ΤΟ ΣτΕ ΒΑΖΕΙ ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ-ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΝΟΙΓΕΙ ΔΙΑΠΛΑΤΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Προσθήκη του VoiceNews στην Google

Η πολυδιαφημισμένη και εμβληματική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων καταρρέει σαν χάρτινος πύργος, παρασύροντας μαζί της το αφήγημα της αριστείας και της νομιμότητας. Η χθεσινή και συντριπτική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας αποτελεί έναν νομικό και πολιτικό κόλαφο που ξεγυμνώνει το Υπουργείο Παιδείας, εκθέτει τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές και αποκαλύπτει ένα σκανδαλώδες παρασκήνιο εξυπηρέτησης συμφερόντων.

Το Σκάνδαλο των Εικονικών Παραρτημάτων

Ο πυρήνας της κυβερνητικής προπαγάνδας στηρίχθηκε στην έλευση σπουδαίων ξένων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων που θα αναβάθμιζαν τον ακαδημαϊκό χάρτη της χώρας. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ωστόσο, αποκάλυψε ότι οι τρεις από τις τέσσερις άδειες που δόθηκαν βιαστικά και πανηγυρικά αφορούσαν ουσιαστικά συνεργασίες-φαντάσματα. Τα υποτιθέμενα παραρτήματα των Anatolia University, University of York (CITY) και Keele University δεν ήταν τίποτα περισσότερο από εικονικές βιτρίνες για την από την πίσω πόρτα ανωτατοποίηση ήδη υπαρχόντων κολεγίων της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας.

Το ΣτΕ διαπίστωσε πως δεν υπήρξε αποδεδειγμένη, ουσιαστική συμμετοχή των ξένων μητρικών πανεπιστημίων. Ούτε στην καταβολή της εγγυητικής επιστολής, ούτε στα παράβολα, ούτε καν στη διοίκηση των νέων Νομικών Προσώπων Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης (ΝΠΠΕ). Το κράτος, δηλαδή, βάφτισε εν μια νυκτί τα τοπικά κολέγια σε ξένα πανεπιστήμια, καταστρατηγώντας κάθε έννοια ακαδημαϊκής σοβαρότητας και νομιμότητας.

Θεσμική Σήψη και Εξόφθαλμη Σύγκρουση Συμφερόντων

Αν η εικονικότητα των ιδρυμάτων προκαλεί οργή, οι διαδικασίες αδειοδότησής τους προκαλούν σοκ. Η κυβέρνηση διαβεβαίωνε πως οι έλεγχοι θα ήταν οι αυστηρότεροι στην Ευρώπη. Αντ’ αυτού, παρακολουθούμε ένα πρωτοφανές φεστιβάλ παρατυπιών. Το πιο σκοτεινό σημείο αυτής της υπόθεσης ακουμπά απευθείας την Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ) και προσωπικά τον πρόεδρό της. Το ΣτΕ εντόπισε ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων, ακυρώνοντας άδεια επειδή μέλος της επιτροπής αξιολόγησης είχε σχέση με τον ενδιαφερόμενο εκπαιδευτικό φορέα. Η υπόνοια μεροληψίας που καταγράφεται στη δικαστική απόφαση αποτελεί προσωπικό ράπισμα και στίγμα που ακυρώνει την αξιοπιστία ολόκληρου του ελεγκτικού μηχανισμού.

Την ίδια στιγμή, οι υποτιθέμενες αυστηρές κτιριακές προδιαγραφές αποδείχθηκαν κενό γράμμα. Άδειες χορηγήθηκαν χωρίς ο αρμόδιος οργανισμός (ΕΟΠΠΕΠ) να έχει καν διαπιστώσει τη συμμόρφωση των ιδρυμάτων στις απαραίτητες κτιριολογικές προσαρμογές. Τα προγράμματα σπουδών πιστοποιήθηκαν στον αέρα, χωρίς συγκεκριμένα ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια και χωρίς να υφίστανται οι απαιτούμενες εγκαταστάσεις.

Το Επικοινωνιακό Θράσος του Υπουργείου Παιδείας

Μπροστά σε αυτή την απόλυτη πανωλεθρία, το Υπουργείο Παιδείας επέλεξε τον δρόμο της πολιτικής υποκρισίας. Προσπαθώντας να κάνει το άσπρο μαύρο, πανηγυρίζει επειδή το ΣτΕ δεν έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο στο σύνολό του, υποβαθμίζοντας την ακύρωση των αδειών σε απλές “διαδικαστικές λεπτομέρειες”. Πρόκειται για έναν επικίνδυνο πολιτικό στρουθοκαμηλισμό. Το κράτος δεν είναι ένας απλός παρατηρητής που διαπιστώνει εκ των υστέρων λάθη. Το κράτος νομοθέτησε, το κράτος όρισε τις επιτροπές, το κράτος έκανε τα στραβά μάτια στις ελλείψεις, το κράτος υπέγραψε και το κράτος πανηγύρισε τις άδειες που σήμερα καταρρίπτονται στα δικαστήρια. Πώς γίνεται ένα σύστημα να βαφτίζεται απολύτως αυστηρό όταν μοιράζει άδειες, αλλά απλώς «διαδικαστικά ατελές» όταν συλλαμβάνεται να παρανομεί; Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τους φοιτητές που εγγράφηκαν σε προγράμματα τα οποία πλέον νομικά θεωρούνται ως μη γενόμενα;

ΚΑΤΑΡΓΗΣΤΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ!

Αυτή η υπόθεση δεν είναι ένα απλό νομικό ατύχημα, αλλά η φυσική κατάληξη μιας νομοθεσίας που αντιμετωπίζει την Παιδεία όχι ως ιερό κοινωνικό δικαίωμα, αλλά ως εμπορεύσιμο προϊόν προς εξυπηρέτηση συγκεκριμένων ιδιωτικών συμφερόντων. Οι μάσκες έπεσαν νωρίς. Το μόνο που απομένει τώρα, πέρα από την απόδοση των βαρύτατων πολιτικών και ενδεχομένως ποινικών, ευθυνών στους εμπλεκόμενους, είναι η άμεση κατάργηση του εκτρωματικού νόμου Πιερρακάκη. Η υπεράσπιση του άρθρου 16 στο γράμμα και στο πνεύμα του είναι πλέον μονόδρομος απέναντι σε μια κυβέρνηση που απέδειξε πως, στον βωμό της εξυπηρέτησης ημετέρων, δεν διστάζει να κουρελιάσει κάθε θεσμική διαδικασία της χώρας.