσα των επενδυτικών σχεδίων, των μακροχρόνιων συμβάσεων και της εμπορικής «αξιοποίησης». Και το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κυβέρνηση όταν πρόκειται να μετατρέψει ακόμη και την ιστορική κληρονομιά σε επενδυτικό προϊόν;

Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένας οποιοσδήποτε τόπος. Είναι ένα σημείο παγκόσμιας ιστορικής ακτινοβολίας, άρρηκτα συνδεδεμένο με τη μάχη του 480 π.Χ., τον Λεωνίδα και την αντίσταση των Ελλήνων απέναντι στην περσική εισβολή.

Ένας τόπος όπου η ιστορία, ο μύθος, η γεωλογία και η φύση συνυπάρχουν σε ένα μοναδικό τοπίο.

Και όμως, σήμερα οι Θερμοπύλες φαίνεται πως αντιμετωπίζονται όλο και περισσότερο μέσα από το πρίσμα της οικονομικής εκμετάλλευσης.

Οι Θερμοπύλες: Ένας τόπος που άλλαξε την παγκόσμια ιστορία

Η στρατηγική θέση των Θερμοπυλών πάνω στην κύρια χερσαία οδό διέλευσης τις κατέστησε, από την αρχαιότητα μέχρι τους νεότερους χρόνους, σημείο καθοριστικών συγκρούσεων.

Ο αρχαιολογικός χώρος περικλείεται από τα τρία γνωστά στενά: το δυτικό, το ανατολικό και το περίφημο «μεσαίο» στενό, τις κυρίως Θερμοπύλες.

Εκεί, στον λόφο του Κολωνού, γράφτηκε η τελευταία και πιο γνωστή πράξη της μάχης του 480 π.Χ.

Η επιλογή του Λεωνίδα να αντιμετωπίσει τις περσικές δυνάμεις στο στενό πέρασμα δεν ήταν τυχαία. Η ιδιαίτερη μορφολογία της περιοχής μπορούσε να περιορίσει τη δύναμη ενός πολυάριθμου στρατού και να δώσει στρατηγικό πλεονέκτημα στους υπερασπιστές.

Η λεπτομερής καταγραφή των γεγονότων από τον Ηρόδοτο συνέβαλε ώστε η μάχη των Θερμοπυλών να αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις και να μετατραπεί σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ιστορικά επεισόδια παγκοσμίως.

Ένας μοναδικός τόπος όπου φύση, μύθος και ιστορία συναντώνται

Οι σημερινές Θερμοπύλες, ωστόσο, δεν θυμίζουν απόλυτα την εικόνα που είχε η περιοχή στην αρχαιότητα.

Οι αποθέσεις των θερμών πηγών, του Σπερχειού ποταμού και των παραποτάμων του έχουν αλλάξει δραστικά την τοπογραφία. Η ακτογραμμή έχει μετακινηθεί προς τα βόρεια, ενώ το αρχαίο πέρασμα, που κάποτε είχε πλάτος περίπου 12 μέτρων κάτω από τον λόφο, σήμερα έχει μετατραπεί σε μια περιοχή πολλών χιλιομέτρων.

Κι όμως, παρά τις τεράστιες φυσικές αλλαγές, η ιστορική και συμβολική αξία του τόπου παραμένει αναλλοίωτη.

Οι θερμές πηγές, που συνδέονταν στην αρχαιότητα με τον Ηρακλή, ο λόφος του Κολωνού, το πέρασμα και τα αρχαιολογικά κατάλοιπα δημιουργούν ένα μοναδικό μνημονικό τοπίο.

Ακριβώς γι’ αυτό οι Θερμοπύλες συνεχίζουν να προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες.

Παρά τη χρόνια εγκατάλειψη και την απαξίωση.

Από την εγκατάλειψη στην… επενδυτική «αξιοποίηση»

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Ένας ιστορικός χώρος που επί χρόνια παρέμενε σε κατάσταση εγκατάλειψης, σήμερα εμφανίζεται ξαφνικά ως ένα ιδιαίτερα «ελκυστικό» επενδυτικό ακίνητο.

Σύμφωνα με τη λογική της εμπορικής αξιοποίησης που παρουσιάζεται για την περιοχή, η θέση των Θερμοπυλών, η γειτνίαση με ιστορικά μνημεία, παραλίες και χώρους πρασίνου, αλλά και η ύπαρξη των ιαματικών πηγών, δημιουργούν σημαντικές δυνατότητες για τουριστική ανάπτυξη.

Θερινός και χειμερινός τουρισμός. Ιαματικός και θερμαλιστικός τουρισμός. Τουρισμός ευεξίας. Ιστορικός και πολιτιστικός τουρισμός. Όλα μπαίνουν πλέον στο ίδιο επενδυτικό «πακέτο». Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: πού τελειώνει η προστασία ενός ιστορικού τοπίου και πού αρχίζει η εμπορική του εκμετάλλευση;

Διαγωνισμός για 99 χρόνια στις Θερμοπύλες

Το Υπερταμείο προχώρησε στις 26 Μαΐου στην προκήρυξη διεθνούς πλειοδοτικού διαγωνισμού για την «αξιοποίηση» του ακινήτου της Ιαματικής Πηγής Λουτρών Θερμοπυλών.

Το ακίνητο καλύπτει συνολική έκταση 128.483,65 τετραγωνικών μέτρων. Η προτεινόμενη επένδυση προβλέπεται να υλοποιηθεί μέσω δύο συμβάσεων διάρκειας 99 ετών. Η πρώτη αφορά τη σύσταση και μεταβίβαση δικαιώματος επιφανείας στην περιοχή Α, συνολικής έκτασης άνω των 114.000 τετραγωνικών μέτρων.

Η δεύτερη αφορά μακροχρόνια μίσθωση με αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης του ιαματικού πόρου στην περιοχή Β. Και εδώ η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Η συγκεκριμένη περιοχή βρίσκεται μέσα στη Ζώνη Α απολύτου προστασίας του αρχαιολογικού χώρου του Κολωνού, σε δασική έκταση όπου βρίσκεται και η ιαματική πηγή. Οι δεσμευτικές προσφορές των ενδιαφερομένων έχουν προγραμματιστεί να υποβληθούν έως τις 30 Σεπτεμβρίου.

Ακόμη πιο σοβαρά ερωτήματα προκαλούν τα στοιχεία που συνοδεύουν τη διαδικασία. Στην εκτενή προκήρυξη γίνεται αναφορά σε τοπογραφικό διάγραμμα του Νοεμβρίου του 2021, στο πλαίσιο της μελέτης του ΕΣΧΑΔΑ για το ακίνητο της Ιαματικής Πηγής Λουτρών Θερμοπυλών. Μόνο που το αρχείο που περιλαμβάνεται στη διαδικασία φέρεται να παραπέμπει τελικά σε προγενέστερο τοπογραφικό, με ημερομηνία 11 Ιουλίου 2013.

Την ίδια ώρα, το Ειδικό Σχέδιο Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίου Ακινήτου, το οποίο θεωρητικά θα έπρεπε να προσφέρει στους ενδιαφερόμενους σαφή εικόνα για το ακίνητο και τις προβλεπόμενες χρήσεις του, παραμένει χωρίς να έχει δημοσιευτεί ως προεδρικό διάταγμα σε ΦΕΚ. Πέντε χρόνια μετά. Και όμως, η διαδικασία της επενδυτικής αξιοποίησης προχωρά.

Μια ακόμη περίπτωση όπου η κυβέρνηση Μητσοτάκη μοιάζει να βιάζεται να ανοίξει τον δρόμο για την οικονομική εκμετάλλευση ενός δημόσιου χώρου, ενώ κρίσιμα θεσμικά και χωροταξικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά.

Εξωραϊσμός πριν από την «αξιοποίηση»;

Την ίδια στιγμή, στον αρχαιολογικό χώρο των Θερμοπυλών βρίσκονται σε εξέλιξη δύο υποέργα συνολικού προϋπολογισμού περίπου 1,3 εκατ. ευρώ, στο πλαίσιο έργου του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.

Το πρώτο αφορά τον χώρο των νεότερων μνημείων, μεταξύ των οποίων τα Μνημεία του Λεωνίδα και των Θεσπιέων.

Το δεύτερο περιλαμβάνει εργασίες για την αποκάλυψη και τον καθαρισμό του τείχους των Φωκέων, την ανάταξη δομικού υλικού, τη συλλογή αρχαίων αρχιτεκτονικών μελών και τη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Η χρονική σύμπτωση, όμως, γεννά εύλογα πολιτικά ερωτήματα.

Μήπως η πολιτεία επιχειρεί να εξωραΐσει έναν χώρο που ταυτόχρονα ετοιμάζεται να προσφέρει προς μακροχρόνια επενδυτική αξιοποίηση;

Για χρόνια οι Θερμοπύλες παρέμεναν σε δεύτερη μοίρα.

Τώρα, λίγο πριν από την ολοκλήρωση μιας διαδικασίας που μπορεί να καθορίσει το μέλλον της περιοχής για σχεδόν έναν αιώνα, το ενδιαφέρον εμφανίζεται ξαφνικά αυξημένο.

Κλείνει και η δομή μεταναστών – Τι αλλάζει στις Θερμοπύλες

Στο νέο σκηνικό προστίθεται και η απόφαση για το κλείσιμο της δομής φιλοξενίας μεταναστών στις Θερμοπύλες στις 30 Σεπτεμβρίου, όπως έχει ανακοινωθεί από το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου.

Η εξέλιξη αυτή συμπίπτει χρονικά με την καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή δεσμευτικών προσφορών στον διαγωνισμό για την «αξιοποίηση» της περιοχής.

Και αναπόφευκτα δημιουργείται μια συνολική εικόνα αλλαγής του τοπίου. Ένας ιστορικός χώρος καθαρίζεται. Μνημεία αναδεικνύονται. Δημόσιες εγκαταστάσεις απομακρύνονται. Και η περιοχή γίνεται ολοένα και πιο «ελκυστική» για επενδυτές.

Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα απλό οικόπεδο

Εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία της υπόθεσης. Οι Θερμοπύλες δεν είναι ένα ακόμη δημόσιο ακίνητο. Δεν είναι απλώς μια μεγάλη έκταση προς τουριστική ανάπτυξη. Δεν είναι μόνο μια ιαματική πηγή με εμπορική αξία. Είναι ένας τόπος παγκόσμιας ιστορικής μνήμης. Ένα σύμβολο που ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα.

Το μοναδικό από τα πεδία των μαχών των Περσικών Πολέμων που δεν έχει υποστεί μεγάλης κλίμακας ανθρώπινες επεμβάσεις βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Και η κυβέρνηση καλείται να απαντήσει σε ένα βασικό ερώτημα:

Ποιο είναι τελικά το όριο ανάμεσα στην ανάπτυξη και στην αλλοίωση ενός ιστορικού τοπίου; Γιατί η προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν μπορεί να εξαντλείται σε έργα ανάπλασης λίγο πριν εμφανιστούν οι επενδυτές. Δεν μπορεί ένας τόπος να εγκαταλείπεται για χρόνια και στη συνέχεια να ανακαλύπτεται η αξία του μόνο όταν μπορεί να μετατραπεί σε οικονομικό προϊόν.

Οι Θερμοπύλες άντεξαν αιώνες. Άντεξαν πολέμους, φυσικές αλλαγές και τη φθορά του χρόνου. Το ερώτημα είναι αν θα αντέξουν και τη σύγχρονη ελληνική εκδοχή της «αξιοποίησης». Γιατί αυτή τη φορά, όπως φαίνεται, δεν υπάρχει Λεωνίδας στον Κολωνό. Δεν έμεινε κανείς να τις φυλάττει.