Πρόσφατα, το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) εξέδωσε μια σοβαρή απόφαση, κρίνοντας πως η οριστική περικοπή των δώρων (13ου και 14ου μισθού) στον δημόσιο τομέα δεν αντίκειται στο Σύνταγμα ούτε στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο. Η ετυμηγορία αυτή εδραιώνει νομικά μια προφανή κοινωνική ανισότητα, δημιουργώντας εργαζομένους δύο ταχυτήτων, τους υπαλλήλους του Δημοσίου που καταδικάζονται μόνιμα σε 12 μισθούς ετησίως και εκείνους του ιδιωτικού τομέα που διατηρούν το δικαίωμα στους 14 μισθούς.
Αν και τα ανώτατα δικαστήρια ελέγχουν τη νομιμότητα των κρατικών αποφάσεων και όχι την ηθική ή την πολιτική τους διάσταση, η συγκεκριμένη εξέλιξη ανοίγει έναν τεράστιο κύκλο συζήτησης που ξεπερνά τα στενά όρια των επιδομάτων. Αποκαλύπτει τη συστηματική και νομιμοποιημένη πλέον φτωχοποίηση των ανθρώπων που κρατούν όρθιο τον κρατικό μηχανισμό. Μιλάμε για τους επαγγελματίες που στελεχώνουν τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα υπουργεία και τα σώματα ασφαλείας. Από αυτούς τους ανθρώπους, η πολιτεία και οι πολίτες απαιτούν καθημερινά ακεραιότητα, αποτελεσματικότητα και αυταπάρνηση, προσφέροντάς τους ως αντάλλαγμα μισθούς που αγγίζουν τα όρια της επιβίωσης.
Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός ή ένας έμπειρος γιατρός του ΕΣΥ καλείται να προσφέρει υπηρεσίες υψίστης σημασίας με απολαβές που προκαλούν θλίψη, ειδικά αν συγκριθούν με τα δεδομένα του ιδιωτικού τομέα ή της αγοράς εργασίας του εξωτερικού. Το αποτέλεσμα αυτής της απαξίωσης είναι ήδη ορατό: η φυγή εξειδικευμένου επιστημονικού προσωπικού (brain drain) εντείνεται, ενώ καταγράφονται πλέον πρωτοφανή φαινόμενα άρνησης αποδοχής διορισμού στο Δημόσιο. Η πολυπόθητη εργασιακή μονιμότητα, αν και παραμένει δέλεαρ, δεν επαρκεί πια για να ισοσκελίσει τον οικονομικό μαρασμό.
Η εργασία στο Δημόσιο οφείλει να αναγνωρίζεται πρωτίστως ως κοινωνική προσφορά. Ωστόσο, είναι αδιανόητο η κοινωνία να απαιτεί η προσφορά αυτή να πληρώνεται με το τίμημα της φτώχειας. Η χρόνια οικονομική πίεση αναπόφευκτα φθείρει τον ενθουσιασμό, εξαντλεί την ευσυνειδησία και οδηγεί νομοτελειακά σε μια στεγνά διεκπεραιωτική αντίληψη της εργασίας. Το κράτος δεν μπορεί να λειτουργεί αξιόπιστα όταν οι υπάλληλοί του εργάζονται με τη λογική της ελάχιστης δυνατής προσπάθειας λόγω οικονομικής εξθένισης.
Είναι επιτακτική ανάγκη η Πολιτεία να σταματήσει να αντιμετωπίζει τον δημόσιο τομέα αποκλειστικά ως «δημοσιονομικό κόστος» και ως το εύκολο θύμα της λιτότητας. Η μισθοδοσία του ευρύτερου δημόσιου τομέα δεν είναι περιττό έξοδο, αλλά η θεμελιώδης επένδυση για την κοινωνική συνοχή και την ανάπτυξη. Καμία τεχνητή νοημοσύνη και καμία ιδιωτική πρωτοβουλία δεν πρόκειται να αντικαταστήσει τους ανθρώπους που θεραπεύουν, διδάσκουν και προστατεύουν τους πολίτες. Ήρθε η ώρα να ληφθεί η γενναία πολιτική απόφαση για την αξιοπρεπή αμοιβή αυτών των ανθρώπων, αποδίδοντάς τους επιτέλους τον έμπρακτο σεβασμό που αναλογεί στο κρίσιμο κοινωνικό τους λειτούργημα.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
