Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης επανήλθε τις τελευταίες ημέρες στον δημόσιο λόγο με μια γνώριμη γραμμή, η συνέχεια του Κυριάκου Μητσοτάκη παρουσιάζεται ως προϋπόθεση σταθερότητας, ενώ κάθε πολιτική αμφισβήτηση της αυτοδυναμίας μεταφράζεται σε ακυβερνησία. Ο Φλωρίδης συνέδεσε ευθέως την προσπάθεια να μην υπάρξει αυτοδυναμία και να οδηγηθεί η χώρα σε ακυβερνησία, την ώρα που η Ελλάδα, όπως είπε, βρίσκεται «στην καλύτερη αμυντική της δυνατότητα». Δεν είναι η πρώτη φορά. Σε παλαιότερες δημόσιες τοποθετήσεις έχει υποστηρίξει ότι αν φύγει ο πρωθυπουργός η χώρα οδηγείται σε κυβέρνηση-μαριονέτα και έχει κατηγορήσει την αντιπολίτευση ότι υπονομεύει στρατηγικές συμμαχίες «υπέρ της Τουρκίας». Το σχήμα είναι επαναλαμβανόμενο και ξέφυγε περισσότερο… Εξοπλισμοί και αποτροπή από τη μία, εκλογική ομηρία από την άλλη.
Το πρόβλημα είναι ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης μιας χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης μετατρέπει την εθνική ασφάλεια σε εκλογικό δίλημμα. Αν η χώρα είναι πράγματι εξοπλισμένη και έτοιμη, όπως ο ίδιος και το ίδιο το κυβερνητικό αφήγημα διακηρύσσει με τα Rafale, την αναβάθμιση των F-16 σε Viper, την παραγγελία των F-35 και την «Ασπίδα του Αχιλλέα», τότε η αποτροπή δεν μπορεί να εξαρτάται από το πρόσωπο που κάθεται στο Μέγαρο Μαξίμου. Αν, αντίθετα, χωρίς συγκεκριμένο πρωθυπουργό «καταρρέει» η ασφάλεια, τότε είτε η αποτροπή είναι θεσμικά ρηχή είτε ο δημόσιος λόγος είναι πολιτική εργαλειοποίηση. Τα δύο δεν συνυπάρχουν χωρίς αντίφαση.
Η αποτροπή δεν είναι επίδειξη. Τα οπλικά συστήματα αγοράζονται για να μην χρειαστεί να χρησιμοποιηθούν και, αν χρησιμοποιηθούν, για να υπερασπιστούν κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα με βάση κανόνες εμπλοκής, διεθνές δίκαιο και συμμαχικές δεσμεύσεις. Το να ζητά κανείς «να ρίξουμε ένα τουρκικό αεροσκάφος ή drone για να κοπεί ο τσαμπουκάς» δεν είναι στρατηγική. Είναι πρόσκληση σε θερμό επεισόδιο που η άλλη πλευρά μπορεί να αξιοποιήσει πολιτικά και στρατιωτικά. Η Τουρκία διατηρεί το casus belli του 1995, επαναφέρει τη ρητορική της «Γαλάζιας Πατρίδας» και δοκιμάζει αντοχές με χάρτες, drones και ναυτικές κινήσεις. Αυτό δεν απαντάται με αυθόρμητο πλήγμα για εσωτερική κατανάλωση. Απαντάται με σταθερή αποτροπή, σαφείς κόκκινες γραμμές και θεσμούς που λειτουργούν ανεξάρτητα από τον εκλογικό κύκλο.
Εδώ φαίνεται το θεσμικό κενό. Η Ελλάδα διαθέτει Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, το ΚΥΣΕΑ, με πρόεδρο τον πρωθυπουργό. Είναι κυβερνητικό όργανο. Αποφασίζει προαγωγές αρχηγών, εγκρίνει εξοπλιστικά, μεταξύ αυτών και την «Ασπίδα του Αχιλλέα», πολυεπίπεδο αντιαεροπορικό, αντιβαλλιστικό και anti-drone θόλο με ισραηλινά συστήματα και κόστος που κινείται περί τα 3 δισ. ευρώ και συνεδριάζει όταν το αποφασίσει η κυβέρνηση. Δεν είναι ανεξάρτητο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας με διαρκή λειτουργία, διακομματική νομιμοποίηση, υποχρεωτική γνωμοδότηση και δυνατότητα ελέγχου των υπουργείων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ… Η θέση Συμβούλου Εθνικής Ασφαλείας υπάρχει στο επιτελικό κράτος. Ο θεσμός που θα έδινε βάθος, συνέχεια και φρένο στον προσωποκεντρικό χειρισμό δεν λειτούργησε ποτέ όπως είχε εξαγγελθεί.
Δεν είναι θεωρία συνωμοσίας να παρατηρήσει κανείς ότι ένα ισχυρό, τακτικά συνεδριάζον εθνικό συμβούλιο ασφάλειας θα περιόριζε τη δυνατότητα του εκάστοτε πρωθυπουργού να μετατρέπει την εξωτερική πολιτική σε προσωπικό κεφάλαιο. Θα έκανε δυσκολότερη και τη διαχείριση μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων ως επικοινωνιακών τροπαίων χωρίς λογοδοσία. Γι’ αυτό η συζήτηση μένει στα λόγια. Όχι επειδή «δεν τολμά» κάποιο κόμμα από εθνική δειλία, αλλά επειδή ο έλεγχος μειώνει την πολιτική ευχέρεια. Ο Φλωρίδης δεν είναι αρμόδιος για την άμυνα. Είναι αρμόδιος για τη δικαιοσύνη. Όταν από αυτή τη θέση διατυπώνει ότι η αμφισβήτηση ενός προσώπου ισοδυναμεί με εθνικό κίνδυνο, δεν αποκαλύπτει μυστική πληροφορία που αγνοεί ο πολίτης. Αποκαλύπτει πολιτική μέθοδο. Σε δυτική κοινοβουλευτική δημοκρατία η εθνική ασφάλεια ανήκει στο κράτος, όχι στο κόμμα που κυβερνά. Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν αλλάζουν δόγμα επειδή άλλαξε ο συσχετισμός στη Βουλή. Αν αλλάζουν, το πρόβλημα είναι θεσμικό και προηγείται κάθε προεκλογικής συζήτησης. Το εκβιαστικό δίλημμα «σταθερότητα ή ΠΟΛΕΜΟΣ» είναι παλιό στην ελληνική πολιτική. Η νέα του εκδοχή είναι επικίνδυνη γιατί ντύνεται με πραγματικά εξοπλιστικά νούμερα και πραγματική τουρκική πίεση. Ο πολίτης καλείται να πιστέψει ταυτόχρονα δύο πράγματα, ότι η χώρα είναι πανέτοιμη και ότι χωρίς συγκεκριμένο εκλογικό αποτέλεσμα παύει να είναι. Δεν γίνεται και τα δύο. Ή η αποτροπή είναι κρατική υπόθεση και τότε ο υπουργός Δικαιοσύνης οφείλει να μιλά ως θεσμικός παράγοντας, όχι ως προεκλογικός κήρυκας. Ή είναι προσωποπαγής και τότε το ζητούμενο δεν είναι νέοι πύραυλοι, αλλά θεσμοί που δεν καταρρέουν στις κάλπες. Η ίδρυση Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας, με σαφή εντολή, δημοσιευμένη στρατηγική, τακτικές συνεδριάσεις και λογοδοσία πέρα από τον ημερήσιο κυβερνητικό έλεγχο, είναι το μόνο σοβαρό αντίδοτο. Όχι για να αφαιρέσει εξουσία από την εκλεγμένη κυβέρνηση. Για να μην ξαναμετατραπεί η άμυνα της χώρας σε επιχείρημα κομματικής επιβίωσης.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
