Η Ελλάδα έχει έλλειμμα εργατικού δυναμικού που υπολογίζεται στις 200.000 έως 250.000 θέσεις. Την ίδια ώρα, το 2025 έφτασαν στη χώρα περισσότεροι από 41.000 άνθρωποι που ζήτησαν διεθνή προστασία (άσυλο).
Το κράτος εξακολουθεί να μιλά κυρίως για φιλοξενία και διαχείριση αιτήσεων. Η αγορά, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, έχει ήδη προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα, μετατρέπει τους αιτούντες άσυλο που βρίσκονται ήδη εδώ σε δεξαμενή εργασίας για βιομηχανία, logistics, κατασκευές, μεταφορές και τουρισμό.
Το κρίσιμο σημείο είναι νομικό και πρακτικό μαζί. Με τη συμπλήρωση 60 ημερών από την υποβολή αίτησης ασύλου, ο αιτών αποκτά δικαίωμα εργασίας μέσω Προσωρινού Αριθμού Ασφάλισης και Υγειονομικής Περίθαλψης Αλλοδαπού (ΠΑΑΥΠΑ) και διασύνδεσης με το σύστημα «Εργάνη». Δεν χρειάζεται να περιμένει την οριστική αναγνώριση προσφυγικού καθεστώτος. Αρκεί να έχει μπει στη διαδικασία. Από εκεί και πέρα, επιχειρήσεις έρχονται σε επαφή με υποψηφίους που μένουν σε δομές ή σε οργανωμένες κοινότητες, συχνά μέσω ΜΚΟ όπως η Ύπατη Αρμοστεία, η METAdrasi, το SolidarityNow, ο Νόστος και η Caritas, αλλά και μέσω εταιρειών διασύνδεσης.
Γιατί συμβαίνει αυτό τώρα; Διότι η νόμιμη μετάκληση εργαζομένων από τρίτες χώρες, που υποτίθεται ότι είναι το βασικό εργαλείο της Πολιτείας, συνοδεύεται από καθυστερήσεις, γραφειοκρατία και υψηλό κόστος μεταφοράς και διαμονής. Το εγχώριο απόθεμα αιτούντων άσυλο προσφέρει ταχύτερη λύση, οι άνθρωποι είναι ήδη στη χώρα, ήδη σε δομές, ήδη διαθέσιμοι. Οι προσλήψεις γίνονται κατά κανόνα με συμβάσεις αορίστου χρόνου. Εξαίρεση αποτελούν οι εποχικές ανάγκες του τουρισμού και της αγροτικής παραγωγής.
Η σύνθεση δεν είναι αφηρημένη. Κυρίαρχη ομάδα εμφανίζονται οι Σουδανοί, με ποσοστό έκδοσης κάρτας ασύλου που αγγίζει το 100%. Ακολουθούν υπήκοοι Αφγανιστάν και, πιο πρόσφατα, Νεπάλ.
Οι περισσότεροι συνεννοούνται με λίγα αγγλικά. Όταν προσλαμβάνονται πολλοί μαζί, συχνά επιλέγεται κάποιος με καλύτερα αγγλικά ως επικεφαλής ομάδας. Υψηλή ζήτηση υπάρχει στις μεταφορές και τις ταχυμεταφορές, πρώτα δίπλωμα στην Ελλάδα, μετά διανομές σε πλατφόρμες, ύστερα σταθερές θέσεις οδηγών σε εμπορικές και βιομηχανικές επιχειρήσεις.
Το στεγαστικό αποκαλύπτει και την οικονομία του μοντέλου. Όσοι μένουν ακόμη σε δομές φιλοξενίας μεταφέρονται συχνά με ιδιωτικά βανάκια που ναυλώνει η επιχείρηση. Η δωρεάν ή φθηνή διαμονή στη δομή και το μεταφορικό κόστος που επωμίζεται ο εργοδότης αντανακλώνται σε ελαφρώς χαμηλότερες καθαρές αποδοχές. Όταν ο εργαζόμενος πληρώνει δικό του ενοίκιο, ο μισθός ανεβαίνει.
Ο Evάγγελος Κανελλόπουλος της πλατφόρμας WorkInGreece.io περιγράφει αυτούς τους εργαζομένους ως «εργαζόμενους καριέρας» σε βιομηχανία, κατασκευές, logistics και μεταφορές. Με εκπαίδευση από την εταιρεία και συνέπεια, λέει, εξελίσσονται γρήγορα και ορισμένοι ξεπερνούν ακόμη και τα 1.000 ευρώ καθαρά τον μήνα.Το πιο αποκαλυπτικό δεν είναι ο αριθμός. Είναι το νέο κριτήριο αξιολόγησης. Ο ίδιος δίνει το εξής παράδειγμα, αλλοδαπός από το Σουδάν που επισκεύαζε μηχανάκια κάτω από αντίξοες συνθήκες μπορεί, σε σύγχρονη ελληνική υποδομή, να αποδειχθεί πιο αποτελεσματικός στην πράξη από απόφοιτο Πολυτεχνείου χωρίς εμπειρία, επειδή έχει μάθει να ξεπερνά δυσκολίες. Δηλαδή η αγορά δεν ζητά πλέον μόνο πτυχίο. Ζητά αντοχή, άμεση διαθεσιμότητα και προσαρμογή. Και βρίσκει αυτό το προφίλ πιο γρήγορα μέσα στο σύστημα ασύλου παρά μέσα από μια σοβαρή εθνική πολιτική κατάρτισης, στέγασης και εργασίας για όσους ήδη ζουν και σπουδάζουν εδώ. Αυτό δεν είναι «περιστασιακή βοήθεια σε πρόσφυγες». Είναι η μετατόπιση από τη φιλοξενία στην εργασιακή απορρόφηση, τη στιγμή που το κράτος δεν έχει κλείσει το έλλειμμα των 200.000-250.000 θέσεων με εσωτερικά μέσα.
Οι αλλοδαποί, δεν υποκαθιστούν επισήμως τη μετάκληση από τρίτες χώρες. Την παρακάμπτουν στην πράξη, επειδή η μετάκληση καθυστερεί και η αίτηση ασύλου, μετά από 60 ημέρες, ανοίγει πόρτα στην «Εργάνη».Όποιος διαβάζει το θέμα πρώτη φορά ας κρατήσει τη γραμμή χωρίς στολίδια, χιλιάδες αφίξεις, νόμιμη πρόσβαση στην εργασία σε δύο μήνες, επιχειρήσεις που πάνε στις δομές, ΜΚΟ που κάνουν τη σύζευξη, συμβάσεις αορίστου, μεταφορά με βανάκι από τον καταυλισμό, μισθός που προσαρμόζεται στο αν πληρώνεται ενοίκιο, και δημόσια διατύπωση ότι η πρακτική εμπειρία του αιτούντος άσυλο μπορεί να μετράει περισσότερο από το ελληνικό πτυχίο. Αυτό το μοντέλο χτίζεται ήδη, όχι σε κάποιο μέλλον. Στις επόμενες εκλογές δύσκολα στέκει το «δεν ήξερα». Το λένε ανοιχτά. Το εφαρμόζουν οι επιχειρήσεις. Το επιτρέπει το πλαίσιο των 60 ημερών. Το κράτος, αντί να λύσει πρώτα την εγχώρια στενότητα με όρους που να κρατούν εδώ τους δικούς του εργαζομένους και αποφοίτους, αφήνει την αγορά να καλύψει τα κενά από τις δομές.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
