Πτυχία, μεταπτυχιακά, χρόνια αναπλήρωσης και στο τέλος ένας μισθός που δυσκολεύεται να καλύψει ακόμη και το ενοίκιο

Για χιλιάδες εκπαιδευτικούς, ο μόνιμος διορισμός είναι η στιγμή που περιμένουν επί χρόνια. Μετά από σπουδές, σεμινάρια, μεταπτυχιακά, αναπληρώσεις και ατελείωτες μετακινήσεις, έρχεται επιτέλους η λέξη που υποτίθεται ότι αλλάζει τα πάντα: «μόνιμος».

Και ύστερα έρχεται ο πρώτος μισθός.

Για έναν νεοδιόριστο χωρίς αναγνωρισμένη προϋπηρεσία, οι καθαρές αποδοχές μπορεί να κινούνται περίπου στα 815-820 ευρώ, ανάλογα με κρατήσεις και προσωπικά δεδομένα.

Και εκεί ξεκινά η πραγματική δοκιμασία.

Ο μισθός τελειώνει πριν αρχίσει ο μήνας

Ο νεοδιόριστος δεν υπηρετεί απαραίτητα κοντά στο σπίτι του. Μπορεί να βρεθεί σε νησί, τουριστική περιοχή ή εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την οικογένειά του.

Άρα τα 820 ευρώ πρέπει να καλύψουν:

• ενοίκιο,
• ρεύμα και νερό,
• τρόφιμα,
• καύσιμα και μετακινήσεις,
• εισιτήρια επιστροφής,
• ενδεχομένως ακόμη και δεύτερο σπίτι.

Η μονιμότητα υπάρχει. Η οικονομική ασφάλεια, όμως, όχι πάντα.

Ο «νεοδιόριστος» δεν είναι απαραίτητα 25 ετών

Πολλοί άνθρωποι που διορίζονται σήμερα έχουν περάσει χρόνια ως αναπληρωτές. Είναι 35, 40 ή και μεγαλύτεροι, έχουν οικογένεια, παιδιά και ήδη διαμορφωμένες οικονομικές υποχρεώσεις.

Γι’ αυτούς, τα περίπου 820 ευρώ δεν είναι ένας «πρώτος μισθός» μέχρι να ξεκινήσουν τη ζωή τους.

Είναι ο μισθός με τον οποίο καλούνται να συντηρήσουν μια ζωή που έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και χρόνια.

Ζητάμε όλο και περισσότερα – Πληρώνουμε όλο και λιγότερο

Η αντίφαση είναι εμφανής.

Από τον εκπαιδευτικό ζητούνται πτυχία, παιδαγωγική επάρκεια, ξένες γλώσσες, ψηφιακές δεξιότητες, πιστοποιήσεις, μεταπτυχιακές σπουδές και συνεχής επιμόρφωση.

Πολλοί διαθέτουν ακόμη και διδακτορικό.

Και όμως, όταν περνούν ως μόνιμοι την πόρτα του σχολείου, ξεκινούν με ένα καθαρό εισόδημα που σε αρκετές περιπτώσεις δεν επαρκεί για μια αυτόνομη ζωή στον τόπο όπου τους στέλνει η ίδια η Πολιτεία.

«Μα έχει μονιμότητα»

Η εργασιακή ασφάλεια είναι σημαντικό πλεονέκτημα.

Αλλά η μονιμότητα δεν πληρώνει το ενοίκιο. Δεν γεμίζει το ρεζερβουάρ. Δεν καλύπτει δύο σπίτια. Δεν μειώνει το κόστος ζωής σε ένα νησί τον Σεπτέμβριο.

Ένας εργαζόμενος δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα σε σταθερή δουλειά και αξιοπρεπή διαβίωση.

Και μετά ψάχνουμε γιατί δεν βρίσκουν σπίτι

Κάθε Σεπτέμβριο επαναλαμβάνεται η ίδια εικόνα: εκπαιδευτικοί ψάχνουν αγωνιωδώς κατοικία, ζητούν βοήθεια από δήμους, συγκατοικούν ή υπολογίζουν αν μπορούν οικονομικά να αποδεχθούν μια θέση.

Τα στεγαστικά κίνητρα μπορούν να βοηθήσουν. Δεν λύνουν, όμως, το βαθύτερο πρόβλημα.

Το πραγματικό ερώτημα είναι απλό:

Πώς γίνεται ένας μόνιμος εργαζόμενος του κράτους να μην μπορεί με τον μισθό του να νοικιάσει ένα μικρό σπίτι στον τόπο όπου το ίδιο το κράτος τον στέλνει να εργαστεί;

Δεν είναι μόνο θέμα μισθού – Είναι θέμα σχολείου

Αν η δημόσια εκπαίδευση πάψει να είναι ελκυστική ως επαγγελματική επιλογή, το πρόβλημα δεν θα μείνει στους εκπαιδευτικούς.

Θα περάσει και μέσα στις τάξεις.

Ο νέος επιστήμονας θα αναζητά άλλες επαγγελματικές διαδρομές. Ο εκπαιδευτικός με υψηλά προσόντα θα σκέφτεται αν αξίζει να περιμένει χρόνια για έναν διορισμό. Και όσοι τελικά διορίζονται θα ξεκινούν τη σχολική χρονιά όχι με αγωνία για το μάθημά τους, αλλά για το αν θα βγει ο μήνας.

Ο μόνιμος διορισμός παραμένει σημαντικός.

Αλλά όταν συνοδεύεται από περίπου 820 ευρώ, μια βαλίτσα και ένα ενοίκιο που καταπίνει τον μισό μισθό, η επαγγελματική αποκατάσταση κινδυνεύει να μετατ

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΑΡΘΡΟ

Καιρός: Νέα άνοδος της θερμοκρασίας με 39άρια – Πού αναμένονται μπόρες