Υπόθεση Κολωνού: Η Δικαιοσύνη, οι σκιές και τα αναπάντητα ερωτήματα
Με αφορμή μία φωτογραφία του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο, επανήλθε στη δημόσια συζήτηση η υπόθεση της 12χρονης από τον Κολωνό, η πορεία της Δικαιοσύνης και τα ερωτήματα που εξακολουθούν να προκαλούν έντονη ανησυχία στην κοινωνία.
Η υπόθεση της 12χρονης από τον Κολωνό παραμένει μία από τις πιο σκοτεινές και βαριές υποθέσεις των τελευταίων ετών στην Ελλάδα. Ο Ηλίας Μίχος έχει ήδη καταδικαστεί πρωτόδικα σε ισόβια κάθειρξη και επιπλέον ποινή 27 ετών, καθώς κρίθηκε ένοχος για βιασμό, μαστροπεία, κατάχρηση ανηλίκου, πορνογραφία ανηλίκου και παράνομη οπλοκατοχή, ενώ αθωώθηκε για την κατηγορία της εμπορίας ανθρώπων, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα. Η υπόθεση, ωστόσο, δεν έχει τελεσιδικήσει, καθώς εκκρεμεί η εκδίκασή της σε δεύτερο βαθμό στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Αθηνών.
Η δίκη σε δεύτερο βαθμό είχε προσδιοριστεί για τις 23 Ιανουαρίου 2026, όμως αναβλήθηκε λόγω κωλύματος συνηγόρων υπεράσπισης και νέα ημερομηνία ορίστηκε η 16η Νοεμβρίου 2026. Αυτό σημαίνει ότι, παρά την πρωτόδικη καταδίκη, η υπόθεση παραμένει ανοιχτή δικαστικά, με την κοινωνία να αναμένει την τελική κρίση της Δικαιοσύνης.
Η εισαγγελική πρόταση που προκάλεσε αντιδράσεις
Ιδιαίτερες αντιδράσεις είχε προκαλέσει η εισαγγελική πρόταση στην πρωτόδικη διαδικασία, καθώς είχε προταθεί η απαλλαγή του Ηλία Μίχου από τις κατηγορίες του βιασμού και της μαστροπείας, με ενοχή για άλλα αδικήματα. Το δικαστήριο τελικά δεν υιοθέτησε την εισαγγελική πρόταση και τον έκρινε ένοχο για τα βασικά αδικήματα, γεγονός που ανέδειξε ακόμη περισσότερο το χάσμα ανάμεσα στην εισαγγελική εισήγηση και την τελική κρίση του δικαστηρίου.
Το όνομα της εισαγγελέως Μαρίας-Ελένης Νικολού επανήλθε στη δημόσια συζήτηση και λόγω παλαιότερων αναφορών για τον χειρισμό της υπόθεσης του ανήλικου παιδιού της Πόλας Ρούπα και του Νίκου Μαζιώτη το 2017. Τότε, συγγενείς και υποστηρικτές των γονέων είχαν καταγγείλει υπερβολικά αυστηρή αντιμετώπιση του ανήλικου παιδιού, ενώ οι αρμόδιες αρχές επικαλούνταν την προστασία και το συμφέρον του ανηλίκου. Η σύνδεση αυτών των υποθέσεων στη δημόσια κριτική δεν αφορά μόνο πρόσωπα, αλλά κυρίως τον τρόπο με τον οποίο η Δικαιοσύνη εμφανίζεται, σε κρίσιμες στιγμές, να χειρίζεται υποθέσεις με μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό βάρος.
Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο φωτογραφία από αναρτήσεις όπου απέδωσαν τη γυναίκα της φωτογραφίας στην εισαγγελέα Μαρία-Ελένη Νικολού ότι είναι μαζί με τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη . Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης διέψευσε δημόσια τον ισχυρισμό, κάνοντας λόγο για ψευδείς και τοξικές ειδήσεις και ότι η γυναίκα που εμφανίζεται στη φωτογραφία δεν είναι η εισαγγελέας της υπόθεσης Κολωνού, αλλά Διευθύντρια ενός Δικηγορικού γραφείου.
Η λίστα, οι σκιές και το ερώτημα της πολιτικής προστασίας
Στη δημόσια συζήτηση έχουν υπάρξει επανειλημμένες αναφορές σε ευρύτερο κύκλωμα, σε «πελάτες» και σε πρόσωπα που δεν έχουν φωτιστεί επαρκώς στη δημόσια εικόνα της υπόθεσης. Το ερώτημα της κοινωνίας που παραμένει είναι αν η Δικαιοσύνη και οι αρμόδιες αρχές εξάντλησαν κάθε δυνατότητα διερεύνησης όλων των προσώπων που φέρονται να εμπλέκονται ή αν η υπόθεση περιορίστηκε τελικά σε ορισμένους βασικούς κατηγορούμενους.
Σε μια Δημοκρατική χώρα, όταν υπάρχουν στοιχεία για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκου, δεν μπορεί να υπάρχει καμία σκιά ευνοϊκής μεταχείρισης, καμία αίσθηση συγκάλυψης και κανένα περιθώριο επιλεκτικής Δικαιοσύνης. Η κοινωνία έχει δικαίωμα να γνωρίζει αν ερευνήθηκαν πλήρως όλα τα πρόσωπα, όλες οι επαφές, όλες οι διαδρομές και όλα τα πιθανά πολιτικά ή κοινωνικά στηρίγματα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εξέλιξη μιας τόσο βαριάς υπόθεσης.
Η Δικαιοσύνη ως ανεξάρτητος πυλώνας της Δημοκρατίας
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο τον Κολωνό. Αφορά τη συνολική αίσθηση που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία για μεγάλες υποθέσεις, από τα Τέμπη, τον ΟΠΕΚΕΠΕ, μέχρι το Noor 1 και άλλες σκοτεινές διαδρομές εξουσίας, όπου συχνά φαίνεται να αναζητείται ένα περιορισμένο εξιλαστήριο θύμα, ενώ τα βαθύτερα δίκτυα ευθύνης παραμένουν θολά.
Η Δικαιοσύνη είναι ένας από τους τρεις βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας. Δεν μπορεί να εμφανίζεται ως διοικητικός μηχανισμός που ακολουθεί την πολιτική εξουσία. Οφείλει να λειτουργεί ως Ανεξάρτητη Εξουσία, με θάρρος, διαφάνεια και πλήρη θεσμική αυτονομία καθώς το βάρος της εξουσίας της, είναι αντίστοιχο του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Προθυπουργού και της κυβέρνησης.
Δηλαδή η Ελληνική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μας έχει τρεις ανεξάρτητες εξουσίες για να μπορεί να ελέγχει η μία την άλλη:
1. Νομοθετική εξουσία
Ασκείται κυρίως από τη Βουλή των Ελλήνων και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι η εξουσία που ψηφίζει τους νόμους.
2. Εκτελεστική εξουσία
Ασκείται από την Κυβέρνηση και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι η εξουσία που εφαρμόζει τους νόμους και διοικεί το κράτος.
3. Δικαστική εξουσία
Ασκείται από τα δικαστήρια. Είναι η εξουσία που ερμηνεύει και εφαρμόζει τους νόμους στις συγκεκριμένες υποθέσεις και ελέγχει τη νομιμότητα.
Οπότε η ανεξάρτητη Δικαστική εξουσία, δεν θα έπρεπε να δέχεται ότι κάποιος πολιτικός επιλέγει τους δικαστές, τους εισαγγελείς της, στα όργανά της στην ηγεσία των ανώτατων δικαστηρίων, όπως γίνεται στο στρατό, είναι η ίδια μία ανεξάρτητη εξουσία, όπου πρέπει να στέκεται στο ύψος της ίσα με τους πολιτικούς, ως προς την υπηρεσία των πολιτών και φύλακας των νόμων και του Συντάγματος. Αν δεν υπάρχει η κοινωνία, απλώς και η ίδια η Εξουσία θα έχει όλο και λιγότερο κύρος, ουσία και αξία σε μία Ελλάδα 2.0, χωρίς Έλληνες, χωρίς κοινωνία, αλλά παρά μόνο εταιρειών.
Όλοι θέλουν η αίσθηση της κοινής γνώμης να είναι λανθασμένη και η Δικαιοσύνη να είναι πραγματικά ανεξάρτητη, όπως οφείλει να είναι. Όλοι θέλουν όσα προκαλούν αγανάκτηση στην κοινωνία να είναι απλώς επαναλαμβανόμενες αστοχίες και όχι σύμπτωμα βαθύτερης θεσμικής παθογένειας. Όμως, όταν οι υποθέσεις που συγκλονίζουν την κοινωνία αφήνουν πίσω τους περισσότερα ερωτήματα από απαντήσεις, τότε η απαίτηση για πλήρη διαλεύκανση δεν είναι υπερβολή. Είναι δημοκρατική υποχρέωση, που δεν αφορά μόνο τους θεσμούς, αλλά και το σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Διότι οι πολίτες, με τις επιλογές τους, τη στάση τους και τις αξίες που υπερασπίζονται, καθορίζουν τελικά την ποιότητα της Δημοκρατίας, το επίπεδο λογοδοσίας που απαιτούν από την εξουσία και το αν μια κοινωνία θα αντισταθεί στην κρίση αξιών ή θα την αποδεχθεί ως κανονικότητα.
Το παρόν άρθρο αποτελεί έκφραση κοινωνικής και θεσμικής ανησυχίας. Δεν αποσκοπεί στην υποκατάσταση της Δικαιοσύνης ούτε στην απόδοση ποινικών ευθυνών σε πρόσωπα, αλλά στην ανάδειξη ερωτημάτων που έχουν τεθεί στη δημόσια συζήτηση, με βάση δημοσιευμένες πληροφορίες,Δικαστικές εξελίξεις και δημόσιες τοποθετήσεις. Στόχος του είναι να υπογραμμίσει τη σπουδαιότητα της Δικαστικής εξουσίας, της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και του ρόλου των λειτουργών της στη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, του κράτους Δικαίου και του Δημοκρατικού πολιτεύματος.
του Βασίλειου Ζομπανάκη
Μαθηματικός (BSc), με επαγγελματική δραστηριότητα στον τομέα των πληροφοριακών συστημάτων και ακαδημαϊκά ενδιαφέροντα στη Ναυτιλία.
![](https://voicenews.gr/wp-content/uploads/2026/05/our-viber-1.png")
