Προειδοποίηση Ισραήλ: Η Τουρκία συνιστά διαρκή στρατηγική απειλή για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Ο Ισραηλινός στρατηγικός σύμβουλος και ιδρυτής της Line of State, Σάι Γκαλ, χαρακτηρίζει την Τουρκία ως ένα σύνθετο και μακροπρόθεσμο πρόβλημα για τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Όπως εξηγεί, η Άγκυρα αποτελεί πιο περίπλοκη πρόκληση σε σύγκριση με το Ιράν, καθώς αναπτύσσει τη στρατηγική της αυτονομία εκμεταλλευόμενη τα πλεονεκτήματα του ίδιου του δυτικού συστήματος, όπως τη συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την πρόσβαση σε ευρωπαϊκές αγορές και τεχνολογία. Παράλληλα, επεκτείνει τη στρατιωτική της παρουσία από τη Συρία και τα κατεχόμενα της Κύπρου μέχρι τη Λιβύη και τη Σομαλία.

Η συνέχεια της κρατικής πολιτικής και η ανάγκη για αυτόνομη αποτροπή

Ο αναλυτής υπογραμμίζει ότι ο τουρκικός αναθεωρητισμός δεν αποτελεί προσωπικό χαρακτηριστικό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αλλά εκφράζει μια βαθύτερη και διαχρονική κρατική στρατηγική. Περιγράφοντας τα κατεχόμενα της Κύπρου ως ένα «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» και προκεχωρημένο στρατιωτικό βάθος της Τουρκίας εντός του χώρου της ΕΕ, ο Γκαλ τονίζει την ανάγκη η τριμερής συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ να μετεξελιχθεί σε μια πραγματικά αυτόνομη αρχιτεκτονική αποτροπής. Υποστηρίζει ότι οι τρεις χώρες πρέπει να αποκτήσουν τη δυνατότητα κοινής λήψης αποφάσεων και δράσης χωρίς να εξαρτώνται από την άδεια τρίτων ή την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας, αξιοποιώντας παράλληλα το Άρθρο 42.7 της Συνθήκης της ΕΕ.

Ενεργειακή ασφάλεια, IMEC και η πρόκληση της τεχνητής νοημοσύνης

Στο πεδίο της οικονομίας και της ενέργειας, ο Γκαλ επισημαίνει ότι ο διάδρομος IMEC, ο αγωγός EastMed και οι ηλεκτρικές διασυνδέσεις πρέπει να διαμορφώσουν ένα ευέλικτο πλέγμα υποδομών που δεν θα ελέγχεται μονοπωλιακά από την Άγκυρα, καθώς η εξάρτηση από τουρκικούς διαδρόμους δεν συνιστά πραγματική διαφοροποίηση. Τέλος, αναφερόμενος στη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, προειδοποιεί ότι παρά τη συμπίεση του χρόνου αποφάσεων, ο κίνδυνος αλγοριθμικής παραπλάνησης καθιστά απαραίτητο τον ανθρώπινο παράγοντα. Καταλήγοντας, υπενθυμίζει ότι η εθνική κυριαρχία και η αποτροπή βασίζονται σε πραγματικές βιομηχανικές υποδομές, αποθέματα και πολιτική βούληση, και όχι μόνο σε διακηρύξεις.