Η φράση του Κώστα Τσιάρα ανοίγει ένα ζήτημα που δεν μπορεί να κλείσει με συλλυπητήρια, αναρτήσεις και βαρύγδουπες αναφορές στους νεκρούς. Εάν οι δύο αξιωματικοί εκτελούσαν πράγματι διατεταγμένη υπηρεσία και χάθηκαν «εν ώρα καθήκοντος», τότε υπήρχε εντολή, υπήρχε υπηρεσιακή αλυσίδα και υπήρχαν συγκεκριμένα πρόσωπα και όργανα που αποφάσισαν και ενέκριναν τη συγκεκριμένη αποστολή.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Ποιος αποφάσισε τη συμμετοχή; Ποιος την ενέκρινε επιχειρησιακά; Ποιος έκρινε ότι έπρεπε να διατεθούν αεροσκάφος και προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας για τη συγκεκριμένη εκδήλωση; Ποιος αξιολόγησε το ρίσκο και με ποια κριτήρια; Και, τελικά, μέχρι πού φτάνει η ευθύνη της στρατιωτικής και της πολιτικής ηγεσίας;
Το «εν ώρα καθήκοντος» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο ως τιμητική φράση μετά την τραγωδία. Εφόσον ήταν καθήκον, πρέπει να ειπωθεί καθαρά ποιος το ανέθεσε, ποιος το ενέκρινε και ποιος έβαλε την υπογραφή του. Δεν γίνεται οι αποφάσεις να έχουν ονοματεπώνυμο πριν από μια αποστολή και μετά από μια τραγωδία να μετατρέπονται ξαφνικά σε μια απρόσωπη «υπηρεσιακή διαδικασία».
Και εδώ έρχεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Τα συλλυπητήρια είναι αυτονόητα. Η θλίψη επίσης. Η κυβέρνηση όμως δεν είναι παρατηρητής. Είναι η πολιτική προϊσταμένη των Ενόπλων Δυνάμεων και έχει υποχρέωση να απαιτήσει πλήρη λογοδοσία, όσο ψηλά κι αν φτάνει. Δεν αρκεί να μιλά για «ήρωες» και «καθήκον» εάν την ίδια στιγμή δεν απαντά ποιος έδωσε την εντολή που τους έστειλε εκεί.
Γιατί δύο αξιωματικοί δεν γύρισαν στις οικογένειές τους. Και απέναντι σε αυτό, ούτε η επικοινωνιακή διαχείριση ούτε η σιωπή μπορούν να αποτελέσουν απάντηση. Αν η κυβέρνηση Μητσοτάκη θέλει πράγματι να τιμήσει τη μνήμη τους, υπάρχει ένας δρόμος: όλα στο φως. Οι εντολές, οι εγκρίσεις, η αλυσίδα αποφάσεων και οι ευθύνες.
Διαφορετικά, το «εν ώρα καθήκοντος» θα γυρίσει σαν μπούμερανγκ: καθήκον ποιος το αποφάσισε, κύριοι της κυβέρνησης;
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
