Μια ιδιαίτερα σοβαρή καταγγελία για τις συνθήκες που, σύμφωνα με μαρτυρία συγγενικού προσώπου ασθενούς, επικρατούν σε δημόσιο νοσοκομείο, φέρνει ξανά στο προσκήνιο την κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Η εικόνα που περιγράφεται δεν παραπέμπει σε ένα σύστημα Υγείας που λειτουργεί με αξιοπρέπεια για ασθενείς, συγγενείς και εργαζομένους, αλλά σε μια πραγματικότητα που προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τις ελλείψεις, την οργάνωση και την επάρκεια των δημόσιων νοσοκομείων.
Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ηλικιωμένη γυναίκα κατέληξε μέσα σε δωμάτιο νοσηλείας και, όπως καταγγέλλεται, παρέμεινε εκεί για ώρες, ενώ στον ίδιο χώρο βρίσκονταν και άλλοι ασθενείς. Με τη θερμοκρασία να φτάνει περίπου τους 40 βαθμούς, η κατάσταση μέσα στο δωμάτιο φέρεται να έγινε ιδιαίτερα δύσκολη, ενώ καταγγέλλεται ότι καθυστέρησε σημαντικά η απομάκρυνση της σορού.
Την ίδια ώρα, οι συγγενείς φέρονται να αντιμετώπισαν μεγάλη δυσκολία στην προσπάθειά τους να ενημερωθούν για τα αποτελέσματα εξετάσεων. Όπως υποστηρίζουν, τα αποτελέσματα είχαν ήδη εκδοθεί, όμως κανείς δεν τους είχε ενημερώσει, με αποτέλεσμα να αναζητούν μόνοι τους απαντήσεις μέσα σε ένα περιβάλλον που περιγράφεται ως αδιάφορο και ιδιαίτερα προβληματικό.
Η καταγγελία δεν σταματά εκεί.
Γίνεται λόγος για σοβαρές ελλείψεις ακόμη και σε βασικά είδη νοσηλείας, καθώς, σύμφωνα με τη μαρτυρία, οι συγγενείς αναγκάστηκαν να ψάχνουν για κουβέρτες και κατάφεραν να βρουν κάποιες έπειτα από περίπου πέντε ώρες.
Παράλληλα, καταγγέλλεται ότι το κλιματιστικό δεν λειτουργούσε, η κατάσταση στην τουαλέτα ήταν ιδιαίτερα κακή, ενώ στο δωμάτιο υπήρχαν ελλείψεις σε σεντόνια, κουβέρτες και ακόμη και κουρτίνες που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν στοιχειώδη ιδιωτικότητα στους ασθενείς.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα: η έλλειψη προσωπικού.
Όπως καταγγέλλεται, οι συνοδοί των ασθενών καλούνται στην πράξη να αναλάβουν μέρος της φροντίδας τους, επειδή το νοσηλευτικό προσωπικό δεν επαρκεί. Μια κατάσταση που, εφόσον επιβεβαιωθεί, δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για το πόσο μπορεί ένα δημόσιο νοσοκομείο να ανταποκριθεί στον στοιχειώδη ρόλο του.
Δεν είναι δυνατόν οι οικογένειες να πληρώνουν φόρους, εισφορές και να χρηματοδοτούν ένα δημόσιο σύστημα Υγείας και όταν έρθει η δύσκολη στιγμή να βρίσκονται αντιμέτωπες με ελλείψεις σε προσωπικό, υλικά, κλιματισμό και στοιχειώδεις συνθήκες αξιοπρέπειας.
Και εδώ προκύπτει αναπόφευκτα το πολιτικό ερώτημα.
Ποια είναι τελικά η εικόνα του ΕΣΥ που θέλει να αφήσει πίσω της η κυβέρνηση;
Γιατί όσο κι αν παρουσιάζονται σχέδια, μεταρρυθμίσεις, εξαγγελίες και επικοινωνιακές επιτυχίες, η πραγματική αξιολόγηση ενός συστήματος Υγείας γίνεται μέσα στους θαλάμους των νοσοκομείων. Εκεί όπου βρίσκονται οι ασθενείς και οι οικογένειές τους. Εκεί όπου μια χαλασμένη εγκατάσταση, μια έλλειψη υλικών ή η απουσία προσωπικού δεν είναι «στατιστικό στοιχείο», αλλά καθημερινή ταλαιπωρία και αγωνία.
Ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης έχει επανειλημμένα υπερασπιστεί την εικόνα του ΕΣΥ και τις παρεμβάσεις της κυβέρνησης στον χώρο της Υγείας. Όμως τέτοιες καταγγελίες έρχονται να θέσουν ένα απλό αλλά δύσκολο ερώτημα: η πραγματικότητα στα νοσοκομεία συμβαδίζει πράγματι με την εικόνα που παρουσιάζεται από την κυβέρνηση;
Γιατί οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλες μεγαλόστομες διαβεβαιώσεις. Χρειάζονται νοσοκομεία που να έχουν προσωπικό, υλικά, καθαριότητα, λειτουργικό εξοπλισμό και, πάνω απ’ όλα, ανθρώπινη μεταχείριση.
Και αν μια οικογένεια χρειάζεται να ψάχνει μόνη της για κουβέρτες, να αναζητά μόνη της τα αποτελέσματα των εξετάσεων και να προσπαθεί να καλύψει κενά που κανονικά θα έπρεπε να καλύπτει το ίδιο το νοσοκομείο, τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά.
Κύριε Γεωργιάδη, η Υγεία δεν είναι επικοινωνιακή καμπάνια. Είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται πάνω στο κρεβάτι του νοσοκομείου και περιμένει να τον αντιμετωπίσει το κράτος με αξιοπρέπεια.
Και αν οι συγκεκριμένες καταγγελίες επιβεβαιωθούν, τότε η κυβέρνηση οφείλει να δώσει απαντήσεις. Όχι με δηλώσεις και πανηγυρισμούς, αλλά με συγκεκριμένες εξηγήσεις για το πώς ένα δημόσιο νοσοκομείο μπορεί να φτάνει σε τέτοιες εικόνες.
Γιατί ένα ΕΣΥ που αφήνει ασθενείς και οικογένειες να αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως επιτυχία.
Άδωνι, τα νοσοκομεία δεν κρίνονται από τα λόγια. Κρίνονται από την εικόνα που αντικρίζει ο πολίτης όταν περνά την πόρτα τους.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
